PG 151, col. 686
τέχεσθαι τοίς δυναμένοις βουλόμενος, τοῦ κατ’ o6-
σίαν κρυφίου παντελῶς οὐκ ἐξίσταται, ὁπότε καὶ
αὐτος ό τρόπος καθ’ όν θέλων μετέχεται, μένει διη-
νεκῶς τοῖς πᾶσιν ἀνέκφαντος.
λ’. Φησὶ δὲ καὶ 6 μέγας Βασίλειος, Τὸ Πνεῦμα τδ
ἀγιον ἀπρόσιτον τῇ φύσει, χωρητὸν δι’ ἀγαθότητα,
πάντα μὲν πληροῦν τῇ δυνάμει, μόνοις δὲ δν μεθε-
κτδν τοῖς ἀξίοις οὐχ ένὶ μέτρῳ μετεχόμενον, ἀλλά
κατά ἀναλογίαν τῆς πίστεως διαιροῦν τὴν {vip-
γειαν, ἀπλοῦν τῇ οὐσίᾳ, ποικίλον ταις δυνάμε-
σιν.
χάριν καὶ ὁλόκλη ρον ἐπαφίησι.
λό’. Καὶ πάλιν ο ΛΞ μέν γάρ ἐνέργειαι τοῦ Θεοῦ
ποικίλαι, ή δὲ οὐσία ἀπλῆ. Ἡμεῖς δὲ ἐκ τῶν ὲνερ-
γειῶν γνωρίζειν λέγομεν τὸν Θεὸν, τῇ οὐσίᾳ αὐτοῦ
προσεγγίζειν οὐχ ὑπισχνούμεθα. Al μὲν γάρ (vip-
γειαι αὑτοῦ πρὸς ἡμᾶς καταϐαίνουσιν, η δι οὐσία
αὑτοῦ μένει ἀπρόσιτος.
λγ’. Οῦτω γάρ καὶ 6 μέγας Ἀθανάσιος λέγει, ὅτε
οὐδεὶς ἀνθρώπων δύναται Θεοῦ οὐσίαν γυμνὴν ιᾰῐν
οὐδαμοῦ. Ὅθεν πρόδηλον, ὅτι οὐ τὴν οὐσίαν τοῦ Θεοῦ
έϐλεπον οξ ἅγιοι, ἀλλά τὴν δόξαν, ὡς καὶ περὶ τῶν
ἀποστόλων γέγραπται, ὅτι διαγρηγορήσαντεςνό [ιε.
τρος καὶ οί σὺν αὐτῷ, εἶδον τὴν δόξαν αὑτοῦ.
λό’. Καὶ αὖθις ό αὐτὸς, Ἀπαθης, φησὶ, καὶ ιν
τοῖς παθήμασι τῆς σαρκὸς 6 Χριστος, ὡς Θεὸς νιο
κήσας τὸν θάνατον, καὶ ἀναστὰς τῇ τρίτη ἡμέρα,
καὶ ἀνελθὼν είς τὸν οὐρανὸν, ἐν δόξῃ φυσικῇ καὶ
οὐκ ὲν χάριτι, ἐρχόμενος έν τῇ αὐτοῦ θεότητι, καὶ
ἐμφανῶς ἑκλάμπων ἐκ τοῦ ὲκ Μαρίας σώματος αὐ-
τοῦ τοῦ ἀγίευ τὴν δόξαν τὴν ἀπόρρητον, ὡς καὶ ἰπὶ
τοῦ δρους ἔδειξεν άπδ μέρους, διδάσκων ἡμᾶς 6::
καὶ πρότερον καὶ νῦν 6 αὐτός ἔστιν, ἀναλλοίωτος
ὢν ἀεὶ καὶ μεταϐολὴν οὐδεμίαν ἔχων περὶ τὴν ιιι.
τητα.
λε’. Οῦτω καὶ ό μέγας Διονύσιος, Ὅταν ἄφθαρτοι,
φησὶ, καὶ ἀθάνατοι γενώμεθα, καὶ τῆς χριστοειδοῦς
καὶ μακαριωτάτης ἑφικώμεθα λήξεως, πάντοτε σὺν
Κυρίῳ κατὰ τό λόγιον ἐσόμεθα, τῆς μὲν όρατῆς
αὑτοῦ θεοφανείας ιν πανάγυρις θεωρίαις ἀποπληροῦ-
μενοι, φανοτάταις ἡμᾶς μαρμαρυγαῖς --περιαυγα-
ζούσης, ὡς τοὺς μαθητὰς ἐν ἐκείνῃ τῇ ,θειοτάτῃ
μεταμορφώσει, τῆς δὲ νοητῆς αὑτοῦ φωτοδοσίας, ἀν
ἀπαθεῖ καὶ ἀῦλῳ τῷ νῷ μετέχοντες καὶ τῆς ὑπὲρ
νοῦν ένῶσεως, έν ταῖς τῶν ὑπερφανῶν ἀκτίνων
ἀγνώστοις καὶ μακαρὲαις ἐπιϐολαῖς ἐν θειοτέρα
μιμήσει τῶν ὑπερνιυρανὶων νόων.
λς’. Καὶ ό μέγας Βασίλειοξ, Ἀθλον, φησὶν, ἀρε-
τῆς Θεὸν γενέσθαι, καὶ τῷ καθαρωτάτῳ φωτὶ κατα·
στράπτεσθαι, τῆς ἡμέρας ἐκείνης υἱὸν γενόμενον,
ῆ μὴ Eax-imam: ζόφῳ. ’Δλλος γὰρ ταύτην ποιεῖ
σίαν κρυφίου παντελῶς οὐκ ἐξίσταται, ὁπότε καὶ
αὐτος ό τρόπος καθ’ όν θέλων μετέχεται, μένει διη-
νεκῶς τοῖς πᾶσιν ἀνέκφαντος.
λ’. Φησὶ δὲ καὶ 6 μέγας Βασίλειος, Τὸ Πνεῦμα τδ
ἀγιον ἀπρόσιτον τῇ φύσει, χωρητὸν δι’ ἀγαθότητα,
πάντα μὲν πληροῦν τῇ δυνάμει, μόνοις δὲ δν μεθε-
κτδν τοῖς ἀξίοις οὐχ ένὶ μέτρῳ μετεχόμενον, ἀλλά
κατά ἀναλογίαν τῆς πίστεως διαιροῦν τὴν {vip-
γειαν, ἀπλοῦν τῇ οὐσίᾳ, ποικίλον ταις δυνάμε-
σιν.
χάριν καὶ ὁλόκλη ρον ἐπαφίησι.
λό’. Καὶ πάλιν ο ΛΞ μέν γάρ ἐνέργειαι τοῦ Θεοῦ
ποικίλαι, ή δὲ οὐσία ἀπλῆ. Ἡμεῖς δὲ ἐκ τῶν ὲνερ-
γειῶν γνωρίζειν λέγομεν τὸν Θεὸν, τῇ οὐσίᾳ αὐτοῦ
προσεγγίζειν οὐχ ὑπισχνούμεθα. Al μὲν γάρ (vip-
γειαι αὑτοῦ πρὸς ἡμᾶς καταϐαίνουσιν, η δι οὐσία
αὑτοῦ μένει ἀπρόσιτος.
λγ’. Οῦτω γάρ καὶ 6 μέγας Ἀθανάσιος λέγει, ὅτε
οὐδεὶς ἀνθρώπων δύναται Θεοῦ οὐσίαν γυμνὴν ιᾰῐν
οὐδαμοῦ. Ὅθεν πρόδηλον, ὅτι οὐ τὴν οὐσίαν τοῦ Θεοῦ
έϐλεπον οξ ἅγιοι, ἀλλά τὴν δόξαν, ὡς καὶ περὶ τῶν
ἀποστόλων γέγραπται, ὅτι διαγρηγορήσαντεςνό [ιε.
τρος καὶ οί σὺν αὐτῷ, εἶδον τὴν δόξαν αὑτοῦ.
λό’. Καὶ αὖθις ό αὐτὸς, Ἀπαθης, φησὶ, καὶ ιν
τοῖς παθήμασι τῆς σαρκὸς 6 Χριστος, ὡς Θεὸς νιο
κήσας τὸν θάνατον, καὶ ἀναστὰς τῇ τρίτη ἡμέρα,
καὶ ἀνελθὼν είς τὸν οὐρανὸν, ἐν δόξῃ φυσικῇ καὶ
οὐκ ὲν χάριτι, ἐρχόμενος έν τῇ αὐτοῦ θεότητι, καὶ
ἐμφανῶς ἑκλάμπων ἐκ τοῦ ὲκ Μαρίας σώματος αὐ-
τοῦ τοῦ ἀγίευ τὴν δόξαν τὴν ἀπόρρητον, ὡς καὶ ἰπὶ
τοῦ δρους ἔδειξεν άπδ μέρους, διδάσκων ἡμᾶς 6::
καὶ πρότερον καὶ νῦν 6 αὐτός ἔστιν, ἀναλλοίωτος
ὢν ἀεὶ καὶ μεταϐολὴν οὐδεμίαν ἔχων περὶ τὴν ιιι.
τητα.
λε’. Οῦτω καὶ ό μέγας Διονύσιος, Ὅταν ἄφθαρτοι,
φησὶ, καὶ ἀθάνατοι γενώμεθα, καὶ τῆς χριστοειδοῦς
καὶ μακαριωτάτης ἑφικώμεθα λήξεως, πάντοτε σὺν
Κυρίῳ κατὰ τό λόγιον ἐσόμεθα, τῆς μὲν όρατῆς
αὑτοῦ θεοφανείας ιν πανάγυρις θεωρίαις ἀποπληροῦ-
μενοι, φανοτάταις ἡμᾶς μαρμαρυγαῖς --περιαυγα-
ζούσης, ὡς τοὺς μαθητὰς ἐν ἐκείνῃ τῇ ,θειοτάτῃ
μεταμορφώσει, τῆς δὲ νοητῆς αὑτοῦ φωτοδοσίας, ἀν
ἀπαθεῖ καὶ ἀῦλῳ τῷ νῷ μετέχοντες καὶ τῆς ὑπὲρ
νοῦν ένῶσεως, έν ταῖς τῶν ὑπερφανῶν ἀκτίνων
ἀγνώστοις καὶ μακαρὲαις ἐπιϐολαῖς ἐν θειοτέρα
μιμήσει τῶν ὑπερνιυρανὶων νόων.
λς’. Καὶ ό μέγας Βασίλειοξ, Ἀθλον, φησὶν, ἀρε-
τῆς Θεὸν γενέσθαι, καὶ τῷ καθαρωτάτῳ φωτὶ κατα·
στράπτεσθαι, τῆς ἡμέρας ἐκείνης υἱὸν γενόμενον,
ῆ μὴ Eax-imam: ζόφῳ. ’Δλλος γὰρ ταύτην ποιεῖ