PG 161, col. 988
σχῦντα, ἐμαυτῷ δὲ τοιοῦτόν τι ἑπιτετηόευχότα·
πρόσχημα δὲ, το καί σοι οὔχ ἧττον ἡδομένῳ ἔσεσθαι
ἐλπίζειν τδ πάρεργον τοῦ ἔργου, μᾶλλον δὲ τδ πά-
ρεργον ἔργον ἡγήσεσθαι, καὶ περὶ πλείονος τὴν
παρενθήκην αὑτοῦ ’ποῦ’δώρου ποιήσεσθαι. Σὺ γὰρ
φιλομουσώτατος ὢν, χαίρεις ὦς abte; πᾶσι μὲν τοῖς
καλοῖς, μάλιστα δὲ τοῖς ἀπὺ τῆς παιδείας · ὧν ὲν-
Βυμοὺμενος, εἰς τοῦτο προήχθην τοῦπιχείρημα.
β’. Τὸ μὲν οὖν σοι παρ’ ἐμοῦ πεμπόμενον δῶρον,
λόγῳ μὲν κύων ἐστὶν, ἔργῳ δὲ ἒν τῶν ὲν ἀνθρώ-
ποις τιμιωτάτων καὶ πλείστου ἀξίων. Τῶν μὲν γὰρ
ἄλλων ζώων μίαν ἑκάστων τοῖς ἁνορώποις ὠφέλειαν
παρέχειν δοκούντων, μίαν δὲ καὶ ἐξαίρετον ἀρετὴν
ἔχειν, τοῦτο μόνον τῶν ζώων ὠφελείας μὲν παντοδα-
πὰς τοῖς ἀνθρώποις προξενεῖ, ἀρεταῖς ὁὶ ταῖς nlul-
σταις καὶ μιγίσταις κεκόσμηται. Λέσυσι μὶν σῦν τὺ
θυμοειδὲς ἐπανθεῖ, βουσὶ δὶ δικαιοσύνη καὶ «pb;
γεωργίαν ἐπιτηδειότης, ἵπποις φρόνημα καὶ xeu-
φότης, ἆωις δὶ καὶ ἡμιόνοις. ὡς ἂν εῐποι ὀ ποιη-
τὴς (2). ταλαεργοῖς καρτερία, καὶ ἄλλοις δὲ ἄλλα
ἔνεστι ζώοις ο τούτῳ δὲ μόνῳ οὔκέστιν δ τι οὐ πρόσ-
εστιν, ἀλλὰ τὰ τῶν ἄλλων ἔχει συλλαϐὼν ἅπαντα.
Ἔστι γὰρὴ τοῦ ζώω φύσις εν τε ταῖξ πόλεσιν,
καὶ ὲν ταῖς γεωργίαις, καὶ τὰ πρδς είρήνην. καὶ
τὰ πρδς πόλεμον, ἅμα δὲ καὶ πρδς ὠφέλειαν, καὶ
προς τέρψιν ἐπιτήδειος. ’Λπάσαςγ μὲν οὖν τὰς τοῦ
ζώου ἀρετὰς, καὶ τοῖς ἀνθρώποις παρεχομένας
χρείας, διελίλεῖν οὺ ῥᾴδιον. El δὲ ὀλίγα ἄττα amb
πολλῶν προχειρισαίμην καὶ διεξίοιμι, ἀρκέσειν άμ-
φοτέροις ¹ἡμῖν. σοί τε πρδς σύστασιν, ἐμοί τε πρὸς
ἐπίδειξιν. ἠγοῦμαι.
γ’. Αὐτίκα μὲν οὖν ἢ τῶν τετραπόδων ζώων Οήρα,
ἡ ἀπὸ τῶν κυνῶν τὴν ἐπωνυμίαν λαχοῦσάτε καὶ
λαϐοῦσα κυνηγεσία, ὡς τίμιός ἐστιν καὶ πρόσφορος
τῷ βίῳ, τίς οὐκ οἷδεν; ταύτην θεοί τε ἐπετήδευσαν,
καὶ ἥρωες, καὶ ἄνθρωποι. καὶ Ἕλληνες ἅμα καὶ
Βὰρῦαροι, καὶ πάλαι, καὶ νῦν¹ καὶ πανταχοῦ· καὶ
προστάτις μὲν τούπιτηδεύματοςὴ τοῦ Ἀπόλλωνος
ἀδελφὴ Ἀρτεμιςίῷ καὶ μάλιστα παρὰ τοῖς Θεοῖς
τιμᾶται· μετῆλθον δὲ καὶτῶν ἡρώων Χείρων, Κέ- ,
φαλος, “erantnec, Μελανίων, ᾗέστωρ. θοαὶ τέλος
τοσοῦτοι, ὅσους ἄν τις ὀνομαστὶ διεξιὼν ἀποκάμοι (3)-
οὐχὶ δὲκαὶ τὸν σοφώτατον τῶν Ἀχαιῶν εἰσάγει ὁ
’Όμηρος (Α) θηρεύοντα παρ’ Αὐτολύκῳ, καὶ τρω-
θέντα τὸν ἕτερον τῶν μηρῶν ὑπὸ συῦςς
Grmria oppressa loquens. ipsum Mohamedem dicit
canunt. qua: miseranda cani prmla futura fuit.
t2) Odyss. ιν, (ιὸϐς XXI. 23.7Et sic' graphice
quasi ex llomero Ovidius ΙιοςιιεΙ* :
Aspice ut auritus miserandre sortis asellus
Assidue domitus uerbere lentus eat,
(5) Ex initio Xenophontci elegantissimi De vena-
tione tractatus.
⁷ \
(4) Odyss. XIX. 465.
πρόσχημα δὲ, το καί σοι οὔχ ἧττον ἡδομένῳ ἔσεσθαι
ἐλπίζειν τδ πάρεργον τοῦ ἔργου, μᾶλλον δὲ τδ πά-
ρεργον ἔργον ἡγήσεσθαι, καὶ περὶ πλείονος τὴν
παρενθήκην αὑτοῦ ’ποῦ’δώρου ποιήσεσθαι. Σὺ γὰρ
φιλομουσώτατος ὢν, χαίρεις ὦς abte; πᾶσι μὲν τοῖς
καλοῖς, μάλιστα δὲ τοῖς ἀπὺ τῆς παιδείας · ὧν ὲν-
Βυμοὺμενος, εἰς τοῦτο προήχθην τοῦπιχείρημα.
β’. Τὸ μὲν οὖν σοι παρ’ ἐμοῦ πεμπόμενον δῶρον,
λόγῳ μὲν κύων ἐστὶν, ἔργῳ δὲ ἒν τῶν ὲν ἀνθρώ-
ποις τιμιωτάτων καὶ πλείστου ἀξίων. Τῶν μὲν γὰρ
ἄλλων ζώων μίαν ἑκάστων τοῖς ἁνορώποις ὠφέλειαν
παρέχειν δοκούντων, μίαν δὲ καὶ ἐξαίρετον ἀρετὴν
ἔχειν, τοῦτο μόνον τῶν ζώων ὠφελείας μὲν παντοδα-
πὰς τοῖς ἀνθρώποις προξενεῖ, ἀρεταῖς ὁὶ ταῖς nlul-
σταις καὶ μιγίσταις κεκόσμηται. Λέσυσι μὶν σῦν τὺ
θυμοειδὲς ἐπανθεῖ, βουσὶ δὶ δικαιοσύνη καὶ «pb;
γεωργίαν ἐπιτηδειότης, ἵπποις φρόνημα καὶ xeu-
φότης, ἆωις δὶ καὶ ἡμιόνοις. ὡς ἂν εῐποι ὀ ποιη-
τὴς (2). ταλαεργοῖς καρτερία, καὶ ἄλλοις δὲ ἄλλα
ἔνεστι ζώοις ο τούτῳ δὲ μόνῳ οὔκέστιν δ τι οὐ πρόσ-
εστιν, ἀλλὰ τὰ τῶν ἄλλων ἔχει συλλαϐὼν ἅπαντα.
Ἔστι γὰρὴ τοῦ ζώω φύσις εν τε ταῖξ πόλεσιν,
καὶ ὲν ταῖς γεωργίαις, καὶ τὰ πρδς είρήνην. καὶ
τὰ πρδς πόλεμον, ἅμα δὲ καὶ πρδς ὠφέλειαν, καὶ
προς τέρψιν ἐπιτήδειος. ’Λπάσαςγ μὲν οὖν τὰς τοῦ
ζώου ἀρετὰς, καὶ τοῖς ἀνθρώποις παρεχομένας
χρείας, διελίλεῖν οὺ ῥᾴδιον. El δὲ ὀλίγα ἄττα amb
πολλῶν προχειρισαίμην καὶ διεξίοιμι, ἀρκέσειν άμ-
φοτέροις ¹ἡμῖν. σοί τε πρδς σύστασιν, ἐμοί τε πρὸς
ἐπίδειξιν. ἠγοῦμαι.
γ’. Αὐτίκα μὲν οὖν ἢ τῶν τετραπόδων ζώων Οήρα,
ἡ ἀπὸ τῶν κυνῶν τὴν ἐπωνυμίαν λαχοῦσάτε καὶ
λαϐοῦσα κυνηγεσία, ὡς τίμιός ἐστιν καὶ πρόσφορος
τῷ βίῳ, τίς οὐκ οἷδεν; ταύτην θεοί τε ἐπετήδευσαν,
καὶ ἥρωες, καὶ ἄνθρωποι. καὶ Ἕλληνες ἅμα καὶ
Βὰρῦαροι, καὶ πάλαι, καὶ νῦν¹ καὶ πανταχοῦ· καὶ
προστάτις μὲν τούπιτηδεύματοςὴ τοῦ Ἀπόλλωνος
ἀδελφὴ Ἀρτεμιςίῷ καὶ μάλιστα παρὰ τοῖς Θεοῖς
τιμᾶται· μετῆλθον δὲ καὶτῶν ἡρώων Χείρων, Κέ- ,
φαλος, “erantnec, Μελανίων, ᾗέστωρ. θοαὶ τέλος
τοσοῦτοι, ὅσους ἄν τις ὀνομαστὶ διεξιὼν ἀποκάμοι (3)-
οὐχὶ δὲκαὶ τὸν σοφώτατον τῶν Ἀχαιῶν εἰσάγει ὁ
’Όμηρος (Α) θηρεύοντα παρ’ Αὐτολύκῳ, καὶ τρω-
θέντα τὸν ἕτερον τῶν μηρῶν ὑπὸ συῦςς
Grmria oppressa loquens. ipsum Mohamedem dicit
canunt. qua: miseranda cani prmla futura fuit.
t2) Odyss. ιν, (ιὸϐς XXI. 23.7Et sic' graphice
quasi ex llomero Ovidius ΙιοςιιεΙ* :
Aspice ut auritus miserandre sortis asellus
Assidue domitus uerbere lentus eat,
(5) Ex initio Xenophontci elegantissimi De vena-
tione tractatus.
⁷ \
(4) Odyss. XIX. 465.