PG 161, col. 140
σιν ἀλλήλους, καίτοι ὑπὸ τὸν αὑτὸν τελοῦντες Σω-
τῆρα τε καὶ Δεσπότην, ἀλλὰ καὶ πολλάκις αὐτοῖς
διαλύσεων γινομένων, δόξαντες συμϐῆναι, αὖθις ἁλ-
λή).ων διέστησαν , καὶ τὸ χεῖρον , μετὰ πλείονος τῆς
μανίας κατ’ ἀλλήλων ὲχώρησάν τε καὶ χωροῦσιν ·
ἀσεϐείας, ἀθιῒας, πλάνης, δυαρχίας, συναλοιφῆς
καὶ μυρίων αἱρέσεων ἐνόχους ἀλλήλους δεικνύναι
πειρώμενοι. Ἀλλᾶ Λατῖνοι μὲν καὶ Λατίνων οἱ πα-
λαιὸτεροι ἅπαξ περὶ τούτων εἰπόντες ἐπαύσαντο·
καὶ τότε τῷ δόγματι καθ’ αὐτὸ μᾶλλον συνηγοροῦν-
τες ἢ κατὰ τῶν ἀντιδοξούντων φερόμενοι · Γραικοὶ
δὲ καὶ τούτων o! δόξαν θηρώμενοι , ἐπεὶ μὴ ἄλλοθεν
δύνανται, τὴν τοῦ πλήθους κολακεύοντες ἀλογίαν.
δημαγωγοῦσί τε αὐτοὺς καὶ τὴν ἐξ αὐτῶν εὐφημίαν
καρποῦνται, οὐ παύονται τι βλάσφημον ἀπορρίπτον-
τες κατὰ Λατίνων ἀεὶ, καὶ ῥητὰ καὶ ἄρρητα κατ’
αὐτῶν ἐμοῦντες (Ι).
Οἴος καὶ 6 νῦν ήμῖν ἔπιφυεὶς καινδ ς (Ξ) οὗτος οεσ
λόγος, Μάρκος ὸ Ἐφέσου, ἀνὴρ οὔτ’ ἄλλως φρενήρης
καὶ δοξοσοφίας ἀντὶ σοφίας ἐμπεπλησμένος , οὗ τὰ
σαθρὰ ἱκεῖνα σοφίσματα , δι’ ὧν τὴν ἀρραγῆ τε καὶ
ὀρθὴν Χριστιανῶν θεολογίαν ὑποσαλεύειν ἐπιχειρεῖ,
οἷς ἀντειπεῖν με κελεύεις, καίτοι μᾶλλον αὐτὸς
τοῦτο δυνάμενος, ετ τινα σκανδαλίζει , καὶ μάλιστα
τῶν ἄνωθέν τε καὶ ἐκ προγόνων τοῖς ὁμοίοις λόγοις
προειλημμένων , καὶ μήπω τῶν ἀληθεστέρων ἀκη-
κοότων, θαυμαστὸν μὲν οὐδὲν. καὶ συγγνώμη τῷ
πάθει · δεῖ δ’ ὅμως, ὡς καὶ αὺτδς κελεύεις, τοῖς
ἁληθεστέροις τῶν λόγων τὴν ἁλμυρὰν (5) αὐτῶν
ἀκοὴν ἀποκλύζειν. Ἐπεὶ γοῦν ὲν οἷς ἄλλοτέ μοι
περὶ τοῦ παρόντος συγγέγραπται δόγματος, τούτων
ἁπάντων, ἃ. νῦν φηθιν οὗτος, ἡψάμην (καὶ γάρ alat
κοινοί τε καὶ τετριμμένοι λόγοι καὶ πᾶσιν ἐπὶ στό-
ματος, πάντας τε σὺν θεῷ τῷ λογίῳ εἰπεῖν, ἱκανῶς
ὑπόσαθρόν τε καὶ κίϐδηλον ὴχοῦντας ἀπέδειξα τοῖς
τῶν φθασάντων ἡμᾶς μακαρίων ἀνδρῶν συγκρησά-
μενος λόγοις) δ πέμπω σοι ταῦτα ’ καὶ μάλιστα τὸν
πρὸς ’Λλέξιον τὸν Φιλανθρώπιγον λόγον (Η, ἀντίδο-
τον τοῖς δηχθεῖσιν ἐσόμενον, ἱκανῶς κατ’ ἐμὴν γνώ-
μην ἒχοντα πρὸς ᾶπαντα, · εἰσὶ μέντοι γε πολλὰ καὶ·
ὲν τῷ δογματικῷ ἤ περὶ ἐνώσεως ήμῶν λόγῳ (5),
ἔτι γε μὴν κᾶν τοῖς πρδς Πειλαμᾶν ὑπὲρ τοῦ σοφοῦ
Βίκκουζω), σοῦ κελεύσαντος ὑφ’ ήμῶνεὶρημένοις (7)⁹
πάντη τδν Ἐφέσου τῶν λόγων συρφετὸν ἁπακλύζοντά
τι καὶ παρεισύ pana, ἃ ζητήσας 6 βουλόμενος ὃν ὲκεί-
in Opuscul, Theol. aur. Romm, 1650, l670.)
(εί) incod. cit. ί, 1-27 a. Apud llard. Gr. et Lat.
Cone. _iX. am saqq.
(li) ilatic. cit. £176 b : ὑπὲρ τοῦ cro-3 Β.
,(7) lu cod. illon. l'. 57 a-‘i‘z xi. Apud Arcud. op.
Cll.
τῆρα τε καὶ Δεσπότην, ἀλλὰ καὶ πολλάκις αὐτοῖς
διαλύσεων γινομένων, δόξαντες συμϐῆναι, αὖθις ἁλ-
λή).ων διέστησαν , καὶ τὸ χεῖρον , μετὰ πλείονος τῆς
μανίας κατ’ ἀλλήλων ὲχώρησάν τε καὶ χωροῦσιν ·
ἀσεϐείας, ἀθιῒας, πλάνης, δυαρχίας, συναλοιφῆς
καὶ μυρίων αἱρέσεων ἐνόχους ἀλλήλους δεικνύναι
πειρώμενοι. Ἀλλᾶ Λατῖνοι μὲν καὶ Λατίνων οἱ πα-
λαιὸτεροι ἅπαξ περὶ τούτων εἰπόντες ἐπαύσαντο·
καὶ τότε τῷ δόγματι καθ’ αὐτὸ μᾶλλον συνηγοροῦν-
τες ἢ κατὰ τῶν ἀντιδοξούντων φερόμενοι · Γραικοὶ
δὲ καὶ τούτων o! δόξαν θηρώμενοι , ἐπεὶ μὴ ἄλλοθεν
δύνανται, τὴν τοῦ πλήθους κολακεύοντες ἀλογίαν.
δημαγωγοῦσί τε αὐτοὺς καὶ τὴν ἐξ αὐτῶν εὐφημίαν
καρποῦνται, οὐ παύονται τι βλάσφημον ἀπορρίπτον-
τες κατὰ Λατίνων ἀεὶ, καὶ ῥητὰ καὶ ἄρρητα κατ’
αὐτῶν ἐμοῦντες (Ι).
Οἴος καὶ 6 νῦν ήμῖν ἔπιφυεὶς καινδ ς (Ξ) οὗτος οεσ
λόγος, Μάρκος ὸ Ἐφέσου, ἀνὴρ οὔτ’ ἄλλως φρενήρης
καὶ δοξοσοφίας ἀντὶ σοφίας ἐμπεπλησμένος , οὗ τὰ
σαθρὰ ἱκεῖνα σοφίσματα , δι’ ὧν τὴν ἀρραγῆ τε καὶ
ὀρθὴν Χριστιανῶν θεολογίαν ὑποσαλεύειν ἐπιχειρεῖ,
οἷς ἀντειπεῖν με κελεύεις, καίτοι μᾶλλον αὐτὸς
τοῦτο δυνάμενος, ετ τινα σκανδαλίζει , καὶ μάλιστα
τῶν ἄνωθέν τε καὶ ἐκ προγόνων τοῖς ὁμοίοις λόγοις
προειλημμένων , καὶ μήπω τῶν ἀληθεστέρων ἀκη-
κοότων, θαυμαστὸν μὲν οὐδὲν. καὶ συγγνώμη τῷ
πάθει · δεῖ δ’ ὅμως, ὡς καὶ αὺτδς κελεύεις, τοῖς
ἁληθεστέροις τῶν λόγων τὴν ἁλμυρὰν (5) αὐτῶν
ἀκοὴν ἀποκλύζειν. Ἐπεὶ γοῦν ὲν οἷς ἄλλοτέ μοι
περὶ τοῦ παρόντος συγγέγραπται δόγματος, τούτων
ἁπάντων, ἃ. νῦν φηθιν οὗτος, ἡψάμην (καὶ γάρ alat
κοινοί τε καὶ τετριμμένοι λόγοι καὶ πᾶσιν ἐπὶ στό-
ματος, πάντας τε σὺν θεῷ τῷ λογίῳ εἰπεῖν, ἱκανῶς
ὑπόσαθρόν τε καὶ κίϐδηλον ὴχοῦντας ἀπέδειξα τοῖς
τῶν φθασάντων ἡμᾶς μακαρίων ἀνδρῶν συγκρησά-
μενος λόγοις) δ πέμπω σοι ταῦτα ’ καὶ μάλιστα τὸν
πρὸς ’Λλέξιον τὸν Φιλανθρώπιγον λόγον (Η, ἀντίδο-
τον τοῖς δηχθεῖσιν ἐσόμενον, ἱκανῶς κατ’ ἐμὴν γνώ-
μην ἒχοντα πρὸς ᾶπαντα, · εἰσὶ μέντοι γε πολλὰ καὶ·
ὲν τῷ δογματικῷ ἤ περὶ ἐνώσεως ήμῶν λόγῳ (5),
ἔτι γε μὴν κᾶν τοῖς πρδς Πειλαμᾶν ὑπὲρ τοῦ σοφοῦ
Βίκκουζω), σοῦ κελεύσαντος ὑφ’ ήμῶνεὶρημένοις (7)⁹
πάντη τδν Ἐφέσου τῶν λόγων συρφετὸν ἁπακλύζοντά
τι καὶ παρεισύ pana, ἃ ζητήσας 6 βουλόμενος ὃν ὲκεί-
in Opuscul, Theol. aur. Romm, 1650, l670.)
(εί) incod. cit. ί, 1-27 a. Apud llard. Gr. et Lat.
Cone. _iX. am saqq.
(li) ilatic. cit. £176 b : ὑπὲρ τοῦ cro-3 Β.
,(7) lu cod. illon. l'. 57 a-‘i‘z xi. Apud Arcud. op.
Cll.