PG 150, col. 860
Tm θριγγδν, ὃν χεὶρ ή παναλκῆς ὲν κύκλῳ
Ἐστησεν ἐξείργουσα θηρίων βλάϐας,
. Ἐκ τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ φυτευμάτων,
'0: ἃ. προσάπτεις τῇ Θεοῦ φύσει μόνος,
Καὶ πάντας ἁπλῶς τοῦ Θεοῦ κινεῖς νόμους.
Ἐϐουλόμην μὲν ὲμῦαλεῖν εἰς εὐθύνας,
Ὠς ἄν με μηδεὶς τῶν κακῶν φύγῃ τόκων ’
Ἀλλ’ οὐ γὰρ εὐχέρεια τοῦ πάντα γράφειν.
Καὶ γάρ τὸ δεινὸν είς ἀπειρίαν τρέχει.
Φύσις γὰρ αῦτη τῷ κακῷ πάντως ἔφυ,
ᾪ μὴ φύσις πάρεστιν οὐσίας ἴχνος,
Συνεκτικόν γε τῆς κακῆς ἀπειρίας.
Καὶ τμητικῆς μάλιστα τῶν ἡνωμέειων.
Πρὸς ἓν τὸ τριττὸν τῆς θειρχίας κράτος,
Εἰ γὶρ συνῆκτο, κᾶν τέτακτο πρὸς λόγον
Τεταγμένον δὲ πᾶν πεφυκὸς τυγχάνει.
(Οὐκ ἔστι δ’ οὐδὲν οὐ καλὴν φύσιν φέρον,
Ἄλλως τε καὶ πέφυκεν ἡ συνουσία
Ίσχύς τις εἶναι τῶν ὅλων συνημμένα-ν.
Ἃλλ⁹ ἀδρανὲς πέφυκεν ἡ πονηρία.
Ἐπείπερ ἐστὶν οὐδαμῶς ήνωμενον.
υῦτω γὰρ οὕτως ἐστὶν ἐστερημένον,
Τῆς τοῦ καλοῦ τε κάγαθοῦ μετουσίας.
Ἰσχύς γάρ εῐτις τῷ κακῷ προσῆν ὅλως,
Αὐτῷ πρὸ παντὸς ἂν βοηθὸν εὑρέθηγ
Καὶ ταῦτα μὲν δὴ τῶν ἀναγκαίων πέρα.
rant sublatus, unde, generationis expers snlns itm:
uiris, sive nullo omnino genere ortus sis. site
aliquo modo itu-reatus solus ltaheris. Illic enim de
generatione nulla unquam vn! habita est. Nihil
quidettt de clara tua urigine, nihil de infelici tua
generatione movere vel detrahere cogito, etsi tnu-
nitionem istaut perfacile eruere manus illa valeret,
ςιιιειι prope stans, bestiarum morsus ab electis Dei
plantis saepius avertit. Tu solus Dei naturam ag-
gredi ausus es ; tu solus cuncta Dei statuta omnim
subvenis. Equidem rationent abs te poposceritn,
namque prava omnia consilia aperte nosco; mihi
vero deest tempus, quo cuncta referam. Jantjam
enim per infinitum ruina festinat. Natura enim
stantia: vestigimn ipsa praebet, sed veluti quod-
dam totius nequitia: cmumistttm, quod imprimis
ordinata quaque perturbat. ltt unum enim triplicem
supremae tnajestatis virtutem commiscuit, etsi ordi-
Ites in ipsa ratione serventur, ac sic ordinata cuneta
procreasse credatur. Est enim, est sane bonum ali-
qund naturam procreans, secus, eam commistio pro-
duxit;cst aliqua totius ordinis virtus, secus, im-
bectllis nequitia produxit, nihil enim absque prin~
cipio omnino ordtn itum. Ita vero, ita honesti nec
non boui coadunatioue, omnia haud dillicile cont-
ponuntur. Quod si cuitu ntalo \irtus quardant τοῖνδε
t'nrel, in omnibus ipsi auxiliatrix saltent adeSset. Et
iure quidem satis ct ultra tuilti videntur. 'l‘u \eto
Ἐστησεν ἐξείργουσα θηρίων βλάϐας,
. Ἐκ τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ φυτευμάτων,
'0: ἃ. προσάπτεις τῇ Θεοῦ φύσει μόνος,
Καὶ πάντας ἁπλῶς τοῦ Θεοῦ κινεῖς νόμους.
Ἐϐουλόμην μὲν ὲμῦαλεῖν εἰς εὐθύνας,
Ὠς ἄν με μηδεὶς τῶν κακῶν φύγῃ τόκων ’
Ἀλλ’ οὐ γὰρ εὐχέρεια τοῦ πάντα γράφειν.
Καὶ γάρ τὸ δεινὸν είς ἀπειρίαν τρέχει.
Φύσις γὰρ αῦτη τῷ κακῷ πάντως ἔφυ,
ᾪ μὴ φύσις πάρεστιν οὐσίας ἴχνος,
Συνεκτικόν γε τῆς κακῆς ἀπειρίας.
Καὶ τμητικῆς μάλιστα τῶν ἡνωμέειων.
Πρὸς ἓν τὸ τριττὸν τῆς θειρχίας κράτος,
Εἰ γὶρ συνῆκτο, κᾶν τέτακτο πρὸς λόγον
Τεταγμένον δὲ πᾶν πεφυκὸς τυγχάνει.
(Οὐκ ἔστι δ’ οὐδὲν οὐ καλὴν φύσιν φέρον,
Ἄλλως τε καὶ πέφυκεν ἡ συνουσία
Ίσχύς τις εἶναι τῶν ὅλων συνημμένα-ν.
Ἃλλ⁹ ἀδρανὲς πέφυκεν ἡ πονηρία.
Ἐπείπερ ἐστὶν οὐδαμῶς ήνωμενον.
υῦτω γὰρ οὕτως ἐστὶν ἐστερημένον,
Τῆς τοῦ καλοῦ τε κάγαθοῦ μετουσίας.
Ἰσχύς γάρ εῐτις τῷ κακῷ προσῆν ὅλως,
Αὐτῷ πρὸ παντὸς ἂν βοηθὸν εὑρέθηγ
Καὶ ταῦτα μὲν δὴ τῶν ἀναγκαίων πέρα.
rant sublatus, unde, generationis expers snlns itm:
uiris, sive nullo omnino genere ortus sis. site
aliquo modo itu-reatus solus ltaheris. Illic enim de
generatione nulla unquam vn! habita est. Nihil
quidettt de clara tua urigine, nihil de infelici tua
generatione movere vel detrahere cogito, etsi tnu-
nitionem istaut perfacile eruere manus illa valeret,
ςιιιειι prope stans, bestiarum morsus ab electis Dei
plantis saepius avertit. Tu solus Dei naturam ag-
gredi ausus es ; tu solus cuncta Dei statuta omnim
subvenis. Equidem rationent abs te poposceritn,
namque prava omnia consilia aperte nosco; mihi
vero deest tempus, quo cuncta referam. Jantjam
enim per infinitum ruina festinat. Natura enim
stantia: vestigimn ipsa praebet, sed veluti quod-
dam totius nequitia: cmumistttm, quod imprimis
ordinata quaque perturbat. ltt unum enim triplicem
supremae tnajestatis virtutem commiscuit, etsi ordi-
Ites in ipsa ratione serventur, ac sic ordinata cuneta
procreasse credatur. Est enim, est sane bonum ali-
qund naturam procreans, secus, eam commistio pro-
duxit;cst aliqua totius ordinis virtus, secus, im-
bectllis nequitia produxit, nihil enim absque prin~
cipio omnino ordtn itum. Ita vero, ita honesti nec
non boui coadunatioue, omnia haud dillicile cont-
ponuntur. Quod si cuitu ntalo \irtus quardant τοῖνδε
t'nrel, in omnibus ipsi auxiliatrix saltent adeSset. Et
iure quidem satis ct ultra tuilti videntur. 'l‘u \eto