PG 22, col. 800
Τυανεὺς, ὃς ὲκ παιδὸς κομιδῇ νέου, καὶ ἀφ’ οὗπερ ὲν
Αἰγαῖς τῆς Κιλικίας (15) ἱεράσατο τῷ φιλανθρώπῳ
Ἀσκληπιῷ, πολλὰ κα). θαυμαστὰ διεπράξατο, ὧν, τὰ
πλείω παρεὶς, ἡμῖν (15⁵) ποιήσομαι μνήμην. ι Εἶτα
καταλέγει, ἀπὸ πρώτου ἀρξάμενος, τὰ παράδοξα, μεθ’
ἆκαὶ ἐπιλέγει ταῦτα κατὰ λέξιν· ι Τίνος οὖνὲνεκσ
τούτων ὲμνήσθην; ἵνα ἐξῇ συγκρίνειν τὴν ἡμετέραν
ἀκριϐῆ καὶ βεϐαίαν ἐφ’ ἑκάστῳ κρίσιν καὶ τὴν τῶν ,
Χριστιανῶν κουφότητα (16)· εἴπερ ἡμεῖς μὲν τὸν
τοιαῦτα πεποιηκότα οὑ Θεὸν (l7) , ἀλλὰ Θεοῖς κεχα-
γ
)
l
l
ρισμένον ἄνδρα ἡγούμεθα. Οἱ δὲ δι’ ὀλίγας τερατείας
l
τινὰς τὸν Ἰησοῦν Θεὸν ἀναγορεύουσι. ι Τούτῳ ὲπιο
φέρει μεθ’ ἕτερα, φάσκωνο ι Κάκεῖ-ιο λογίσασθαι
ἄξιον, ὅτι τὰ. μὲν τοῦ Ἰησοῦ Πέτρος καὶ unum. ul
τινες τούτων παραπλήσιοι, κεκόμπασιν, ἄνθρωποι
ψεῦσται, καὶ ἀπαίδευτοι, καὶ γόητες · τὰ δὲ Ἀπολ·
λωνίου Μάξιμος ό Αἰγιεὺς (18), καὶ Δάμις (19)ό
φιλόσοφος , ό συνδιατρίψας αὐτῷ, κα). Φιλόστρατοςό
Ἀθηναῖος, παιδεύσεως μὲν ἐπ). πλεῖστον ἥκοντες, τὺ
δ’ ἀληθὲς τιμῶντες, διὰ φιλανθρωπίαν ἀνδρὸς γενο
ναίου κα). Θεοῖς φίλου πράξεις μὴ βουλόμενοι (20)
λαϐεῖν. ι Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς Ἱεροκλεῖ τῷ τὸν
καθ’ ἡμῶν (2|) ἐπιγεγραφότι λόγον εἴρηται.
ΚΕΦΑΛΛῙΟΝ Γ.
Δάμις μὲν οὖν (Ἡ) , ὁ τὰ πολλὰ ξυνδιατρίψας τῷ
Ἀπολλωνίῳ, ἀπὸ τῆς Ἀσσυρίων γῆς ὁρμώμενος.
αὐτόθι τε πρῶτον ἐπὶ τῆς ἰδίας Χώρας αὐτῷ eum»
ξας, τὴν ἐξ ἐκείνου μετὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῷ γενομένην
ξυνουσίαν ἱστόρησεν ό δὲ Μάξιμος , κομιδῇ βραχέα
τῶν κατὰ μέρος αὐτῷ πεπραγμένων ἀνεγράψατο·δ
γε μὴν Ἀθηναῖος Φιλόστρατος , τὰ φερόμενα πάντα
ὁμοῦ ἀπό τε τῶν Μαξίμου , καὶ αὐτοῦ Δάμιδος , καὶ
ἄλλων (25) ξυναγαγεῖν ἑαυτὸν φήσας, πάντων μά-
(15⁰) Ἡμῖν. Legendum videtur ὑμῖν. ιιι et sen-
tentia postulat et interpres vertit. Enn.
(ίϋ) Κουφότητα. Nempe levitatis est temere ere-
dere. lliuc sapiens : Qui cito credit, levis es! conte.
(17) Οὐ Θεόν. At certe, quem tantis laui'ibus
post ornat, Damis ipseque Philostratus in ea fere
sententia sunt, quod deus fuerit Apollonius. Vide
pbgervatéa9 ad Philostr. Vita Apoll. lib. ιι, c. 1, et
. . c. .
l. 8, c. 29.
(18) Μάξιμος d Αἰγιεύς. Vide observata ad Vi-
tam Apollonii lib. ι, c. 5, ι.. 5.
(19) Δάμις. Vide ibid. not. 1. η .
(20) Πρὰξεις μὴ βουλόμενοι. Negligentia libra-
rii omissam particulam μή addo : liensum—Nempe
μή in editis prius omissum luerat.
(‘21)Ka6‘ ἡμῶν. Non κατὰ Χριστιανῶν, sed πρὸς
Χριστιανούς ιιιει-ιιριιις lu t, ut ex Lactantii loco
observes licet. Eusebius igitur de re loquitur, non
de verbis et titulo : sane cuitu opposita Christianis
ille erat λόγος.
(2‘2) Aciin μὲν οὖν. Qua: toto hoc capite refert
Eusebiusgexcefpsit ex ipso Philostrato lib. t, c.
(25) Καὶ ἄλλων. Epistolas inprimis respicit
Apollonii, variaque monimenta in civitatibus et
templis reperta, ad quze l. c. Philostratus provocat.
Αἰγαῖς τῆς Κιλικίας (15) ἱεράσατο τῷ φιλανθρώπῳ
Ἀσκληπιῷ, πολλὰ κα). θαυμαστὰ διεπράξατο, ὧν, τὰ
πλείω παρεὶς, ἡμῖν (15⁵) ποιήσομαι μνήμην. ι Εἶτα
καταλέγει, ἀπὸ πρώτου ἀρξάμενος, τὰ παράδοξα, μεθ’
ἆκαὶ ἐπιλέγει ταῦτα κατὰ λέξιν· ι Τίνος οὖνὲνεκσ
τούτων ὲμνήσθην; ἵνα ἐξῇ συγκρίνειν τὴν ἡμετέραν
ἀκριϐῆ καὶ βεϐαίαν ἐφ’ ἑκάστῳ κρίσιν καὶ τὴν τῶν ,
Χριστιανῶν κουφότητα (16)· εἴπερ ἡμεῖς μὲν τὸν
τοιαῦτα πεποιηκότα οὑ Θεὸν (l7) , ἀλλὰ Θεοῖς κεχα-
γ
)
l
l
ρισμένον ἄνδρα ἡγούμεθα. Οἱ δὲ δι’ ὀλίγας τερατείας
l
τινὰς τὸν Ἰησοῦν Θεὸν ἀναγορεύουσι. ι Τούτῳ ὲπιο
φέρει μεθ’ ἕτερα, φάσκωνο ι Κάκεῖ-ιο λογίσασθαι
ἄξιον, ὅτι τὰ. μὲν τοῦ Ἰησοῦ Πέτρος καὶ unum. ul
τινες τούτων παραπλήσιοι, κεκόμπασιν, ἄνθρωποι
ψεῦσται, καὶ ἀπαίδευτοι, καὶ γόητες · τὰ δὲ Ἀπολ·
λωνίου Μάξιμος ό Αἰγιεὺς (18), καὶ Δάμις (19)ό
φιλόσοφος , ό συνδιατρίψας αὐτῷ, κα). Φιλόστρατοςό
Ἀθηναῖος, παιδεύσεως μὲν ἐπ). πλεῖστον ἥκοντες, τὺ
δ’ ἀληθὲς τιμῶντες, διὰ φιλανθρωπίαν ἀνδρὸς γενο
ναίου κα). Θεοῖς φίλου πράξεις μὴ βουλόμενοι (20)
λαϐεῖν. ι Ταῦτα ῥήμασιν αὐτοῖς Ἱεροκλεῖ τῷ τὸν
καθ’ ἡμῶν (2|) ἐπιγεγραφότι λόγον εἴρηται.
ΚΕΦΑΛΛῙΟΝ Γ.
Δάμις μὲν οὖν (Ἡ) , ὁ τὰ πολλὰ ξυνδιατρίψας τῷ
Ἀπολλωνίῳ, ἀπὸ τῆς Ἀσσυρίων γῆς ὁρμώμενος.
αὐτόθι τε πρῶτον ἐπὶ τῆς ἰδίας Χώρας αὐτῷ eum»
ξας, τὴν ἐξ ἐκείνου μετὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῷ γενομένην
ξυνουσίαν ἱστόρησεν ό δὲ Μάξιμος , κομιδῇ βραχέα
τῶν κατὰ μέρος αὐτῷ πεπραγμένων ἀνεγράψατο·δ
γε μὴν Ἀθηναῖος Φιλόστρατος , τὰ φερόμενα πάντα
ὁμοῦ ἀπό τε τῶν Μαξίμου , καὶ αὐτοῦ Δάμιδος , καὶ
ἄλλων (25) ξυναγαγεῖν ἑαυτὸν φήσας, πάντων μά-
(15⁰) Ἡμῖν. Legendum videtur ὑμῖν. ιιι et sen-
tentia postulat et interpres vertit. Enn.
(ίϋ) Κουφότητα. Nempe levitatis est temere ere-
dere. lliuc sapiens : Qui cito credit, levis es! conte.
(17) Οὐ Θεόν. At certe, quem tantis laui'ibus
post ornat, Damis ipseque Philostratus in ea fere
sententia sunt, quod deus fuerit Apollonius. Vide
pbgervatéa9 ad Philostr. Vita Apoll. lib. ιι, c. 1, et
. . c. .
l. 8, c. 29.
(18) Μάξιμος d Αἰγιεύς. Vide observata ad Vi-
tam Apollonii lib. ι, c. 5, ι.. 5.
(19) Δάμις. Vide ibid. not. 1. η .
(20) Πρὰξεις μὴ βουλόμενοι. Negligentia libra-
rii omissam particulam μή addo : liensum—Nempe
μή in editis prius omissum luerat.
(‘21)Ka6‘ ἡμῶν. Non κατὰ Χριστιανῶν, sed πρὸς
Χριστιανούς ιιιει-ιιριιις lu t, ut ex Lactantii loco
observes licet. Eusebius igitur de re loquitur, non
de verbis et titulo : sane cuitu opposita Christianis
ille erat λόγος.
(2‘2) Aciin μὲν οὖν. Qua: toto hoc capite refert
Eusebiusgexcefpsit ex ipso Philostrato lib. t, c.
(25) Καὶ ἄλλων. Epistolas inprimis respicit
Apollonii, variaque monimenta in civitatibus et
templis reperta, ad quze l. c. Philostratus provocat.