PG 18, col. 569
His igitur jam sacra tribus dans munera rebus,
Christus erat panis, Christus petra, Christus in
fundis.
160 Angelicis tremefacta minis atl'atur asella
Sessnrem per verba suum, linguaque rudenti
Edidit humanas animal pecuale loquelas.
Sol stetit ad Gabaon, mediique cacumine coeli
OPUS PA CHALE.
natura subduxerat, cum stupentis saxi visceribus-tor- leuna suis legibus mota pigrae stationis limen exeo -
porinclusus spumantem subitdlluctuanticauteredun-
davit in laticem, sicemquejejnni marmbris venae potu ιιι
cunctis vomuere multiplicem. llis tribus ergo rebus
jam magna sui nuntians sacramenta mysterii Christus
erat in pelago, Christus in pane, Christus in saxo.
Asella, vile pecus, ac stolidum, angelica: potes-
tatis visione perterrita, sessorem verbis alloquitur ,
et rudentis lingua: clamor inconditus humanm vocis
aflatibus explicatur.
Sol in medio coeli cacumine rapidos anhelantis
flamma cursus infrenans contra Gabaon per insolitas
diei moras dilato vespere lucem fixus astrinxit. Nec
155. Metello, h. e.
dieituraSilio, etStatio, de gemmis a Plinio .luuiore.
Nebrisseusis exponit lapidem, vel potius lapidis ve-
nam. V‘ide Cerdam Adv. c. 101.
156. Taurinensis codex antiquissimus. Ausi: aquas,
sterilique latex de rupe manavit. In veteribus mss.
codicrbus aSpiratio saepe desideratur, smpe redundat:
itaque Ausit est pro Hausit. Sed manauit. quamvis
contra metrum sit, tamen in multis mss. exemplari-
bus retinetur. Meus, Aug., Alb., Reg. 1, 2,11, Si;
Ott. 1, Vatt.1, ‘2, CantI, cod. E., manavit, quo
spectat Arntz. manabat. 1ιι Οιι. 1 supra tamquam
glossa est cucurrit: in Reg. 2 glossa est eduxit,
cucurrit, fluxit; in Vat. 1, a sec. un, cucurrit. Urb.,
Ott. 2, Rom. recentes mss.. cucurrit. Ald. edidit
manavit: Parrh., salivit, quod vix eam grammatices
regulis Stare, in schedis Poelm. observatur : nam
salii, et salui in praeterito, raro salivi dicitur. Pleri- 4
que editi cucurrit, et Gruncrus affirmat, manavit
glossam esse. Assentitur Arntzenius, qui similibus
exemplis docet, recte currere de aqua dici. et ex
Antonio adv. Gent. vers. 15, sive potius ex Paulino
poem. ultim. producit locum similem : Manna cui e
ctelo, et fons de rupe cucurrit. Non difficulter credam,
verum scripturam esse manavit , cum primum hujus
verbi Eugenius Toletanus antistes, aliique christiani
poeta: corripuerint.
157. Rom., vomuere; lege, vomuerunt.
138. Vouckii conjectura est His jugiter pro llis
igitur. Sed quamvis verum sit, primam in jugis a
Sedulio licenter corripi, tamen hoc loco innuvaudi
causa nulla est. Parrh., schedae Poelm., llis igitur
sacrata tribus, quod minus verum puto.
159. Instat hic versus apud [tedam de Art.metr.
160. Reg. 1, Ott. 1: De asina, qum locuta est; Rom.,
Ad Balaam de locutione asinm. Meus, Asella ad Balaam.
161. Meus, rudendi; retine rudenti.
169.. Edere loquelas dicitur, ut edere vocem , sonos ,
clamorem. Verbo pecualis usus etiam est Venantius
ι 1ιι vet. cod. fuit feracis; sed librarius ipse correxit voracis.
Christus erat panis, Christus petra, Christus in
fundis.
160 Angelicis tremefacta minis atl'atur asella
Sessnrem per verba suum, linguaque rudenti
Edidit humanas animal pecuale loquelas.
Sol stetit ad Gabaon, mediique cacumine coeli
OPUS PA CHALE.
natura subduxerat, cum stupentis saxi visceribus-tor- leuna suis legibus mota pigrae stationis limen exeo -
porinclusus spumantem subitdlluctuanticauteredun-
davit in laticem, sicemquejejnni marmbris venae potu ιιι
cunctis vomuere multiplicem. llis tribus ergo rebus
jam magna sui nuntians sacramenta mysterii Christus
erat in pelago, Christus in pane, Christus in saxo.
Asella, vile pecus, ac stolidum, angelica: potes-
tatis visione perterrita, sessorem verbis alloquitur ,
et rudentis lingua: clamor inconditus humanm vocis
aflatibus explicatur.
Sol in medio coeli cacumine rapidos anhelantis
flamma cursus infrenans contra Gabaon per insolitas
diei moras dilato vespere lucem fixus astrinxit. Nec
155. Metello, h. e.
dieituraSilio, etStatio, de gemmis a Plinio .luuiore.
Nebrisseusis exponit lapidem, vel potius lapidis ve-
nam. V‘ide Cerdam Adv. c. 101.
156. Taurinensis codex antiquissimus. Ausi: aquas,
sterilique latex de rupe manavit. In veteribus mss.
codicrbus aSpiratio saepe desideratur, smpe redundat:
itaque Ausit est pro Hausit. Sed manauit. quamvis
contra metrum sit, tamen in multis mss. exemplari-
bus retinetur. Meus, Aug., Alb., Reg. 1, 2,11, Si;
Ott. 1, Vatt.1, ‘2, CantI, cod. E., manavit, quo
spectat Arntz. manabat. 1ιι Οιι. 1 supra tamquam
glossa est cucurrit: in Reg. 2 glossa est eduxit,
cucurrit, fluxit; in Vat. 1, a sec. un, cucurrit. Urb.,
Ott. 2, Rom. recentes mss.. cucurrit. Ald. edidit
manavit: Parrh., salivit, quod vix eam grammatices
regulis Stare, in schedis Poelm. observatur : nam
salii, et salui in praeterito, raro salivi dicitur. Pleri- 4
que editi cucurrit, et Gruncrus affirmat, manavit
glossam esse. Assentitur Arntzenius, qui similibus
exemplis docet, recte currere de aqua dici. et ex
Antonio adv. Gent. vers. 15, sive potius ex Paulino
poem. ultim. producit locum similem : Manna cui e
ctelo, et fons de rupe cucurrit. Non difficulter credam,
verum scripturam esse manavit , cum primum hujus
verbi Eugenius Toletanus antistes, aliique christiani
poeta: corripuerint.
157. Rom., vomuere; lege, vomuerunt.
138. Vouckii conjectura est His jugiter pro llis
igitur. Sed quamvis verum sit, primam in jugis a
Sedulio licenter corripi, tamen hoc loco innuvaudi
causa nulla est. Parrh., schedae Poelm., llis igitur
sacrata tribus, quod minus verum puto.
159. Instat hic versus apud [tedam de Art.metr.
160. Reg. 1, Ott. 1: De asina, qum locuta est; Rom.,
Ad Balaam de locutione asinm. Meus, Asella ad Balaam.
161. Meus, rudendi; retine rudenti.
169.. Edere loquelas dicitur, ut edere vocem , sonos ,
clamorem. Verbo pecualis usus etiam est Venantius
ι 1ιι vet. cod. fuit feracis; sed librarius ipse correxit voracis.