PG 20, col. 1286

In inglese: The Oration of Constantine 17 · The Oration of Constantine 18

ter quotidie preces ad Deum lunderet, magnaque
et insolita memorabilium operum miracula ederet,
Magi invidia adducti, hanc precum eficaciam ca-
lumniari cœperunt, tantam vim hominis admo-
dum periculosam esse, regis auribus insusurran-
tes: eique tandem persuaserunt, ut vir ille qui tot
ac tantorum bonorum Reip. Persarum auctor fuis-
set, immsnibus leonibus devorandus objiceretur.
Damnatus igitur Daniel , non periturus, sed ad
sempiternam gloriam in foveam conjectus est.
Cumque in medio ferarum versaretur, leniores eas
ac mansuetiores ipsis a quibus fuerat in foveam
contrusus, expertus est. Omnes enim illas bestias,
licct suapte natura rahidas, precatio modestiæ ac
temperantiæ auxilium ferens, mansuefecit. Quæ cum
accepisset Cambyses (ncque enim fieri poterat, ut
tam stupenda divinæ potentiæ miracula occultaren-
tur),rerum quæ nuntiatæ fuuerant admiratione per-
culsus est: subiitque eum pœnitentia, quod mago-
rum calumniis adeo faciles aures præbuisset. Ni-
hilominus tamen ipse ejus rei spectator esse vo-
tuit. Cumque Daniclem quidem vidisset sublatis in altum manibus Christum laudantem, leones vero
submissos, et hominis vestigia quodammodo adorantes, [ confestim magos qui ipsi illud persuase-
rant, leonibus objici jussit. At bestiæ quæ paulo ante Danielem palpaverant, statim in magos im-
cAPuT XvIu.
De Sibpla Ergthræa, quæ in acrostichiae carminum
eutbus vaticnata est, Dominnm et passionem desi-
gnat. Es antem Acrostichis hæc: Jesus Christus,
bei Elius, Servator, Crux.
LLibet etiam aliud testimonium de -Chriati divi-
nitate ab extraneis desumptum commemorare. Scc
enim ii qui probris illum ac maledictis incessere.
solent, illum Deum Deique Filium esse cognoscent;
si quidem suorum sermonibus fidem velint,adhi-
bere. Sibylla igitur Erythræa, quæ sexta post di-
luvium ætate s vuxisse dicit, sacerdos fuit Apolli-
nis: quæ coronam capite gestans non secus ac
bonnidum, Ahydeni verba sic explicat: culpa Medi
eam calamitatem eventuram esse Babyloniis. Ve-
rum Abydenus non dixit: οὗ δὴ αἴτιος, sed συναί-
τιος, quo verbo societas et commmunio alicujus fa-
cti cum altero signilicatur. Sic Sihus Dei συναί-
τιος dicitur, quia una cum Patre otunium rerum
auctor est. Constat igitur ex Abydeni verbis, Me-
dum non esse Nabonnidum.
(31) Vulg. πώταςγὰρ εὐχῇ. Malim scriberein no-
minativo, πάντας γὰρ εὐχὴ κοσμιότητος καὶ σωφροσύ-
νης ἀρετῇ συναιρομένη, τιθάσσους ἀπειργάζετο, t
est, anta vis est precatioms, ut immanissimas bcsllas
mansuefeceri. Certe in codice uὰς. legitur, εὐχὴ
κοσμ. καὶ σωφ. ἀρετὴ συναιρομένη, etc.
(32) Καὶ ἐδων τὸν ἄνδρα. In codice Εuὰ. et in
schedis scribitur καὶ ἰδεῖν.
(33) Vulg. τῶν ἀλλοδαπτῶν τι μαρτύριον. Co-
dex uὰ. et schedæ scriptum habent μαρτυριῶν,
rectius. Neque enim unum duntaxat testmmonium
affert Constantinus, sed duo.
(34, Vulg. θέρειαν τοῦ Ἀπόλλωνος. Amplector
emen dationem doctorum virorum, qttam etiam in
Moræi libro reperi,ἰέρεια ἦν τοῦ Ἀπ. Ita certe Puh.
codex et scbedæ.
() Scripsit quidem Valesius nt ipsi exscripsimus, interpretatur autem quasi scipsisset :... Δέθλλsν, tsadtνt. «,α.--

Testo OCR da scansione; possono restare errori di lettura.

Salva per dopo

Inserisci la tua email: ti invieremo un link per accedere. Nessuna password. Ciò che salvi (voci, versetti, capitoli, documenti) ti segue su ogni dispositivo.