PG 159, col. 1101
Μακάριοι, τὸ ἱερὸν χρίσμα περικείμενοι εὐσεϐῶς·
καὶ τοὺς πιστοὺς διδάσκετε λόγον εὐσεϐείας παν-
αληθῆ, Πατέρες θεηγόροι · ὅθεν ὑμᾶς τιμῶμεν εύ-
σεϐοφρόνως καὶ γεραίρομεν.
Νῦν, θεῖοι ἱεράρχαι, παρὰ Χριστοῦ ἐπαξίως τῶν
πόνων είλήφατε τὰς ἀμαθέες, ὧν εὐσεϐοφρόνωςὲτιὶ
τῆς γῆς μεγάλως ἡγωνίσασθε, καὶ σκιὰν ὲκθέμενοι
τῆς σαρκίς οἰκεῖτε σὺν ἀγγέλοις, χορεύοντες
ἀπαύστως περὶ τὸν θρόνον τοῦ πτντάνακτος.
Νῷ κεγαθαρμένψ τὸν εὐσεϐῆ οἱ Πατέρες ἐξέθεντο
σῆμερον ὅρον σαφῳς, πάντοθεν κοσμούμενον ἱεροῖς
καὶ ὀρθοδόξοες δόγμασι. Αίσχυνέσθω δη . . .
σματικῶν τὸν τοῦτον μὴ τιμώντων μηδὲ ὁμολογούν-
των. ὥσπερ ἡ σύνοδος ἐκήρυξεν.
’Πλίου λαμπροτέρα ἡ ἑορτὴ τῆς συνόδου τῆς
θείας ἐπέλαμψε πᾶσαν τὴν γῆν αἱρέσεως σκοτου-
μένην καὶ πονηροῦ σχίσματος τοῦ πρὶν ὲξαίρουσει
τὴν πλά,ην, καὶ πάντας διεγείρει προς τὴν ἑνότητα
τῆς πίστεως.
Sequitur tanquam hymni appendix, Συναξάριι
sancire et (crumenij synodi, sive brevis narratio eorum qua: in concilio Florentino gesta sunt. ejusdem
Joannis Plusiadeni, ut colligere est ex ipso Synaxario.
Huiusmodi autem est:
Ἦ ἁγία α’ύτη καὶ μεγάλη σύνοδος γέγονεν τῷ
,αυλίϊ ἔτει ἀπὸ τῆς τοῦ Κυρίου ὲνανθρωπήσεως ὲν
ταῖς ἡμέραις Ἰωάννου Παλαιολόγου τοῦ τελευταίου
βασιλέως τῶν Ῥωμαίων καὶ Ἰωσὴφ πατριάρχου
Κωνσταντινουπόλεως. Συνήθροισε δὲ αὐτὴν ὁ τῆς 0
πρεσϐυτέρας Ῥώμης ἀρχιερεὺς, ὁ μέγας Εὖγένιοςς
ἀνὴρ ὡς ἄλλος τις τῶν μακαρίων ἀνδρῶν, θεοφόρνις
τῷ ὖντι καὶ μέγας θεῖος ίεράρχης, καὶ τὴν ’ἐνωσιν
τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας πνέων ἀπὸ ψυχῆς, ἐπὶ
καθαιρέσει τῶν ἀρνουμένων τὶν Υίὸν τοῦ Θεοῦ μὴ
ἔχειν πάντα τὰ φυσικᾶ τοῦ Harpe; ἀγαθά. Οἱ γὰρ
ἀρνούμενοι τὸν Υἰὺν μὴ ἑκπορεύειν τὸ Πνεῦμα ἁρ-
νοῦνται μὴ ἔχειν τὰ φυσικὰ τοῦ Ila-cpio; ἀγαθά, Καὶ
τοῦτο γὰρ φυσικόν ἐστι τοῦ Πατρὸς ἀγαθὸν, ὲκπο-
ρεύειν τὸ Πνεῦμα ⁶ ἔτι κατὰ τῶν ἀμαθῶς φλυαρούν-
των ὠς τὸ δι’ ἀζύμου θυόμενον οὐκ ἔστι σῶμα
Χριστοῦ · πρὸς δὲ καὶ τῶν εὐσεϐῶς ἀρνουμένων μὴ
ἔχειν τὰς ψυχὰς τῶν ἐν μετανοίᾳ κεκοιμημένων
βοήθειαν μετὰ θάνατον μηδὲ καθαίρεσθαι αὐτάς·
-ετι μηδὲ τὰς τῶν ἁγίων ψυχὰς μὴ ἀπολαμϐάνειν
νῦν καθ’ ὅσον εἰσὶ ψυχαί. Ἔτι καὶ πρὸς τοὺς μὴ
βουλομένους κλῖναι τὴν κεφαλὴν, καὶ δοῦναι τῷ
Ῥώμης ἀρχιερεῖ τὴν αίὸὠ τε καὶ ὑποταγὴν, ὡς
ἄνωθεν καὶ προπαραδότως ἐξεδόθη καὶ έτυπώθη ὲν
τοῖς ἱεροῖς κανόσι. Συνήχθη μὲν οὖν ἡ είρημένη
ἁγία σύνοδος ὲν ’Φεραρία καὶ Φλωρεντίῃ , πόλεσιν
’ ἀξιολόγοις τῆς Ἰταλίας. Παρῆσαν δὲ ὲν αὐτῇ πολλοὶ
εὖ καὶ καλοὶ, σοφίᾳ καὶ ἀρετῇ διαλάμποντες ἐξ
ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Ἑπλήρουν γὰρ τὸν ἱερὸν
τοῦτον θίασον πλείονες ἢ ω’ ἄνδρες ⁸ ἀπὸ μὲν τοῦ
μέρους τῶν Ἰταλῶν ὁ τῆς ὁσίας μνήμης Εὖγένιος
ὁ Ῥώμης ἀρχιερεὺς μέγιστος σὺν πάσῃ τῇ κατ’
καὶ τοὺς πιστοὺς διδάσκετε λόγον εὐσεϐείας παν-
αληθῆ, Πατέρες θεηγόροι · ὅθεν ὑμᾶς τιμῶμεν εύ-
σεϐοφρόνως καὶ γεραίρομεν.
Νῦν, θεῖοι ἱεράρχαι, παρὰ Χριστοῦ ἐπαξίως τῶν
πόνων είλήφατε τὰς ἀμαθέες, ὧν εὐσεϐοφρόνωςὲτιὶ
τῆς γῆς μεγάλως ἡγωνίσασθε, καὶ σκιὰν ὲκθέμενοι
τῆς σαρκίς οἰκεῖτε σὺν ἀγγέλοις, χορεύοντες
ἀπαύστως περὶ τὸν θρόνον τοῦ πτντάνακτος.
Νῷ κεγαθαρμένψ τὸν εὐσεϐῆ οἱ Πατέρες ἐξέθεντο
σῆμερον ὅρον σαφῳς, πάντοθεν κοσμούμενον ἱεροῖς
καὶ ὀρθοδόξοες δόγμασι. Αίσχυνέσθω δη . . .
σματικῶν τὸν τοῦτον μὴ τιμώντων μηδὲ ὁμολογούν-
των. ὥσπερ ἡ σύνοδος ἐκήρυξεν.
’Πλίου λαμπροτέρα ἡ ἑορτὴ τῆς συνόδου τῆς
θείας ἐπέλαμψε πᾶσαν τὴν γῆν αἱρέσεως σκοτου-
μένην καὶ πονηροῦ σχίσματος τοῦ πρὶν ὲξαίρουσει
τὴν πλά,ην, καὶ πάντας διεγείρει προς τὴν ἑνότητα
τῆς πίστεως.
Sequitur tanquam hymni appendix, Συναξάριι
sancire et (crumenij synodi, sive brevis narratio eorum qua: in concilio Florentino gesta sunt. ejusdem
Joannis Plusiadeni, ut colligere est ex ipso Synaxario.
Huiusmodi autem est:
Ἦ ἁγία α’ύτη καὶ μεγάλη σύνοδος γέγονεν τῷ
,αυλίϊ ἔτει ἀπὸ τῆς τοῦ Κυρίου ὲνανθρωπήσεως ὲν
ταῖς ἡμέραις Ἰωάννου Παλαιολόγου τοῦ τελευταίου
βασιλέως τῶν Ῥωμαίων καὶ Ἰωσὴφ πατριάρχου
Κωνσταντινουπόλεως. Συνήθροισε δὲ αὐτὴν ὁ τῆς 0
πρεσϐυτέρας Ῥώμης ἀρχιερεὺς, ὁ μέγας Εὖγένιοςς
ἀνὴρ ὡς ἄλλος τις τῶν μακαρίων ἀνδρῶν, θεοφόρνις
τῷ ὖντι καὶ μέγας θεῖος ίεράρχης, καὶ τὴν ’ἐνωσιν
τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας πνέων ἀπὸ ψυχῆς, ἐπὶ
καθαιρέσει τῶν ἀρνουμένων τὶν Υίὸν τοῦ Θεοῦ μὴ
ἔχειν πάντα τὰ φυσικᾶ τοῦ Harpe; ἀγαθά. Οἱ γὰρ
ἀρνούμενοι τὸν Υἰὺν μὴ ἑκπορεύειν τὸ Πνεῦμα ἁρ-
νοῦνται μὴ ἔχειν τὰ φυσικὰ τοῦ Ila-cpio; ἀγαθά, Καὶ
τοῦτο γὰρ φυσικόν ἐστι τοῦ Πατρὸς ἀγαθὸν, ὲκπο-
ρεύειν τὸ Πνεῦμα ⁶ ἔτι κατὰ τῶν ἀμαθῶς φλυαρούν-
των ὠς τὸ δι’ ἀζύμου θυόμενον οὐκ ἔστι σῶμα
Χριστοῦ · πρὸς δὲ καὶ τῶν εὐσεϐῶς ἀρνουμένων μὴ
ἔχειν τὰς ψυχὰς τῶν ἐν μετανοίᾳ κεκοιμημένων
βοήθειαν μετὰ θάνατον μηδὲ καθαίρεσθαι αὐτάς·
-ετι μηδὲ τὰς τῶν ἁγίων ψυχὰς μὴ ἀπολαμϐάνειν
νῦν καθ’ ὅσον εἰσὶ ψυχαί. Ἔτι καὶ πρὸς τοὺς μὴ
βουλομένους κλῖναι τὴν κεφαλὴν, καὶ δοῦναι τῷ
Ῥώμης ἀρχιερεῖ τὴν αίὸὠ τε καὶ ὑποταγὴν, ὡς
ἄνωθεν καὶ προπαραδότως ἐξεδόθη καὶ έτυπώθη ὲν
τοῖς ἱεροῖς κανόσι. Συνήχθη μὲν οὖν ἡ είρημένη
ἁγία σύνοδος ὲν ’Φεραρία καὶ Φλωρεντίῃ , πόλεσιν
’ ἀξιολόγοις τῆς Ἰταλίας. Παρῆσαν δὲ ὲν αὐτῇ πολλοὶ
εὖ καὶ καλοὶ, σοφίᾳ καὶ ἀρετῇ διαλάμποντες ἐξ
ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Ἑπλήρουν γὰρ τὸν ἱερὸν
τοῦτον θίασον πλείονες ἢ ω’ ἄνδρες ⁸ ἀπὸ μὲν τοῦ
μέρους τῶν Ἰταλῶν ὁ τῆς ὁσίας μνήμης Εὖγένιος
ὁ Ῥώμης ἀρχιερεὺς μέγιστος σὺν πάσῃ τῇ κατ’