PG 2, col. 1215
omisso, Vespasianum simpliciter fuisse vocatum. Α χοντες, sua veritas constet; nihil nos cogit, ut ad
rentii Pataroli epistolam legere contigit (78), qua
vir eruditus singulare numisma illustrans hujus-
inodi inscriptione signatum, ΟΥΕΣΠΑΣΙΑΝΟΣ
ΝΕΩΤΕΡΟΣ, Tito Vespasiani filio ipsum asserit.
Aliter tamen statuerat doctissimus Harduinus, qui
primus idem numisma vulgavit (79); cautius vero
Frcelichius, vir in re nummaria facile princeps (80).
Verum utcunque demum res se habeat, hujusce
numismatis auctoritate neque sententiam nostram
de Christianorum persecutore Vespasiano everti,
neque oppositam Mamachii conjecturam fulciri
nemo non videt: siquidem in monumentis qua:
attulimus, nullus character nullaque peculiaris
nota perhibetur, ut hic sane vox ΝΕΩΤΕΡΟΣ,
cujus vi alium a Vespasiano patre agnoscere jure judicentur.» Quibus insuper addere libet Dionis
cogamur.
Sed ecce tibi alium obicem, hunc ipsum locum
attingentem de quo agimus, haud sane praetergre-
diendum. Observatnimirum Florentinius(81), quem
deinde secutus est Tillemontius (82). {Egeam pro-
consulem ita sanetum apostolum fuisse allocu-
tum (83) : « Tu es Andreas, qui.... suades homi-
nibus superstitiosam illam sectam quam nuper de-
tectam Romani principes exterminari jusserunt? ››
Unde viro erudito verba illa in numero multitu-
dinis Romani principes, Domitianum respiscere om-
nino videntur,qui secundam,post Neronem perse-
cationem movitzcumque haud verisimile censeat C cerent, vel novas etiam ferendi potestatem sibi su-
ad tam longaevam aetatem pervenisse sanctum apo-
stolum, ut saeculo 1 exeunte, sub eo imperatore
passus existimetur: hinc Epistolas Ecclesiae Achaicae
sinceritatem in dubium revocandi occasionem
captat. At isthaec demum objectio tanti non est, ut
negotium nobis facessere videatur. Quod enim ver-
bis illis « Romani principes, » sive ut in textu oi ἄρ-
Fluxit editio nostra ex duobus potissimum codicibus Graecis Parisiensibus. Alter Squi notis est A) Refice:
‘:. nunc nationatis, num. 881, saeculi undecimi, fol. 282-291 ; alter (apud nos est B . Coislmzanus num. 21,
est, nunc nationalis, num. 881, saeculi undecimi, fol. 282-291 ; alter (apud nos est B). Coislinianus num. 121,
anno 1343 scriptus, fol. 37-41.
Huc accedit tertius (nobis est C) codex Baroccianusnum. 180,quem ea: Woogio, ‘qui eg'solo. usus est, hausi:
mus. Quanto vero opere codicum nostrorum Parisiensiumtext'us 0.2:oniensi codici Woogil praestet, missi
(78) Diar. erud. ltal., tom. XXVIII, pag. 310
Βθῖἑξέ) Hard., Hist. Aug. inter opp., sel., pag.'7.33.
80 Frrsl. Quot. lentam, Dissertat. de utzltt. π
80) Frrsl. Quat. lentam. Dissertat. de utilit. ret
numm.}vet., cap. 3, pag. 15.
(81) Floreat.'Vestut.occid.Eccl.Martyr., pag. 119.
rentii Pataroli epistolam legere contigit (78), qua
vir eruditus singulare numisma illustrans hujus-
inodi inscriptione signatum, ΟΥΕΣΠΑΣΙΑΝΟΣ
ΝΕΩΤΕΡΟΣ, Tito Vespasiani filio ipsum asserit.
Aliter tamen statuerat doctissimus Harduinus, qui
primus idem numisma vulgavit (79); cautius vero
Frcelichius, vir in re nummaria facile princeps (80).
Verum utcunque demum res se habeat, hujusce
numismatis auctoritate neque sententiam nostram
de Christianorum persecutore Vespasiano everti,
neque oppositam Mamachii conjecturam fulciri
nemo non videt: siquidem in monumentis qua:
attulimus, nullus character nullaque peculiaris
nota perhibetur, ut hic sane vox ΝΕΩΤΕΡΟΣ,
cujus vi alium a Vespasiano patre agnoscere jure judicentur.» Quibus insuper addere libet Dionis
cogamur.
Sed ecce tibi alium obicem, hunc ipsum locum
attingentem de quo agimus, haud sane praetergre-
diendum. Observatnimirum Florentinius(81), quem
deinde secutus est Tillemontius (82). {Egeam pro-
consulem ita sanetum apostolum fuisse allocu-
tum (83) : « Tu es Andreas, qui.... suades homi-
nibus superstitiosam illam sectam quam nuper de-
tectam Romani principes exterminari jusserunt? ››
Unde viro erudito verba illa in numero multitu-
dinis Romani principes, Domitianum respiscere om-
nino videntur,qui secundam,post Neronem perse-
cationem movitzcumque haud verisimile censeat C cerent, vel novas etiam ferendi potestatem sibi su-
ad tam longaevam aetatem pervenisse sanctum apo-
stolum, ut saeculo 1 exeunte, sub eo imperatore
passus existimetur: hinc Epistolas Ecclesiae Achaicae
sinceritatem in dubium revocandi occasionem
captat. At isthaec demum objectio tanti non est, ut
negotium nobis facessere videatur. Quod enim ver-
bis illis « Romani principes, » sive ut in textu oi ἄρ-
Fluxit editio nostra ex duobus potissimum codicibus Graecis Parisiensibus. Alter Squi notis est A) Refice:
‘:. nunc nationatis, num. 881, saeculi undecimi, fol. 282-291 ; alter (apud nos est B . Coislmzanus num. 21,
est, nunc nationalis, num. 881, saeculi undecimi, fol. 282-291 ; alter (apud nos est B). Coislinianus num. 121,
anno 1343 scriptus, fol. 37-41.
Huc accedit tertius (nobis est C) codex Baroccianusnum. 180,quem ea: Woogio, ‘qui eg'solo. usus est, hausi:
mus. Quanto vero opere codicum nostrorum Parisiensiumtext'us 0.2:oniensi codici Woogil praestet, missi
(78) Diar. erud. ltal., tom. XXVIII, pag. 310
Βθῖἑξέ) Hard., Hist. Aug. inter opp., sel., pag.'7.33.
80 Frrsl. Quot. lentam, Dissertat. de utzltt. π
80) Frrsl. Quat. lentam. Dissertat. de utilit. ret
numm.}vet., cap. 3, pag. 15.
(81) Floreat.'Vestut.occid.Eccl.Martyr., pag. 119.