PG 2, col. 471
ἐν ᾇδου τὸν αἷῶνα κολαζόμενος Πάλιν δὲ ἀνθυπέ·
φερον λέγων, ὡς ἀδήλου ὄντος τοῦ πράγματος, ἀκιν-
δυνότερόν ἐστι μᾶλλον εὐσεϐῶς βιῶναί με, καὶ τῶν
τοῦ σώματος κρατεῖν ἡδονῶν, εἷ καὶ μὴ ἀκριϐῶς, ὅτι
ποτέ ἐστι δίκαιον καὶ ἀρέσκον Θεῷ, πεπληροφόρημαι,
οὔτε εἰ ἡ ψυχὴ ἀθάνατος, ἢ θνητή.
ν. Τούτων οῦν τῶν λογισμῶν στρεφόντων μου τὴν
ψυχήν, εἷς Αἴγυπτον πορεύσομαι, εἷπον, καὶ τοῖς τῶν
ἀδύτων ἱεροφάνταις καὶ προφήταις φιλιωθήσομαι, καἶ
μάγον ζητήσας καὶ εὑρὼν, χρήμασι πείσω πολλοῖς,
ψυχῆς ἀναπομπὴν τήν λεγομένην νεκρομαντίαν ¹²
ἐργάσασθαι, ἐμοῦ δῆθεν ὡς περί πράγματός τινος
πυνθάνεσθαι βουλομένου· ἠ δὲ πεῦσις ἔσται, περὶ τοῦ
μαθεῖν ἄρα εἷ ἀθάνατος ἡ ψυχή. Τοῦτο δὲ πάντως οὐκ
ἐκ τοῦ ἀποκρίνασθαι ὅτι 1³ ἀθάνατός ἐστιν, ἔστι ¹⁴ μοι
γνῶναι, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ὀφθῆναι μόνον ὅτι ἐστίν. Ἰδὼν
γὰρ αὐτὴν αὐτοῖς ὄμμασιν, ἱκανὴν ἕξω πληροφορὶαν,
καὶ ούκέτι πιστότερα ὀφθαλμῶν ὦτα ποιήσομαι.
Ὅμως φιλοσόφῳ τινὶ τῶν συνήθων, καὶ ταύτην ἐκοι-
νούμην τήν γνώμην, ὁ δὲ συνεϐούλευέ μοι μὴ λυσι-
τελὲς εἶναι τοῦτο τολμῆσαι δυοῖν ἕνεκα. Εἴ τε γὰρ,
ἔφη, πάντως οὐχ ὑπακούσεται ἡ ψυχὴ τῷ μάγῳ, καὶ
σὺ τοῖς ταῦτα ποιεῖν ἀπαγορεύουσι νόμοις ὡς ἀντι-
πράξας, δυσσυνειδήτως βιώσεις· εἰ δὲ καὶ εἰσακούσε-
ται, μετᾶ τοῦ δυσσυνειδήτως σε βιοῦν, οἶμαι καὶ τὰ
τῆς εὐσεϐείας μηκέτι σοι προχωρεῖν, οὗ ἕνεκεν τὰ
τοιαῦτα ἐτόλμας. Ἐχθραίνειν γὰρ τὸ θεῖον λέγουσιν
ἐπὶ τοῖς σκύλλουσι τὰς ψυχὰς μετᾶ τήν ἀπὸ τοῦ σώ-
ματος ἐκείνων διάλυσιν, Ἐγὼ δὲ ταῦτα ἀκούσας,
ὀκνηρότερος μὲν ἐπὶ τὸ ἐγχείρημα ἐγενόμην· ἀλλᾶ
τῆς προτέρας ἐννοίας ἐκείνης παντάπασιν ἀποστῆναι
οὐκ ἠδυνάμην.
VI. Καὶ ἵνα μή σοι τὰ τοιαῦτα μακρὸν ἆποτείνω λό-
γον, ἐν τοσούτοις λογισμοῖς καὶ πράγμασιν ὄντος
μου, φήμη τις ἠρέμα, Τιϐερίου Καίσαρος τὰ Ῥω-
μαϊκὰ διέποντος σκῆπτρα, ἔαρος ἤδη ἀρχομένου,
ηὔξανεν ὁπόσαι ἡμέραι, καὶ ὡς ἀληθῶς ἀγαθή Θεοῦ
ἅγγελος διῄει τὸν κόσμον, τὸ τοῦ Θεοῦ σιγῇ βούλημα
στέγειν ού δυναμένη’ μᾶλλον δὲ καὶ πλείων ἑκάστης
’ ἡμέρας καὶ μείζων ἐγίνετο, λέγουσα ὥς τίς ποτε
ἐν Ἰουδαίᾳ ἐξ ἐαρινῆς τροπῆς λαϐὼν τήν ἀρχὴν,
’ἰούδαίαν ¹⁶ τήν τοῦ ἀϊδίου Θεοῦ εὐαγγελίζεται βασι-
λείαν, ἧς ἀπολαύειν μέλλει η, ἐάν τις αὐτῷ ἀρίστην
διὰ πάντων ἐπιδείξηται πολιτείαν· τοῦ δὲ πιστεύεσθαι
αὐτὸν χάριν, ὅτι θεότητος γέμων ταῦτα διδάσκει,
πολλᾶ θαυμάσια, τέρατά τε καὶ σημεῖα ἐργάζεται,
ῥήματι μόνῳ κωφοὺς ἀκούειν ποιῶν, τυφλοὺς ἀνα-
ϐλέπειν, χωλοὺς περιπατεῖν, καὶ πᾶσαν νόσον ἀπε-
¹⁸ ιι. αὐτὴν ὅτι ¹⁴ al. ἔσται ¹⁶ al.
¹² νεκυομαντίαν.
v, ο. 10.
φερον λέγων, ὡς ἀδήλου ὄντος τοῦ πράγματος, ἀκιν-
δυνότερόν ἐστι μᾶλλον εὐσεϐῶς βιῶναί με, καὶ τῶν
τοῦ σώματος κρατεῖν ἡδονῶν, εἷ καὶ μὴ ἀκριϐῶς, ὅτι
ποτέ ἐστι δίκαιον καὶ ἀρέσκον Θεῷ, πεπληροφόρημαι,
οὔτε εἰ ἡ ψυχὴ ἀθάνατος, ἢ θνητή.
ν. Τούτων οῦν τῶν λογισμῶν στρεφόντων μου τὴν
ψυχήν, εἷς Αἴγυπτον πορεύσομαι, εἷπον, καὶ τοῖς τῶν
ἀδύτων ἱεροφάνταις καὶ προφήταις φιλιωθήσομαι, καἶ
μάγον ζητήσας καὶ εὑρὼν, χρήμασι πείσω πολλοῖς,
ψυχῆς ἀναπομπὴν τήν λεγομένην νεκρομαντίαν ¹²
ἐργάσασθαι, ἐμοῦ δῆθεν ὡς περί πράγματός τινος
πυνθάνεσθαι βουλομένου· ἠ δὲ πεῦσις ἔσται, περὶ τοῦ
μαθεῖν ἄρα εἷ ἀθάνατος ἡ ψυχή. Τοῦτο δὲ πάντως οὐκ
ἐκ τοῦ ἀποκρίνασθαι ὅτι 1³ ἀθάνατός ἐστιν, ἔστι ¹⁴ μοι
γνῶναι, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ὀφθῆναι μόνον ὅτι ἐστίν. Ἰδὼν
γὰρ αὐτὴν αὐτοῖς ὄμμασιν, ἱκανὴν ἕξω πληροφορὶαν,
καὶ ούκέτι πιστότερα ὀφθαλμῶν ὦτα ποιήσομαι.
Ὅμως φιλοσόφῳ τινὶ τῶν συνήθων, καὶ ταύτην ἐκοι-
νούμην τήν γνώμην, ὁ δὲ συνεϐούλευέ μοι μὴ λυσι-
τελὲς εἶναι τοῦτο τολμῆσαι δυοῖν ἕνεκα. Εἴ τε γὰρ,
ἔφη, πάντως οὐχ ὑπακούσεται ἡ ψυχὴ τῷ μάγῳ, καὶ
σὺ τοῖς ταῦτα ποιεῖν ἀπαγορεύουσι νόμοις ὡς ἀντι-
πράξας, δυσσυνειδήτως βιώσεις· εἰ δὲ καὶ εἰσακούσε-
ται, μετᾶ τοῦ δυσσυνειδήτως σε βιοῦν, οἶμαι καὶ τὰ
τῆς εὐσεϐείας μηκέτι σοι προχωρεῖν, οὗ ἕνεκεν τὰ
τοιαῦτα ἐτόλμας. Ἐχθραίνειν γὰρ τὸ θεῖον λέγουσιν
ἐπὶ τοῖς σκύλλουσι τὰς ψυχὰς μετᾶ τήν ἀπὸ τοῦ σώ-
ματος ἐκείνων διάλυσιν, Ἐγὼ δὲ ταῦτα ἀκούσας,
ὀκνηρότερος μὲν ἐπὶ τὸ ἐγχείρημα ἐγενόμην· ἀλλᾶ
τῆς προτέρας ἐννοίας ἐκείνης παντάπασιν ἀποστῆναι
οὐκ ἠδυνάμην.
VI. Καὶ ἵνα μή σοι τὰ τοιαῦτα μακρὸν ἆποτείνω λό-
γον, ἐν τοσούτοις λογισμοῖς καὶ πράγμασιν ὄντος
μου, φήμη τις ἠρέμα, Τιϐερίου Καίσαρος τὰ Ῥω-
μαϊκὰ διέποντος σκῆπτρα, ἔαρος ἤδη ἀρχομένου,
ηὔξανεν ὁπόσαι ἡμέραι, καὶ ὡς ἀληθῶς ἀγαθή Θεοῦ
ἅγγελος διῄει τὸν κόσμον, τὸ τοῦ Θεοῦ σιγῇ βούλημα
στέγειν ού δυναμένη’ μᾶλλον δὲ καὶ πλείων ἑκάστης
’ ἡμέρας καὶ μείζων ἐγίνετο, λέγουσα ὥς τίς ποτε
ἐν Ἰουδαίᾳ ἐξ ἐαρινῆς τροπῆς λαϐὼν τήν ἀρχὴν,
’ἰούδαίαν ¹⁶ τήν τοῦ ἀϊδίου Θεοῦ εὐαγγελίζεται βασι-
λείαν, ἧς ἀπολαύειν μέλλει η, ἐάν τις αὐτῷ ἀρίστην
διὰ πάντων ἐπιδείξηται πολιτείαν· τοῦ δὲ πιστεύεσθαι
αὐτὸν χάριν, ὅτι θεότητος γέμων ταῦτα διδάσκει,
πολλᾶ θαυμάσια, τέρατά τε καὶ σημεῖα ἐργάζεται,
ῥήματι μόνῳ κωφοὺς ἀκούειν ποιῶν, τυφλοὺς ἀνα-
ϐλέπειν, χωλοὺς περιπατεῖν, καὶ πᾶσαν νόσον ἀπε-
¹⁸ ιι. αὐτὴν ὅτι ¹⁴ al. ἔσται ¹⁶ al.
¹² νεκυομαντίαν.
v, ο. 10.