PG 161, col. 136
εἰς τὴν διὰ είς τὴν ἐκ μεταφέρομεν, φήσουσι,
ς Πατράσιν ἀπειθοῦντες, ὥς λέγεις, ἀλλὰ τέως
μὲν τὴν διὰ εἰς τὴν ἐκ μεταφέρεις (3) τῷ Μα-
λῳ πειθόμενος· ἐκείνου φανερῶς τοῦτο ποιοῦντος,
τὸς οὐ τολμῶν ἀντιλέγειν· ὥστ’ οὐκ ἂν ἔχοις
ιαλεῖν ἡμῖν ἐκ τοῦ Υίοῦ λέγουσιν ἐκπορεύεσθαι
Πνεῦμα τδ ἅγιον, ἐὰν διὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦτο νοῶ-
ν,ὅπερ οὐδὲ Μάξιμος τοῖς τότε Λατίνοις οὕτω
ονεῑν καὶ οὕτω λέγειν ίσχυριζομένοις ἐμέμψατο.
δὲ τὴν διὰ πάλιν εἰς τὴν ἐκ μεταφέρομεν, ἡμέ-
>όν ἐστι δεικνύναι λοιπὸν, εί τῇ τε ἀληθείᾳ
μφώνως καὶ τούτῳ δὴ τῷ Μαξίμῳ, εἴτε καὶ μὴ
ita ποιοῦμεν, Ἐκεῖνος τοίνυν ἐκ τοῦ Υίοῦ τὺ
εῦμα λέγεσθαι συγχωρεῖ, τῆς ἐκ ἀντὶ τῆς διὰ
οϐέσεως νοουμένης· οὕτω γὰρ, φησὶν, οὐκ ἄν
: ποιοίη τὸν Υίὸν αἰτίαν τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύμα-
ςέκπορεύσεως. Καὶ αἰτίαν ἐνταῦθα τὴν πρώτην
τίαν δηλοῖ, συνεσταλμένως λαμόἀνων τὸ τῆς αί-
ις ὖνομα, οὑκ ὲξηπλωμένως (ι) καὶ καθόσον ἔχει
ἰ τινα τρόπον σημασίας συνεζευγμένον · οὐ κατᾶ
νην τὴν σημασίαν (ἄλλως γὰρ ἀδύνατον ἂν ἦν
ν Μάξιμον ἀληθεύειν)· τὸ γὰρ διὰ τοῦ Υίοῦ
πορεύεσθαι τὸ Πνεῦμα συγχωρεῖν κιὶ πάλιν
νεῖσθαι καθόλου τδν Υίὸν αἰτίαν ίεϊναι τοῦ Πνεῦ-
ιτος, καὶ ἑαυτὸν ἀγνοοῦντος ἂν ἦν. 03 γὰρ ἑπι-
νώσκει τὰς ἄλλας τοῦ ἀνδρὸς τούτου μεταλήψεις
τῶν Ἑλλήνων φωνὴ, πρὸς τῷ καὶ παντάπασιν
ογον εἶναι, εἴτις είς τὴν μετὰ τὴν διὰ μεταλά-
t (5).Ἐσται γὰρ καὶ ὸ Υἱὸς ἐκπορευόμενος μετὰ
ῦ Πνεύματος, ἢ καὶ τὸ Πνεῦμα γεννώμενον μετὰ
μῦ Υίοῦ, εῐ τις λέγοι, τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύεσθαι
εεά τοῦ Υίοῦ, ὡς ὁ ἀνὴρ ἀξιοῖ. Περὶ ὦν ἀκριϐέ-
τερον ὲν τοῖς είς τὸ ζήτημα συγγεγραμμένοις μοι
εττραγμίτευται. ’Ὁτι δὲ τοῦτον ἔχει τὸν σκοπὸν ό
άξιμοῖ, καὶ ὅτι τῆς τοιαύτης αἰτίας ἐκϐάλλει τὸν
ν, δῆλον ἐξ ὧν οὐκ εἶπεν αἰτίαν τοῦ Πνεύμα- ¹
νς, ἀλλ’ altlar τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐκπο-
nio'ewq. Ἔστι μὲν γὰρ, φησὶν, ὁ Υίὸς αἰτία τοῦ
νεύματος ὡς δι’ αὑτοῦ προίόντος, καὶ ἄλλως ἔχειν
δύνατον, ἀλλ’ αἰτία τῆς τοῦ Πνεύματος ἐκπορεύ-
εως ὅλως οὐκ ἐστι (6) · τοῦ γὰρ δι’ αὑτοῦ τὺ ἅγιον
ιπορεὺεσῦαι Πνεῦμα καὶ τοῦ ὅλως ἐκπορεύεσθαι
ίτία μόνος ἐστίνὸ Πατὴρ, ὃς καὶ Υίοῦ καὶ [1νεὺ-
ατός ἔστιν αίτίι καὶτῶν ὑπαρχόντων aut-oi.- mv-
ων, ἀνθ’ ὅτου δὴ καὶ κυρίως αἰτία λέγεται ml
ρὸλτῳ συνεσταλμένῳ. Ei γοῦν οὕτω τοῦ Μαξίμου
οοῦντος καὶ ἡμεῖς, φήσουσιν οἱ Λατῖνοι, τὸ διὰ
οὗ Υἱοῦ ἀντὶ τοῦ ἐκ τοῦ Υιοῦ λαμὸἀνομεν,οὺ
dv. lt.queyghton.’Roiuze 1665, p. 113, 114, verba
. οὕτω γᾴρ φήσιν -ηττεςιτρσιγμάτενται allegavit.
η (ὅ) Arllat. ξ μεταϐάλλοι.
Marc, AV _ > (6) Monac. οὐδ’ ὅλως ἐστί.
ς Πατράσιν ἀπειθοῦντες, ὥς λέγεις, ἀλλὰ τέως
μὲν τὴν διὰ εἰς τὴν ἐκ μεταφέρεις (3) τῷ Μα-
λῳ πειθόμενος· ἐκείνου φανερῶς τοῦτο ποιοῦντος,
τὸς οὐ τολμῶν ἀντιλέγειν· ὥστ’ οὐκ ἂν ἔχοις
ιαλεῖν ἡμῖν ἐκ τοῦ Υίοῦ λέγουσιν ἐκπορεύεσθαι
Πνεῦμα τδ ἅγιον, ἐὰν διὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦτο νοῶ-
ν,ὅπερ οὐδὲ Μάξιμος τοῖς τότε Λατίνοις οὕτω
ονεῑν καὶ οὕτω λέγειν ίσχυριζομένοις ἐμέμψατο.
δὲ τὴν διὰ πάλιν εἰς τὴν ἐκ μεταφέρομεν, ἡμέ-
>όν ἐστι δεικνύναι λοιπὸν, εί τῇ τε ἀληθείᾳ
μφώνως καὶ τούτῳ δὴ τῷ Μαξίμῳ, εἴτε καὶ μὴ
ita ποιοῦμεν, Ἐκεῖνος τοίνυν ἐκ τοῦ Υίοῦ τὺ
εῦμα λέγεσθαι συγχωρεῖ, τῆς ἐκ ἀντὶ τῆς διὰ
οϐέσεως νοουμένης· οὕτω γὰρ, φησὶν, οὐκ ἄν
: ποιοίη τὸν Υίὸν αἰτίαν τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύμα-
ςέκπορεύσεως. Καὶ αἰτίαν ἐνταῦθα τὴν πρώτην
τίαν δηλοῖ, συνεσταλμένως λαμόἀνων τὸ τῆς αί-
ις ὖνομα, οὑκ ὲξηπλωμένως (ι) καὶ καθόσον ἔχει
ἰ τινα τρόπον σημασίας συνεζευγμένον · οὐ κατᾶ
νην τὴν σημασίαν (ἄλλως γὰρ ἀδύνατον ἂν ἦν
ν Μάξιμον ἀληθεύειν)· τὸ γὰρ διὰ τοῦ Υίοῦ
πορεύεσθαι τὸ Πνεῦμα συγχωρεῖν κιὶ πάλιν
νεῖσθαι καθόλου τδν Υίὸν αἰτίαν ίεϊναι τοῦ Πνεῦ-
ιτος, καὶ ἑαυτὸν ἀγνοοῦντος ἂν ἦν. 03 γὰρ ἑπι-
νώσκει τὰς ἄλλας τοῦ ἀνδρὸς τούτου μεταλήψεις
τῶν Ἑλλήνων φωνὴ, πρὸς τῷ καὶ παντάπασιν
ογον εἶναι, εἴτις είς τὴν μετὰ τὴν διὰ μεταλά-
t (5).Ἐσται γὰρ καὶ ὸ Υἱὸς ἐκπορευόμενος μετὰ
ῦ Πνεύματος, ἢ καὶ τὸ Πνεῦμα γεννώμενον μετὰ
μῦ Υίοῦ, εῐ τις λέγοι, τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύεσθαι
εεά τοῦ Υίοῦ, ὡς ὁ ἀνὴρ ἀξιοῖ. Περὶ ὦν ἀκριϐέ-
τερον ὲν τοῖς είς τὸ ζήτημα συγγεγραμμένοις μοι
εττραγμίτευται. ’Ὁτι δὲ τοῦτον ἔχει τὸν σκοπὸν ό
άξιμοῖ, καὶ ὅτι τῆς τοιαύτης αἰτίας ἐκϐάλλει τὸν
ν, δῆλον ἐξ ὧν οὐκ εἶπεν αἰτίαν τοῦ Πνεύμα- ¹
νς, ἀλλ’ altlar τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐκπο-
nio'ewq. Ἔστι μὲν γὰρ, φησὶν, ὁ Υίὸς αἰτία τοῦ
νεύματος ὡς δι’ αὑτοῦ προίόντος, καὶ ἄλλως ἔχειν
δύνατον, ἀλλ’ αἰτία τῆς τοῦ Πνεύματος ἐκπορεύ-
εως ὅλως οὐκ ἐστι (6) · τοῦ γὰρ δι’ αὑτοῦ τὺ ἅγιον
ιπορεὺεσῦαι Πνεῦμα καὶ τοῦ ὅλως ἐκπορεύεσθαι
ίτία μόνος ἐστίνὸ Πατὴρ, ὃς καὶ Υίοῦ καὶ [1νεὺ-
ατός ἔστιν αίτίι καὶτῶν ὑπαρχόντων aut-oi.- mv-
ων, ἀνθ’ ὅτου δὴ καὶ κυρίως αἰτία λέγεται ml
ρὸλτῳ συνεσταλμένῳ. Ei γοῦν οὕτω τοῦ Μαξίμου
οοῦντος καὶ ἡμεῖς, φήσουσιν οἱ Λατῖνοι, τὸ διὰ
οὗ Υἱοῦ ἀντὶ τοῦ ἐκ τοῦ Υιοῦ λαμὸἀνομεν,οὺ
dv. lt.queyghton.’Roiuze 1665, p. 113, 114, verba
. οὕτω γᾴρ φήσιν -ηττεςιτρσιγμάτενται allegavit.
η (ὅ) Arllat. ξ μεταϐάλλοι.
Marc, AV _ > (6) Monac. οὐδ’ ὅλως ἐστί.