PG 158, col. 1008
καθάπερ καὶ ὲν μιᾷ οὐσίᾳ Πατὴρ Υίός τε καὶ ῌνεῦμα
ἅγιον, οὐ δύο μὲν προϐολείς ὅντες, ἀλλ’ εἷς · δύο γε
μὴν προϐάλλοντες. τῷ τρόπῳ μόνῳ γε διαφέροντες.
Ἐκεῖνο μὲν γὰρ τὴν δύναμιν ἀφορᾷ, μίαν οὖσαν, οὺ
πλείους ὲν ἐκατέρῳ, καὶ διὰ τοῦτο εἷς πάντως ό
προϐολεύς· τοῦτο δὲ ἄρα τὰς ὑποστάσεις ὡς διακρι-
νομένας τῷ χρή ματι. Καὶ διὰ τοῦτο δύο φαμὲν θεο-
λογικώτατα τοὺς ἰι-προϐάλλοντας. Αὖτη ἐστὶν ἡ τῆς
Ῥωμαῖκῆς Ἐκκλησίας, ταυτὸν δὲ είπεῖν, τῆς κιτ-
θολικῆς πίστεως περὶ τῆς ὲκπορεύσεως τοῦ ἁγίου
Πνεύματος ἡ εὐσέϐεια. Τοιούτοις ἡμεῖς ἐτράφημέν
τε καὶ ἐπαιδεύθημεν δόγμασιν, οὗ σοφίσμασιν, ὡς
ἔνιοί φασιν,ἥ πειθοῖ σοφίας, ἢ ἀνθρωπίναις ὲν·
νοίαις γυμναῖς ἑπόμενοι, ἀλλὰ τοῖς θεολόγοις τῆς
Ἐκκλησίας, καὶ ὅσαπερ θεόθεν ἐφθέγξαντο. Ἐντεῦ-
θεν ἔστι ίΞιὰ τούτων καὶ τοὺς ἁγίους νομίζειν ξυν-
ῳδὰ σφίσιν αὐτοῖς φθέγγεσθαι, καὶ ού περὶτῶν αὐ-
τῶν διαφέρεσθαι, ὅπερ οι τῆς θεολογικῆς σοφίας
ἀνεπιστήμονες πάσχουσιν, ἤτοι si τῶν ἁγίων-ὀϐελί-
ζοντες ἀξιώματα, ἢ νοθεύοντες, ἦ ἀρνούμενοι, ἢ
κακῶς καὶ ἀνεπιστημόνως, καὶ ὼς αὐτοῖς ἐφετὸν,
ἐξηγούμενοι.
ιβ’. Ἀλλὰ μὴ τοιοῦτόν τι πάθοις αὐτὸς, ὃν ὲγᾶ
πᾶσιν ἄλλοις εὐδαίμονα τῷ ὄντι νομίζω, καὶ δὴ καὶ
τῇ περὶ τὴν εὐσέϐειαν ἀκριϐείᾳ καὶ τῇ τῶν
όρθῶν δογμάτων ὀρθότητι. ’Δλλ“ ἐπιστήσας σὺν
ἀκριϐείᾳ τοῖς λεγομένοις ἐξ ἑκατέρων, ἕπου
τοῖς θεολογικωτέροις μᾶλλον σὺν λόγῳ ἢ τοῖς
ἀμαθέσι σὺν ἀμιθείᾳ, λόγον μὲν οὐδένα μάπο-
διδοῦσιν, ὃς ἂν καὶ εὔλογος νομισθείη, φυγοδικοῦσι
δὲ μᾶλλον, καὶ τὴν ἀλήθειαν ξυγκαλὺπτουσι, καὶ re
τῶν Ἑλλήνιον γένος οἷς πράττουσί τε καὶ λέγουσι
διαφθείρουσιν. Ἐϐουλόμην τὸνπαρόντα λόγον ὲκ-
τείνειν, καὶ πλείω σοι γράφειν τῶν αὐτῶν πέρι
λαμπρότατα· ἀλλ’ ἀρκεῖν ἐνόμισα ταῦτα νυνι τῇ
ἐξεταστικῇ σου ψυχῇ, ἐξ ὀλίγων ἄγαν τὰ πλείω ξυνι-
δεῖν δυναμένῃ. Ἐν δὲ τῷ μετὰ ταῦτα χρόνῳ διεξο-
δικώτερον, εί σὺ κελεύοις, θεολογήσομεν, ἀκριϐέ-
στερον τὰ τῆς θεολογίας διεξερχόμενοι δόγματα.
Δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι πάντως, καθάπερ πατρὶ καὶ
κηδεμόνι τοῦ γένους.
—
TAURINENSEM.
compellit :quod ni facerem, nemo homo nimirum
esset, qui non meum me munus oliiciumque aut
ignorare aut negligere postliabcreque putaret, quo-
rum utrumque turpitudinem non mediocrem pra: se
ἅγιον, οὐ δύο μὲν προϐολείς ὅντες, ἀλλ’ εἷς · δύο γε
μὴν προϐάλλοντες. τῷ τρόπῳ μόνῳ γε διαφέροντες.
Ἐκεῖνο μὲν γὰρ τὴν δύναμιν ἀφορᾷ, μίαν οὖσαν, οὺ
πλείους ὲν ἐκατέρῳ, καὶ διὰ τοῦτο εἷς πάντως ό
προϐολεύς· τοῦτο δὲ ἄρα τὰς ὑποστάσεις ὡς διακρι-
νομένας τῷ χρή ματι. Καὶ διὰ τοῦτο δύο φαμὲν θεο-
λογικώτατα τοὺς ἰι-προϐάλλοντας. Αὖτη ἐστὶν ἡ τῆς
Ῥωμαῖκῆς Ἐκκλησίας, ταυτὸν δὲ είπεῖν, τῆς κιτ-
θολικῆς πίστεως περὶ τῆς ὲκπορεύσεως τοῦ ἁγίου
Πνεύματος ἡ εὐσέϐεια. Τοιούτοις ἡμεῖς ἐτράφημέν
τε καὶ ἐπαιδεύθημεν δόγμασιν, οὗ σοφίσμασιν, ὡς
ἔνιοί φασιν,ἥ πειθοῖ σοφίας, ἢ ἀνθρωπίναις ὲν·
νοίαις γυμναῖς ἑπόμενοι, ἀλλὰ τοῖς θεολόγοις τῆς
Ἐκκλησίας, καὶ ὅσαπερ θεόθεν ἐφθέγξαντο. Ἐντεῦ-
θεν ἔστι ίΞιὰ τούτων καὶ τοὺς ἁγίους νομίζειν ξυν-
ῳδὰ σφίσιν αὐτοῖς φθέγγεσθαι, καὶ ού περὶτῶν αὐ-
τῶν διαφέρεσθαι, ὅπερ οι τῆς θεολογικῆς σοφίας
ἀνεπιστήμονες πάσχουσιν, ἤτοι si τῶν ἁγίων-ὀϐελί-
ζοντες ἀξιώματα, ἢ νοθεύοντες, ἦ ἀρνούμενοι, ἢ
κακῶς καὶ ἀνεπιστημόνως, καὶ ὼς αὐτοῖς ἐφετὸν,
ἐξηγούμενοι.
ιβ’. Ἀλλὰ μὴ τοιοῦτόν τι πάθοις αὐτὸς, ὃν ὲγᾶ
πᾶσιν ἄλλοις εὐδαίμονα τῷ ὄντι νομίζω, καὶ δὴ καὶ
τῇ περὶ τὴν εὐσέϐειαν ἀκριϐείᾳ καὶ τῇ τῶν
όρθῶν δογμάτων ὀρθότητι. ’Δλλ“ ἐπιστήσας σὺν
ἀκριϐείᾳ τοῖς λεγομένοις ἐξ ἑκατέρων, ἕπου
τοῖς θεολογικωτέροις μᾶλλον σὺν λόγῳ ἢ τοῖς
ἀμαθέσι σὺν ἀμιθείᾳ, λόγον μὲν οὐδένα μάπο-
διδοῦσιν, ὃς ἂν καὶ εὔλογος νομισθείη, φυγοδικοῦσι
δὲ μᾶλλον, καὶ τὴν ἀλήθειαν ξυγκαλὺπτουσι, καὶ re
τῶν Ἑλλήνιον γένος οἷς πράττουσί τε καὶ λέγουσι
διαφθείρουσιν. Ἐϐουλόμην τὸνπαρόντα λόγον ὲκ-
τείνειν, καὶ πλείω σοι γράφειν τῶν αὐτῶν πέρι
λαμπρότατα· ἀλλ’ ἀρκεῖν ἐνόμισα ταῦτα νυνι τῇ
ἐξεταστικῇ σου ψυχῇ, ἐξ ὀλίγων ἄγαν τὰ πλείω ξυνι-
δεῖν δυναμένῃ. Ἐν δὲ τῷ μετὰ ταῦτα χρόνῳ διεξο-
δικώτερον, εί σὺ κελεύοις, θεολογήσομεν, ἀκριϐέ-
στερον τὰ τῆς θεολογίας διεξερχόμενοι δόγματα.
Δεῖ γάρ σοι πείθεσθαι πάντως, καθάπερ πατρὶ καὶ
κηδεμόνι τοῦ γένους.
—
TAURINENSEM.
compellit :quod ni facerem, nemo homo nimirum
esset, qui non meum me munus oliiciumque aut
ignorare aut negligere postliabcreque putaret, quo-
rum utrumque turpitudinem non mediocrem pra: se