PG 159, col. 1133
ς Ἀναγκαῖον ὁμολογεῖν ὃτι καὶ γεγένηται κατὰ σάρκα
διὰ γυναικός ⁸ ι καὶ μετ’ ὀλίγα ο ι Γεγένηται καθ’
ἡμᾶς ἔκ γυναικός ’ ι καὶ πολλάκις ὲν τῇ αὐτῇ ὲπι-
στολῇ ὑπαλλαττομέναις εὖροι τις ἂν αὐτὸν ταῖς προ-
θέσεσι satis; ις, ὁτὲ μὲν τῇ διὰ, ὁτὲ δὲ τῇ ἐκ, ὡς
ῖσοδυναμούσαις ἀδιαφόρως χρώμενον. Καὶ Παῦλος
δὲ 6 ἀπόστολος πρὸς Γαλάτας φησιν’ ι Ἐξαπέ-
στειλεν 6 Θεὸς τὸν Υίὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναι-
κός · ι καὶ πάλιν 6 αὐτὸς ἀλλαχοῦ, ι Εἷς Θεὸς καὶ
Πατὴρ, φησὶν, ἐξ οῦ τὰ πάντα ο καὶ εἷς Κύριος
Ἰησοῦς, δι’ οῦ τὰ πάντα ⁸ καὶ ἓν Πνεῦμα Ξιγιον, ὲν
ᾦ τὰ πάντα ' ι ἆρ’ οὖν οὐ δυνάμεθα ἐννοῆσαι ὲν
τούτοις, ἕνα ποιητὴν καὶ δημιουργὸν τῶν ἁπάντων
καὶ αἴτιον, τὰ τρία πρόσωπα ὡς ἕνα Θεὸν αὐτὶ ὄντα ;
καὶ ἕνα αῖτιον τὸν Πατέρα φήσομεν καὶ τὸν Υίὺν
καὶ τὸ Πνεῦμα, διὰ τῶν προθέσεων τούτων, τῆς ἐξ,
τῆς διὰ, καὶ τῆς ὲνς τῆς ἐκ, ἐπὶ τοῦ Πατρὸς, ὡς προκαταρκτικῆς ο τῆς διὰ, ἐπὶ τοῦ Υἰοῦ, ὡς δημιουρ-
γικῆς τῆς ἐν, ἐπὶ τοῦ Πνεῦματος, ὡς τιλειωτικῆς* πάνυ μὲν οῦν. Οὐδὲ γὰρ λέγομεν τὴν διὰ, ἐπὶ
τοῦ Πατρός · καὶ τὴν ἐκ, ἐπὶ τοῦ Υίοῦ, ἴνα μὴ τὸ προκαταρκτικὸν αἴτιον τοῦ [ἰατρὸς ἀναιρήσωμεν.
διδόντες τῷ Υἱῷ ο ἀλλὰ φυλάσσομεν τοῦτο ἐπὶ τοῦ Πατρός ⁸ καὶ ὅταν εἴποιμεν ὲκ τοῦ Πατρδς, τότ’ αὖθις
ἐπακολουθεῖή διὰ, μεσιτείαν δηλοῦσαο συνεζευγμὲνη γάρ ὲστινή νδιὰ τῇ ἐκ, ὥστε ὼς ὅταν λέγω-
μιν ἐκ τοῦ Πατρδς, νοοῦμεν τότε διὰ μεσιτείας τοῦ Υίοῦ τὸ Θείον ἐκπορεύεσθαι Πνεῦμα. Ὀτι δὲ ή διὰ
αῖτὲαν δηλοῖ τὴν αὐτὴν τῇ ἐκ. καὶ ὼς ἰσοδυναμοῦσιν ἀλλήλαις, ἐντεῦθεν δῆλον.·
Γ¹.
Θεοδὼριτος 6 Κύρου ἐπίσκοπος, ἐν τῇ ἁγίᾳ τρίτῃ
συνόδῳ ἐλθὼν μετὰ τὴν ταύτης τελείωσιν, μετὰ τοῦ
πατριάρχου Ἀντιοχείας Ἰωάννου, δς σὺν αὐτῷ ἔφε-
ρεν εἷκοσιν καὶ ἓξ ἐπισκόπους, καὶ ἰδὼν ὅτι πέρας
ἔσχε τὰ τῆς συνόδου, καὶ ὅτι κατεδικάσθη Νεστόριος,
ἐταράχθη. καὶ ὅτι Κύριλλος ἔσχε τὸ κράτος, ἑπι-
λαμεάνεται τοῦ Κυρίλλου ὲν τοῖς δώδεκα κεφα-
λαίοις οἷς φθάσας ἐξέθετο κατὰ τοῦ Νεστορίου. Οὗτος
οὖν μαθητὴς ὣν ἐκείνου, ὥρμησε κατᾶ τοῦ μεγάο
λου Κυρίὶλου, ὡς δῆθεν συμμαχῶν τῷ ἑαυτοῦ διδα·
σκάλῳ ο καὶ ὲν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ, ὲν ᾧ 6 Κύριλλός
φησιν ο ι Ἱδιον ἔχων 6 Υἱὸς τὸ ἐξ αὑτοῦ, xui. οὖσιω-
δὼς ἐμπεφυκὸς αὐτῷ Πνεῦμα ἅγιον εἰργάζετο τὰς
θεοσημεὶας· ι ὁΘεοδὼριτός φησιν· ι El μὲν, ὼςδμοφυές
ἔφη Κύριλλος, καὶ ὲκ τοῦ [ἰατρὸς ἐκπορευόμενον,
ῐδε συνομολογήσομεν, καὶ ὡς εὐσεϐῆ δεξόμεθα τὴν
φωνήν. Ei δ’ ὡς ἐξ Υίοῦ ἢ δι’ Υίοῦ τὴν ὓπαρξιν
ἔχον, ὡς βλάσφημον τοῦτο καὶ δυσσεϐὲς ἀπορρίψο-
μεν. ι ’Δκούεις πώς 6 Θεοδώριτος ὲδει).ίασε καὶ τὴν
ἐκ καὶ τὴν διὰ ἐπὶ τῆς προόδου τοῦ Πνεῦματος ; διό
φησι μετὰ τρόμου, ει δ’ ὡς ἐξ Υίοῦ ἢ δι’ Υίοῦ ο καὶ
εἰκότως ἐκεῖ καὶ⁸ οὗτος ὲδειλίασε φόϐον, οὗ οὐκ ἦν
φόϐος ⁸ ὥσπερ καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε. Καὶ γὰρ ἐκεῖνος
ἀρνούμενος παντελῶς τδ Πνεῦμα ἀπὸ τοῦ The} simu
ὥσπερ καὶ ὑμεῖς, οὔτε ἐξ Υίοῦ, οὔτε δι’ Υῖοῦ κατα-
δέχεται· ὑμεῖς δὲ τὸ μὲν δι’ Υίοῦ, ὁμολογεῖτε καὶ
μὴ βουλόμενοι. τὸ δὲ ἐξ Υἱοῦ, οὐδ’ ἀκοῦσαι ἀνέχε-
σθε, καὶ γὰρ τὸ αὐτὸ σημαίνει κατὰ τὸν Θεοδὼριο
τον. ὐτι δὲ τὸ δι’ Υίοῦ ὁμολογεῖτε, Δαμασκηνὸς ὲν
¹⁸ Ephes. tv, 6.
διὰ γυναικός ⁸ ι καὶ μετ’ ὀλίγα ο ι Γεγένηται καθ’
ἡμᾶς ἔκ γυναικός ’ ι καὶ πολλάκις ὲν τῇ αὐτῇ ὲπι-
στολῇ ὑπαλλαττομέναις εὖροι τις ἂν αὐτὸν ταῖς προ-
θέσεσι satis; ις, ὁτὲ μὲν τῇ διὰ, ὁτὲ δὲ τῇ ἐκ, ὡς
ῖσοδυναμούσαις ἀδιαφόρως χρώμενον. Καὶ Παῦλος
δὲ 6 ἀπόστολος πρὸς Γαλάτας φησιν’ ι Ἐξαπέ-
στειλεν 6 Θεὸς τὸν Υίὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναι-
κός · ι καὶ πάλιν 6 αὐτὸς ἀλλαχοῦ, ι Εἷς Θεὸς καὶ
Πατὴρ, φησὶν, ἐξ οῦ τὰ πάντα ο καὶ εἷς Κύριος
Ἰησοῦς, δι’ οῦ τὰ πάντα ⁸ καὶ ἓν Πνεῦμα Ξιγιον, ὲν
ᾦ τὰ πάντα ' ι ἆρ’ οὖν οὐ δυνάμεθα ἐννοῆσαι ὲν
τούτοις, ἕνα ποιητὴν καὶ δημιουργὸν τῶν ἁπάντων
καὶ αἴτιον, τὰ τρία πρόσωπα ὡς ἕνα Θεὸν αὐτὶ ὄντα ;
καὶ ἕνα αῖτιον τὸν Πατέρα φήσομεν καὶ τὸν Υίὺν
καὶ τὸ Πνεῦμα, διὰ τῶν προθέσεων τούτων, τῆς ἐξ,
τῆς διὰ, καὶ τῆς ὲνς τῆς ἐκ, ἐπὶ τοῦ Πατρὸς, ὡς προκαταρκτικῆς ο τῆς διὰ, ἐπὶ τοῦ Υἰοῦ, ὡς δημιουρ-
γικῆς τῆς ἐν, ἐπὶ τοῦ Πνεῦματος, ὡς τιλειωτικῆς* πάνυ μὲν οῦν. Οὐδὲ γὰρ λέγομεν τὴν διὰ, ἐπὶ
τοῦ Πατρός · καὶ τὴν ἐκ, ἐπὶ τοῦ Υίοῦ, ἴνα μὴ τὸ προκαταρκτικὸν αἴτιον τοῦ [ἰατρὸς ἀναιρήσωμεν.
διδόντες τῷ Υἱῷ ο ἀλλὰ φυλάσσομεν τοῦτο ἐπὶ τοῦ Πατρός ⁸ καὶ ὅταν εἴποιμεν ὲκ τοῦ Πατρδς, τότ’ αὖθις
ἐπακολουθεῖή διὰ, μεσιτείαν δηλοῦσαο συνεζευγμὲνη γάρ ὲστινή νδιὰ τῇ ἐκ, ὥστε ὼς ὅταν λέγω-
μιν ἐκ τοῦ Πατρδς, νοοῦμεν τότε διὰ μεσιτείας τοῦ Υίοῦ τὸ Θείον ἐκπορεύεσθαι Πνεῦμα. Ὀτι δὲ ή διὰ
αῖτὲαν δηλοῖ τὴν αὐτὴν τῇ ἐκ. καὶ ὼς ἰσοδυναμοῦσιν ἀλλήλαις, ἐντεῦθεν δῆλον.·
Γ¹.
Θεοδὼριτος 6 Κύρου ἐπίσκοπος, ἐν τῇ ἁγίᾳ τρίτῃ
συνόδῳ ἐλθὼν μετὰ τὴν ταύτης τελείωσιν, μετὰ τοῦ
πατριάρχου Ἀντιοχείας Ἰωάννου, δς σὺν αὐτῷ ἔφε-
ρεν εἷκοσιν καὶ ἓξ ἐπισκόπους, καὶ ἰδὼν ὅτι πέρας
ἔσχε τὰ τῆς συνόδου, καὶ ὅτι κατεδικάσθη Νεστόριος,
ἐταράχθη. καὶ ὅτι Κύριλλος ἔσχε τὸ κράτος, ἑπι-
λαμεάνεται τοῦ Κυρίλλου ὲν τοῖς δώδεκα κεφα-
λαίοις οἷς φθάσας ἐξέθετο κατὰ τοῦ Νεστορίου. Οὗτος
οὖν μαθητὴς ὣν ἐκείνου, ὥρμησε κατᾶ τοῦ μεγάο
λου Κυρίὶλου, ὡς δῆθεν συμμαχῶν τῷ ἑαυτοῦ διδα·
σκάλῳ ο καὶ ὲν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ, ὲν ᾧ 6 Κύριλλός
φησιν ο ι Ἱδιον ἔχων 6 Υἱὸς τὸ ἐξ αὑτοῦ, xui. οὖσιω-
δὼς ἐμπεφυκὸς αὐτῷ Πνεῦμα ἅγιον εἰργάζετο τὰς
θεοσημεὶας· ι ὁΘεοδὼριτός φησιν· ι El μὲν, ὼςδμοφυές
ἔφη Κύριλλος, καὶ ὲκ τοῦ [ἰατρὸς ἐκπορευόμενον,
ῐδε συνομολογήσομεν, καὶ ὡς εὐσεϐῆ δεξόμεθα τὴν
φωνήν. Ei δ’ ὡς ἐξ Υίοῦ ἢ δι’ Υίοῦ τὴν ὓπαρξιν
ἔχον, ὡς βλάσφημον τοῦτο καὶ δυσσεϐὲς ἀπορρίψο-
μεν. ι ’Δκούεις πώς 6 Θεοδώριτος ὲδει).ίασε καὶ τὴν
ἐκ καὶ τὴν διὰ ἐπὶ τῆς προόδου τοῦ Πνεῦματος ; διό
φησι μετὰ τρόμου, ει δ’ ὡς ἐξ Υίοῦ ἢ δι’ Υίοῦ ο καὶ
εἰκότως ἐκεῖ καὶ⁸ οὗτος ὲδειλίασε φόϐον, οὗ οὐκ ἦν
φόϐος ⁸ ὥσπερ καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε. Καὶ γὰρ ἐκεῖνος
ἀρνούμενος παντελῶς τδ Πνεῦμα ἀπὸ τοῦ The} simu
ὥσπερ καὶ ὑμεῖς, οὔτε ἐξ Υίοῦ, οὔτε δι’ Υῖοῦ κατα-
δέχεται· ὑμεῖς δὲ τὸ μὲν δι’ Υίοῦ, ὁμολογεῖτε καὶ
μὴ βουλόμενοι. τὸ δὲ ἐξ Υἱοῦ, οὐδ’ ἀκοῦσαι ἀνέχε-
σθε, καὶ γὰρ τὸ αὐτὸ σημαίνει κατὰ τὸν Θεοδὼριο
τον. ὐτι δὲ τὸ δι’ Υίοῦ ὁμολογεῖτε, Δαμασκηνὸς ὲν
¹⁸ Ephes. tv, 6.