PG 152, col. 653
σαθραῖς ὂψεσι παραδεικνῦσαι τὸν ἥλιον, ἐπεὶ μὴ αὑ-
τὸν προσϐλέπειν οἷόν τεβτῷ ἀκραιφνεί τοῦ φωτὸς
νικῶντα τὴν αἴσθησιν ⁸ ι τότε δὲ οῦκ ἐν σκιαῖς 0226‘
ἐν αἰνίγμασιν, ἀλλ’ αὑτὸν τὸν Θεὸν, καθὼς οἱ ἆγιοί
φασιν, οὐ τελείως τὴν οῦσῐαν αὑτοῦ κατανοοῦντες. οὺ
γὰρ ἔχομεν τὸ ἀνάλογον γνωστικύν· ἦ γὰρ ἦμεν
Θεοί κατ’ αὑτὸν, ἄναρχοι καὶ. ἄπειροι καὶ ἀπερίγρα-
πτοι καί τέλειοι, γινώσκοντες αὑτὸν ὼς αὐτὸς ὲαυ·
τόν. Ἀλλ’ οὕτως ὀψόμεθα, ὥσπερ ὅταν τὸ ὃμμα
πρὸς τὸν ἥλιοναάνατείνωμεν, τὰς ἐν τοῖς ὕδασιν αῦ-
τοῦ σκιὰς ὑπερϐάντες. Τότε μὲν γὰρ τὸν ἥλιον βλέ-
τειν εἴποιμεν ἂν ὀρθῶς · οὑ μὴν ἀκριϐῶς αὐτὸν κα-
τανοεῖν, οὔτε τὺ μέγεθος, οὔτε τὴν οὐσίαν, καὶ το
ὑποκείμενον τὸ δεκτικὸν τοῦ φωτός ⁸ οὔτε τά κατ’
αὑτὸν πάντα, ἐξ ὧν σύνθετός ἐστιν · ὅμως λεγόμεθα
βλέπειν τὸν ἣλιον. Καὶ τοῦτο μὲν ὡς παράδειγμα
εἴληπται ⁹ ὅθεν οὐδὲ τὰ τούτου καὶ ἐπὶ Θεοῦ λαμϐά-
νειν δεῖ πάντα, ἵνα μὴ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ περι-
γραπτὸν τὸν Θεὸν φαπασθῶμεν.
tum est; undenec ejus omnia et in Deo usurpanda sunt, ne preter alia, etiam Deum circum-
scriptum intelligamus.
Μακάριοι τοίνυν ἐσόμεθα, ὄτι ὃ οὐ βλέπομεν,
ἀναμφιϐόλως πιστεύομεν. Διά γάρ τῆς πίστεως ἐπὶ
τὴν ἀρῥητον τῆς ἀγίας Τριάδος καταντήσομεν θεω-
ρίαν, καὶ τὸν Θεὸν ὀψόμεθα, κατά τὴν τοῦ Σωτῆρος
ὑπόσχεσιν ο ὅτε αὑτὸν ἔχοντες τὸ ἔσχατον ἀγαθὸν, οὐ
δεησόμεθα τινός’ ἀλλά πλησθησόμεθα ζωῆς αἰωνίου
καὶ χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως, καθὸ πέφυκεν ἕκαστος,
κατά τὴν ἀναλογίαν πίστεως καὶ τοῦ καμάτου αὑ-
τῶν ’καὶ γὰρ μονὰς πολλὰς παρά τῷ Θεῷ ἡκούσα-
μεν εἶναι’ μὴ κατ’ ὀλίγον τὸ δυνατὸν ἡμῖν λαμόἀ-
νοντες, ἀτελῆ καὶ μετά λύπης τὴν αἰωνίαν ἐκείνην
θεωρίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπόλαυσιν ἔχωμεν, καὶ μετ’
ἐλπίδος καὶ ἐφέσεως κάκεῖ ζήσωμεν · καί τότε συμ-
6ἡσεται ἡμῖν ἔχουσιν αὐτὸν τὸν Θεὸν, οὗ γενομένοις
πάσης θεωρίας ἀνάπαυσις, ὅπερ ό Προφήτης φησὶν,
ι ὐ δὲ δίκαιος ὲκ πίστεως ζήσεται. ι
ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Ἰνα τοίνυν ἐπὶ τὸ ἐλπιζόμενον καταντήσωμεν ι) Ur
’ ἀγαθον, ὀφείλομεν πιστεύειν καί βεϐαίως κατέχειν
τε δόγματα τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, ἣν μίαν,
ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικην ὁμολογοῦμεν⁸
ὅσα περὶ τοῦ ἑνὸς καὶ τρισυποστάτου Θεοῦ κηρύτ-
τει · ὅσα τε περὶ τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς μελλούσης
ἀναστάσεως διδάσκει ο καὶ πάντα φυλάττειν ὑγιῶς
καὶ γνησίως, ’μήτε κατά τὴν πίστιν, μήτε κατὰ τὴν
πολιτείαν χωλεύοντας. Πρὸς μὲν γὰρ τὸν ἀπὸ μόνης
τῆς πίστεως θαρροῦντα τῆς αἰωνίου ζωῆς ἐπιτυχεῖν
ό Κύριος εἴρηκεν, ι Οὐ πᾶς ό λέγων μοι, Κύριε,
" Joan. xx, 29. '" Matth. ν, 8. ’⁷³ Joan. xiv, 2. ⁷³ ᾀ
29. ’⁸ Matth. ν, 8. Ἴτ’ ιίυειη. xiv, 2. ⁷³ Hahae. tt, 4.
r89) 0m. at.
τὸν προσϐλέπειν οἷόν τεβτῷ ἀκραιφνεί τοῦ φωτὸς
νικῶντα τὴν αἴσθησιν ⁸ ι τότε δὲ οῦκ ἐν σκιαῖς 0226‘
ἐν αἰνίγμασιν, ἀλλ’ αὑτὸν τὸν Θεὸν, καθὼς οἱ ἆγιοί
φασιν, οὐ τελείως τὴν οῦσῐαν αὑτοῦ κατανοοῦντες. οὺ
γὰρ ἔχομεν τὸ ἀνάλογον γνωστικύν· ἦ γὰρ ἦμεν
Θεοί κατ’ αὑτὸν, ἄναρχοι καὶ. ἄπειροι καὶ ἀπερίγρα-
πτοι καί τέλειοι, γινώσκοντες αὑτὸν ὼς αὐτὸς ὲαυ·
τόν. Ἀλλ’ οὕτως ὀψόμεθα, ὥσπερ ὅταν τὸ ὃμμα
πρὸς τὸν ἥλιοναάνατείνωμεν, τὰς ἐν τοῖς ὕδασιν αῦ-
τοῦ σκιὰς ὑπερϐάντες. Τότε μὲν γὰρ τὸν ἥλιον βλέ-
τειν εἴποιμεν ἂν ὀρθῶς · οὑ μὴν ἀκριϐῶς αὐτὸν κα-
τανοεῖν, οὔτε τὺ μέγεθος, οὔτε τὴν οὐσίαν, καὶ το
ὑποκείμενον τὸ δεκτικὸν τοῦ φωτός ⁸ οὔτε τά κατ’
αὑτὸν πάντα, ἐξ ὧν σύνθετός ἐστιν · ὅμως λεγόμεθα
βλέπειν τὸν ἣλιον. Καὶ τοῦτο μὲν ὡς παράδειγμα
εἴληπται ⁹ ὅθεν οὐδὲ τὰ τούτου καὶ ἐπὶ Θεοῦ λαμϐά-
νειν δεῖ πάντα, ἵνα μὴ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ περι-
γραπτὸν τὸν Θεὸν φαπασθῶμεν.
tum est; undenec ejus omnia et in Deo usurpanda sunt, ne preter alia, etiam Deum circum-
scriptum intelligamus.
Μακάριοι τοίνυν ἐσόμεθα, ὄτι ὃ οὐ βλέπομεν,
ἀναμφιϐόλως πιστεύομεν. Διά γάρ τῆς πίστεως ἐπὶ
τὴν ἀρῥητον τῆς ἀγίας Τριάδος καταντήσομεν θεω-
ρίαν, καὶ τὸν Θεὸν ὀψόμεθα, κατά τὴν τοῦ Σωτῆρος
ὑπόσχεσιν ο ὅτε αὑτὸν ἔχοντες τὸ ἔσχατον ἀγαθὸν, οὐ
δεησόμεθα τινός’ ἀλλά πλησθησόμεθα ζωῆς αἰωνίου
καὶ χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως, καθὸ πέφυκεν ἕκαστος,
κατά τὴν ἀναλογίαν πίστεως καὶ τοῦ καμάτου αὑ-
τῶν ’καὶ γὰρ μονὰς πολλὰς παρά τῷ Θεῷ ἡκούσα-
μεν εἶναι’ μὴ κατ’ ὀλίγον τὸ δυνατὸν ἡμῖν λαμόἀ-
νοντες, ἀτελῆ καὶ μετά λύπης τὴν αἰωνίαν ἐκείνην
θεωρίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπόλαυσιν ἔχωμεν, καὶ μετ’
ἐλπίδος καὶ ἐφέσεως κάκεῖ ζήσωμεν · καί τότε συμ-
6ἡσεται ἡμῖν ἔχουσιν αὐτὸν τὸν Θεὸν, οὗ γενομένοις
πάσης θεωρίας ἀνάπαυσις, ὅπερ ό Προφήτης φησὶν,
ι ὐ δὲ δίκαιος ὲκ πίστεως ζήσεται. ι
ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Ἰνα τοίνυν ἐπὶ τὸ ἐλπιζόμενον καταντήσωμεν ι) Ur
’ ἀγαθον, ὀφείλομεν πιστεύειν καί βεϐαίως κατέχειν
τε δόγματα τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, ἣν μίαν,
ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικην ὁμολογοῦμεν⁸
ὅσα περὶ τοῦ ἑνὸς καὶ τρισυποστάτου Θεοῦ κηρύτ-
τει · ὅσα τε περὶ τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς μελλούσης
ἀναστάσεως διδάσκει ο καὶ πάντα φυλάττειν ὑγιῶς
καὶ γνησίως, ’μήτε κατά τὴν πίστιν, μήτε κατὰ τὴν
πολιτείαν χωλεύοντας. Πρὸς μὲν γὰρ τὸν ἀπὸ μόνης
τῆς πίστεως θαρροῦντα τῆς αἰωνίου ζωῆς ἐπιτυχεῖν
ό Κύριος εἴρηκεν, ι Οὐ πᾶς ό λέγων μοι, Κύριε,
" Joan. xx, 29. '" Matth. ν, 8. ’⁷³ Joan. xiv, 2. ⁷³ ᾀ
29. ’⁸ Matth. ν, 8. Ἴτ’ ιίυειη. xiv, 2. ⁷³ Hahae. tt, 4.
r89) 0m. at.