PG 159, col. 1122
lia, super ι Pater noster, ιι occludit tibi oculos:
ι Filius, inquit, Spiritus neque est, neque dici-
tur, neque haec relativa consequentia convertitur:
sed Spiritus Filii dicitur, quia ab eo accipit, ab
eoque procedit, et ex eo est quemadmodum ex
Patre. ι Idcirco sanctus hic Cyrilns inquit; ι Prc-
prius ‘ejus est, ut Dei et Patris. ι Quo pacto
proprius est Pat‘ris? Quia es eo habet esse et pro-
cedit : hoc idem te intelligereoportet, quod et ex
Filio procedit, quia proprius ejus est, quemadmo-
dum et Patris ; et paulo post, hic idem sanctus in
eadem expositione ait: ι Proprium Filii dicimus
Paracletum, id est Spiritum sanctum, non extrin-
secus: ingredientem, neque adventitium in eo, ut
in iis evenit qui sanctitatem suscipiunt, et ex non
cutibus generantur; sed co_usubstantial'rs ei sane,
ut et Patris : non enim loquitur a semetipso, sed
qumcuuque audiverit. Quando igitur venerit ille.
id est Paracletus Spiritus veritatis, docebit vos
omnem veritatem. Animadverte quam vigilans pro-
vidaque sit vox, vide nominis sobrietatem. Nam
cum prtctlixisset super eos venturum Paraclctutn,‘
Spiritum veritatis cum appellavit, id cst suimet;
ipse enim est verita‘s :vverum ut discipuli scirent
non esse alienum et extraneum illius adventum :
sed seipsum aliter exbibiturum pollicetur, Spiritum
veritatis, id est suimet, Paraclctum vocat: non ’ἢ
enim ab Unigeniti essentia alienus sanctus Spiri-
tus intelligitur: procedit autem naturaliter ab ea,
cum nihil aliud praeter eum sit, quoad identitatetn
naturae; et si potest intelligi proprio snbsistendi
modo. ι Et post alia: ι Quando igitur venerit ille,
non loquetur (inquit) a semetipso :sed neque nn-
vam vos docebit doctrinam : non enim leges fert:
sed quia Spiritus, et quasi mea meus est, loquetur
cuncta qme sunt in me.) Et post pauca ι :Quia
omnino ex mea essentia Spiritus est, et quasi mea
mens, is ventura dicere non potest. nisi omnino
in me sit, et per me procedat. ι Super illud, ‹ Ide
me gloril‘tCabit, quia de meo accipiet, et anuuntiabit
υ vobis. ι - tClariticat ergo Filium Paraclctus, id esr,
proprius ipsius “Spiritus, quia omnia potest, et
omnia scit z Quomodo vero clarilirat? quae enim
scit et potest ejus spiritus, quomodo ipse utique
non sciverit vel poterit? et si, ut ipse dicit, ab
eo Spiritus accipit, atqui omnia potest et perficit,
quomodo ipse -vim et robur iu omnibus non habe-
bit? ι Ει paulo post ς t Quoniam consubstantialis est
Filio et ex co ut Deum dcent procedit, Omnem
suam in omnibus perfectissimam Operationem lia-
bcns et vim, ideo dicit, ι De mro accipiet. ι Ει
post alia : ι lrrepreltensibile igitur oman erit. et
extra omnem contumeliam positmn, si ab Uni-
genilo quid accipere dicatur ejus Spiritus; nam
ab eo naturaliter procedens, ut rjus proprius,
ι Filius, inquit, Spiritus neque est, neque dici-
tur, neque haec relativa consequentia convertitur:
sed Spiritus Filii dicitur, quia ab eo accipit, ab
eoque procedit, et ex eo est quemadmodum ex
Patre. ι Idcirco sanctus hic Cyrilns inquit; ι Prc-
prius ‘ejus est, ut Dei et Patris. ι Quo pacto
proprius est Pat‘ris? Quia es eo habet esse et pro-
cedit : hoc idem te intelligereoportet, quod et ex
Filio procedit, quia proprius ejus est, quemadmo-
dum et Patris ; et paulo post, hic idem sanctus in
eadem expositione ait: ι Proprium Filii dicimus
Paracletum, id est Spiritum sanctum, non extrin-
secus: ingredientem, neque adventitium in eo, ut
in iis evenit qui sanctitatem suscipiunt, et ex non
cutibus generantur; sed co_usubstantial'rs ei sane,
ut et Patris : non enim loquitur a semetipso, sed
qumcuuque audiverit. Quando igitur venerit ille.
id est Paracletus Spiritus veritatis, docebit vos
omnem veritatem. Animadverte quam vigilans pro-
vidaque sit vox, vide nominis sobrietatem. Nam
cum prtctlixisset super eos venturum Paraclctutn,‘
Spiritum veritatis cum appellavit, id cst suimet;
ipse enim est verita‘s :vverum ut discipuli scirent
non esse alienum et extraneum illius adventum :
sed seipsum aliter exbibiturum pollicetur, Spiritum
veritatis, id est suimet, Paraclctum vocat: non ’ἢ
enim ab Unigeniti essentia alienus sanctus Spiri-
tus intelligitur: procedit autem naturaliter ab ea,
cum nihil aliud praeter eum sit, quoad identitatetn
naturae; et si potest intelligi proprio snbsistendi
modo. ι Et post alia: ι Quando igitur venerit ille,
non loquetur (inquit) a semetipso :sed neque nn-
vam vos docebit doctrinam : non enim leges fert:
sed quia Spiritus, et quasi mea meus est, loquetur
cuncta qme sunt in me.) Et post pauca ι :Quia
omnino ex mea essentia Spiritus est, et quasi mea
mens, is ventura dicere non potest. nisi omnino
in me sit, et per me procedat. ι Super illud, ‹ Ide
me gloril‘tCabit, quia de meo accipiet, et anuuntiabit
υ vobis. ι - tClariticat ergo Filium Paraclctus, id esr,
proprius ipsius “Spiritus, quia omnia potest, et
omnia scit z Quomodo vero clarilirat? quae enim
scit et potest ejus spiritus, quomodo ipse utique
non sciverit vel poterit? et si, ut ipse dicit, ab
eo Spiritus accipit, atqui omnia potest et perficit,
quomodo ipse -vim et robur iu omnibus non habe-
bit? ι Ει paulo post ς t Quoniam consubstantialis est
Filio et ex co ut Deum dcent procedit, Omnem
suam in omnibus perfectissimam Operationem lia-
bcns et vim, ideo dicit, ι De mro accipiet. ι Ει
post alia : ι lrrepreltensibile igitur oman erit. et
extra omnem contumeliam positmn, si ab Uni-
genilo quid accipere dicatur ejus Spiritus; nam
ab eo naturaliter procedens, ut rjus proprius,