PG 159, col. 1052
δυνάμενος ἀντιϐλέψαι ἠϐουλήθης ἀποδρᾶσαι. τὸν
ἀγῶνα δειλιάσας τῆς διαλέξεως’ καὶ ἐξέτεινας
λόγον, μακρὸν μὲν, μηδένα δὲ καρπὸν ἔχοντα δια-
λέξεως, ἀλλὰ πάντα ἀπὸ τοῦ Καόασιλᾶ τε καὶ Πα-
λαμᾶ, καῖ¹ τῶν κατ’ αὐτοὺς σχισματικῶν ἀναλαϐὼν
ἔλεγες γυμνὰ ῥητὰ τοῦ Εὐαγγελίου, οἰόμενος ἐξ
ἐκείνων δεῖξαι τὸ Πνεῦμα τὺ ἅγιον ὲκ μόνον τοῦ
Harp-5;, οὐχὶ δὲ ἐκ τοῦ-Ποῦ, ἐκπορεύεσθαι· ὅπερ
προέθου μὲν ὁμολογουμένως δεῖξαι, οὐκ ἔδειξας
δὲ, οὐδὲ προῦργου τὰ ῥητὰ ἐκείνὰ σοι ἀπηντήκε-
σαν. Τὸ γὰρ εἰπεῖν, ’0 παρὰ τοῦ Πατρός ἐκπο-
ρεύετᾳι. ού μόνον οὐ συνηγορεῖ τῷ σῷλόγῳ, ἀλλὰ
καὶ προδήλως ἐναντιοῦται ο ού γάρ φησιν, Ὃ περὶ
τοῦ Πατρὺς μόνον, ἢ παρὰ τοῦ Πατρὸς καὶ ούκ ὲκ
τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεύεται. Καὶ τδ λέγειν, Ὅταν ἔλθῃ
d Παράκλητος, ὃν πέμψει ὀ Πατὴρ, οὐδεμίαν σοι
ἰσχὺν δῖδὼσιν ο ού γὰρ λέγει, ’ον πέμψει ὁ Πατὴρ
μόνος, ἢ Ὃν ὁ Υἱὸς ού πέμπει. Καὶ τοῦ Παύλου
δὲ, ὂ λέγει ο Ἡμεῖς οὐ τὸ Πνεῦμα τοῦ κόσμου
ἐλάϐομεν, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ, οὗ
συνηγορεῖ τῷ σῷ βουλήματι· ού γὰρ λέγει, Τὸ
Πνεῦμα μόνου τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υῑοῦ, ἀλλὰ, Τὸ
Πνεῦμα, φησι, τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ, Θεὸς δὲ ὁ Πατὴρ
καὶ ὁ Υἱός. Ἐκ πο’ων οὖν ῥητῶν ἔδειξας ἐκ μάνου
c τοῦ flat-apii; τὸ Πνεῦμα ὲν τῇ συνόδῳ, ὥσπερ λὲῖεις
ἐνταῦθα ἐγκαυχώμενοςς Ἐκ τῶν ἤδη ῥηθέντωνξ
Καὶ αὐτὰ οὐκ ὲκ μόνου φασὶν, ἀλλ’ ἁπλῶς ἐκ τοῦ
Πατρὸς ἐκπορευόμενον, καὶ τούτοις τοῖς λόγοις
Λατῖνοι συνομολογήσουσιν. Οὗτος γάρ ἐστιν όνοῦς
ἄπας ἐκείνου τοῦ λόγου ὅνπερ ἐξέτεινας. Ἀλλ’ οὒκ
ἀντικεινται, φήσουσιν οἱ τῆς ἀληθείας συνήγοροι.
τὰ ῥητὰ ταῦτα τοῖς λέγουσι καὶ ὲκ τοῦ Υἱοῡ ἐκπο-
ρεύεσθαι. Ei γὰρ ἔφασαν, Ὅ παρὰ τοῦ Harpe; οὖι
ὲκ τοῦ Υῐοῦ · ἢ, Ἐκ μόνου τοῦ Harpe; τὸ Πνεῦμα.
οὐχὶ δὲ καὶ ὲκ τοῦ Υἱοῦ · ἦ. Ὀ Πατὴρ μόνος πρῲ
ϐάλλει τὸ Πνεῦμα, ού μὴν δὲ καὶ ὁ Υἱὸς, καὶ ἄλλ’ ι
ὅμοια, εἶχες ἂν σκιὰν ἐρίζειν τε καὶ φιλονεικεῖν.
Ἀλλ’ οὐδὲ εἰ ἐκ μόνου τοῦ Πατρδς ἔλεγον, ἦν luti-t1
πρὸς ὃ σὺ βούλει · πάρεστι γὰρ εἰδέναι καὶ ἐξ ἅλ’
ῐλων εύαγγελικῶν φωνῶν τοῦτο αὑτό. Φησὶ γάρὸ
Σωτήρ’ Περὶ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καλ ὥραςέῨξ
delc οἶδεν, οὐδὲ οι ἄγγελοι οἱ ἐν οὐρανῷ. οὐδὲ
ό Υἱὸς, εὶ μὴ ό Πατήρ μου μόνος. Καὶ αὖθις ⁸ ’ῃ
ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ, ἀλλὰ τοῦ mind-arum
με. Ἐν τούτοις οὖν σαφῶς μὲν ἀπηρνήσατο, 0?"-
ούκ οἶδεν αὐτὸς ὁ Υἱὸς, εἰ μὴ μόνος ὁ llatliP' ’m
ἡ διδαχὴ αὑτοῦ ούκ ἔστιν αὐτοῦ, ἀλλὰ τοῦ [luridi-
Ἡμεῖς δὲ καλῶς καὶ ὲπαινετῶς πιστεύομεν
τούναντίον, καὶ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ὤριν ειδέ-
ναι αύτὸν ὥσπερ καὶ τὸν Πατέρα λέγομεν, καὶ τὴν
⁸ Matth. xxiv, '56. θ Joan. vn, i6.
ἀγῶνα δειλιάσας τῆς διαλέξεως’ καὶ ἐξέτεινας
λόγον, μακρὸν μὲν, μηδένα δὲ καρπὸν ἔχοντα δια-
λέξεως, ἀλλὰ πάντα ἀπὸ τοῦ Καόασιλᾶ τε καὶ Πα-
λαμᾶ, καῖ¹ τῶν κατ’ αὐτοὺς σχισματικῶν ἀναλαϐὼν
ἔλεγες γυμνὰ ῥητὰ τοῦ Εὐαγγελίου, οἰόμενος ἐξ
ἐκείνων δεῖξαι τὸ Πνεῦμα τὺ ἅγιον ὲκ μόνον τοῦ
Harp-5;, οὐχὶ δὲ ἐκ τοῦ-Ποῦ, ἐκπορεύεσθαι· ὅπερ
προέθου μὲν ὁμολογουμένως δεῖξαι, οὐκ ἔδειξας
δὲ, οὐδὲ προῦργου τὰ ῥητὰ ἐκείνὰ σοι ἀπηντήκε-
σαν. Τὸ γὰρ εἰπεῖν, ’0 παρὰ τοῦ Πατρός ἐκπο-
ρεύετᾳι. ού μόνον οὐ συνηγορεῖ τῷ σῷλόγῳ, ἀλλὰ
καὶ προδήλως ἐναντιοῦται ο ού γάρ φησιν, Ὃ περὶ
τοῦ Πατρὺς μόνον, ἢ παρὰ τοῦ Πατρὸς καὶ ούκ ὲκ
τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεύεται. Καὶ τδ λέγειν, Ὅταν ἔλθῃ
d Παράκλητος, ὃν πέμψει ὀ Πατὴρ, οὐδεμίαν σοι
ἰσχὺν δῖδὼσιν ο ού γὰρ λέγει, ’ον πέμψει ὁ Πατὴρ
μόνος, ἢ Ὃν ὁ Υἱὸς ού πέμπει. Καὶ τοῦ Παύλου
δὲ, ὂ λέγει ο Ἡμεῖς οὐ τὸ Πνεῦμα τοῦ κόσμου
ἐλάϐομεν, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ, οὗ
συνηγορεῖ τῷ σῷ βουλήματι· ού γὰρ λέγει, Τὸ
Πνεῦμα μόνου τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υῑοῦ, ἀλλὰ, Τὸ
Πνεῦμα, φησι, τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ, Θεὸς δὲ ὁ Πατὴρ
καὶ ὁ Υἱός. Ἐκ πο’ων οὖν ῥητῶν ἔδειξας ἐκ μάνου
c τοῦ flat-apii; τὸ Πνεῦμα ὲν τῇ συνόδῳ, ὥσπερ λὲῖεις
ἐνταῦθα ἐγκαυχώμενοςς Ἐκ τῶν ἤδη ῥηθέντωνξ
Καὶ αὐτὰ οὐκ ὲκ μόνου φασὶν, ἀλλ’ ἁπλῶς ἐκ τοῦ
Πατρὸς ἐκπορευόμενον, καὶ τούτοις τοῖς λόγοις
Λατῖνοι συνομολογήσουσιν. Οὗτος γάρ ἐστιν όνοῦς
ἄπας ἐκείνου τοῦ λόγου ὅνπερ ἐξέτεινας. Ἀλλ’ οὒκ
ἀντικεινται, φήσουσιν οἱ τῆς ἀληθείας συνήγοροι.
τὰ ῥητὰ ταῦτα τοῖς λέγουσι καὶ ὲκ τοῦ Υἱοῡ ἐκπο-
ρεύεσθαι. Ei γὰρ ἔφασαν, Ὅ παρὰ τοῦ Harpe; οὖι
ὲκ τοῦ Υῐοῦ · ἢ, Ἐκ μόνου τοῦ Harpe; τὸ Πνεῦμα.
οὐχὶ δὲ καὶ ὲκ τοῦ Υἱοῦ · ἦ. Ὀ Πατὴρ μόνος πρῲ
ϐάλλει τὸ Πνεῦμα, ού μὴν δὲ καὶ ὁ Υἱὸς, καὶ ἄλλ’ ι
ὅμοια, εἶχες ἂν σκιὰν ἐρίζειν τε καὶ φιλονεικεῖν.
Ἀλλ’ οὐδὲ εἰ ἐκ μόνου τοῦ Πατρδς ἔλεγον, ἦν luti-t1
πρὸς ὃ σὺ βούλει · πάρεστι γὰρ εἰδέναι καὶ ἐξ ἅλ’
ῐλων εύαγγελικῶν φωνῶν τοῦτο αὑτό. Φησὶ γάρὸ
Σωτήρ’ Περὶ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καλ ὥραςέῨξ
delc οἶδεν, οὐδὲ οι ἄγγελοι οἱ ἐν οὐρανῷ. οὐδὲ
ό Υἱὸς, εὶ μὴ ό Πατήρ μου μόνος. Καὶ αὖθις ⁸ ’ῃ
ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ, ἀλλὰ τοῦ mind-arum
με. Ἐν τούτοις οὖν σαφῶς μὲν ἀπηρνήσατο, 0?"-
ούκ οἶδεν αὐτὸς ὁ Υἱὸς, εἰ μὴ μόνος ὁ llatliP' ’m
ἡ διδαχὴ αὑτοῦ ούκ ἔστιν αὐτοῦ, ἀλλὰ τοῦ [luridi-
Ἡμεῖς δὲ καλῶς καὶ ὲπαινετῶς πιστεύομεν
τούναντίον, καὶ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ὤριν ειδέ-
ναι αύτὸν ὥσπερ καὶ τὸν Πατέρα λέγομεν, καὶ τὴν
⁸ Matth. xxiv, '56. θ Joan. vn, i6.