PG 2, col. 482
aiebat enim quod properaret venire ad Judzeam
propter festum, ut qui vellet in posterum cum suis
pepularibus degere.
XllI.Ego vero cum valde ab illius lingua pen-
derem, ac vehementer instarem, nec desisterem,
sed reliquam doctrinam postularem, ac dicerem:
Tu tantum mihi expone Dei qui apparuit, quos au.
disti, sermones; et ego oratione mea eos ornans,
voluntatem Dei praedicabo. sicque postea intra
paucos dies navigabo tecum : admodum enim cupio
ad Judaeze regionem venire : ac forte vobiscum toto
vita: meae tempore habitabo; ille his auditis, illico
respondit, ac dixit: Tu, si quidem videre nostra,
et quod expedit cupis discere ; mecum statim na-
vigato : sin vero non vis navigare, ego hodie signa
domicilii mei, eorumque quos convenire desideras
indicabo : ut quando volueris venire, nos invenias:
ego namque cras ad mea me conferam. Et vero
cernens Barnabam adeo esse inexorabilem, comi-
tatus sum eum usque ad portum, acceptisque ab
eo signis quze dixerat domiciliorum, aio ad illum:
Nisi cras repetendum mihi esset aliquid eorum
quae mihi debentur, profecto jamjam tecum na-
vigarem; attamen cito te assequar. His dictis,
commendatoque eo navis ductoribus, reversus
sum cum tristitia, memor boni ac concordis
εωιοι.
XIV. Aliquot autem dies moratus, et debitum,
propter quod retentus fueram, non totum accipere
valens ; ut celeriter hominem attingerem, neglecto
quod supererat, quia mihi esset impedimento ; ipse
quoque in Judzeam enavigovi, e'. quintodecimo die
Caesaream Stratonis advenio. Cumque terram teti-
gissem, et hospitium quaererem, audio quemdam
nomine Petrum, Jesu Christi Dei Filii, qui in
Judaea apparuerat et signa atque prodigia ediderat,
probatissimum discipulum, crastino die cum Si-
mone ex Gittbis Samaritano venturum ad disputa-
tionem. Quae ego audiens rogavi indicari mihi illius
mansionem. Et statim ac didici, praesto fui ad t‘o-
res. Intuiti autem qui in domo erant, inter se
conferebant quisnam essem, ac unde proficiscerer.
Et ecce Barnabas egressus, statim ut vidit com-
plexus est, multum gaudens ac lacrymans ; appre-
hensaque manu mea, in domumintroduxit. Deinde
Petrum ostendens: Hic est, inquit, Petrus, quem
maximum in Dei sapientia tibi denuntiabam, 0
Clemens, cuique omnia qua: in te sunt bona et
propositum tuum semper narrabam, ut ex eo ipse
etiam cupiat videre te, tuamque congressionem
expetat. Magnum igitur ei munus te manibus meis
ofl'ero. Quod cum dixisset, obtulit me, etdixit : Hic
est Clemens, Petra.
VARle LECTION ES.
propter festum, ut qui vellet in posterum cum suis
pepularibus degere.
XllI.Ego vero cum valde ab illius lingua pen-
derem, ac vehementer instarem, nec desisterem,
sed reliquam doctrinam postularem, ac dicerem:
Tu tantum mihi expone Dei qui apparuit, quos au.
disti, sermones; et ego oratione mea eos ornans,
voluntatem Dei praedicabo. sicque postea intra
paucos dies navigabo tecum : admodum enim cupio
ad Judaeze regionem venire : ac forte vobiscum toto
vita: meae tempore habitabo; ille his auditis, illico
respondit, ac dixit: Tu, si quidem videre nostra,
et quod expedit cupis discere ; mecum statim na-
vigato : sin vero non vis navigare, ego hodie signa
domicilii mei, eorumque quos convenire desideras
indicabo : ut quando volueris venire, nos invenias:
ego namque cras ad mea me conferam. Et vero
cernens Barnabam adeo esse inexorabilem, comi-
tatus sum eum usque ad portum, acceptisque ab
eo signis quze dixerat domiciliorum, aio ad illum:
Nisi cras repetendum mihi esset aliquid eorum
quae mihi debentur, profecto jamjam tecum na-
vigarem; attamen cito te assequar. His dictis,
commendatoque eo navis ductoribus, reversus
sum cum tristitia, memor boni ac concordis
εωιοι.
XIV. Aliquot autem dies moratus, et debitum,
propter quod retentus fueram, non totum accipere
valens ; ut celeriter hominem attingerem, neglecto
quod supererat, quia mihi esset impedimento ; ipse
quoque in Judzeam enavigovi, e'. quintodecimo die
Caesaream Stratonis advenio. Cumque terram teti-
gissem, et hospitium quaererem, audio quemdam
nomine Petrum, Jesu Christi Dei Filii, qui in
Judaea apparuerat et signa atque prodigia ediderat,
probatissimum discipulum, crastino die cum Si-
mone ex Gittbis Samaritano venturum ad disputa-
tionem. Quae ego audiens rogavi indicari mihi illius
mansionem. Et statim ac didici, praesto fui ad t‘o-
res. Intuiti autem qui in domo erant, inter se
conferebant quisnam essem, ac unde proficiscerer.
Et ecce Barnabas egressus, statim ut vidit com-
plexus est, multum gaudens ac lacrymans ; appre-
hensaque manu mea, in domumintroduxit. Deinde
Petrum ostendens: Hic est, inquit, Petrus, quem
maximum in Dei sapientia tibi denuntiabam, 0
Clemens, cuique omnia qua: in te sunt bona et
propositum tuum semper narrabam, ut ex eo ipse
etiam cupiat videre te, tuamque congressionem
expetat. Magnum igitur ei munus te manibus meis
ofl'ero. Quod cum dixisset, obtulit me, etdixit : Hic
est Clemens, Petra.
VARle LECTION ES.