PG 22, col. 809
βραχεῖς πτωχεύουσαν (46) τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἐς
μυρίων ὅσων ὠφελείας , ού τῶν καθ’ ὧν ὲγνωρίζετο
μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν μετὰ ταῦτα γενησομένων τὴν
πάροδον ποιουμένη. Ταύτῃ τοίνυν καὶ τοὺς πάλαι σο-
φοὺς ζηλωτάς τε καὶ διαδόχους ποιήσασθαι (47) τῆς
ἀρετῆς, ἀθάνατον ὡς ἀληθῶς ἀνθρώποις παρεσχη-
μένους τὺ κατόρθωμα. Εἰ δὲ Θνητὴν 0‘ ὑπογράφεις
τάνδρὸς τὴν φύσιν, ὅρα μὴ πλέον ἢ προσῆκε ταύτῃ
χαριζόμενος, δίκην ἀποίσεις παραλογίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ H'.
Ἀλλὰ μὴν εἰσῆκται αὑτῷ θεῖος ἄνθρωπος, καὶ θα-
λαττίου δαίμονος σχῆμά τε καὶ προσωπεῖον ἀπὸ γε-
νέσεως ἀναλαμϐάνων. κυούσῃ γὰρ, ὣς φησι, τῇ αύ-
τοῦ μητρὶ (48), φάσμα ἦλθε Θαλαττίου δαίμονος (49),
Πρωτεὺς, ὁ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ ἐξαλλάττων (50). Ἠ δὲ,
οὐδὲν δείσασα, ἤρετο αὐτὸν τί ἀποκυήσοι; Ὀ δὲ,
Ἐμὲ, εἷπε. Σὺ δὲ τίς-ς εἰπούσης· Πρωτεὺς , ἔφη, ὁ
Αἰγύπτιος. Εἶτα δὲ λειμῶνά τινα , καὶ κύκνους τὴν
γυναῖκα. μαιεύεσθαι γράφει, ὁπόθεν αὐτὸ τοῦτ’
ὲλήφθη (Si) μὴ εἰπών. υύ γὰρ δὴ καὶ τούτου ὑφ-
ηγητὴν Δάμιν τὸν Ἀσσύριον ὑπο-τράψεταε(52). Ἀλλὰ
καὶ οὐκ ἐς μακρὸν τῆς αὐτῆς ἱστορίας αὐτῴ Δά-
μιδι, οἷα δὴ Θείας ὅντα φύσεως, τὸν Ἀπολλώνιον
εἰσάγει, αὐτὰ δὴ ταῦτα λέγοντα · ι Ἐἰ-ὼ, ὦ ἑταῖρε,
πασῶν τῶν φωνῶν ξυνίημι, μαθὼν οὐδεμίαν · ι καὶ, C
ι Μὴ Θαυμάσῃς· οἰδα γὰρ καὶ ἃ σιωπῶσιν οἰ ἄνθρω-
ποι. ρ Καὶ πάλιν ἐν Ἀσκληπιοῦ τιμώμενον (55) πρὸς
τοῦ δαίμονος, καὶ πρόγνωσίν (Si) τινα καὶ ἀδίδακτον
(55) ἔχειν ἐκ παιδὸς, κρείττονά τε ἀτεχνῶς ἀνθρὼ-
¹ lib. ι. c. 4. ⁸ lih. ι, c. 5. ⁵ lib. ι, c. l9.
(46) Μὴ ἐς ἕνα τινὰ Δάμιν .. . πτωχεύουᾳᾳν.
(4ο) Μὴ ες ενα τινα Διέΐιιν .. . πτωχευουσριν.
Πτωχεύειν εἰς τινα est men ice et parum liberaliter
se adversus aliquem gerere, quem sensum. esse
hraseos, ab Acéiolo, ut multa alia, parum intel-
ectas, linguze analogia satis prodit. Πτωχεῦσαι au-
tem ait sapientiam Apollonii—divinam, si_'_tanta_ qui-
dem i‘uerit, nunc autem nulla ejus amplius vis su-
persit: quod exigua res et indigna divina virtute
videaturf pauculos quosdam unius aetatis homines
allicere, imo ne ad ἀκμήν quidem eos perducere;
Damin enim in medioxuuiis philosophis,qui cum eo D errore, quem sustulit jam 'Honsrnmus.
liberaliter egerit, vix censeat. Ut adeo. nisiEusebii
tero virtutem Apollonii ejusque doctrinae ellica_ciam
luculenter tueri liceat, ita ejus ἐνεργείᾳ hominum
animi percellantur, ut Christi pereelrle‘bantur vir-
tute, nihil divini ei inesse sit judicandum. quue eo
magis valere dicit, quod illi quoque philosophi, qui
tanien nullam sibi ari-ogasseni divinam virtutem, ad
posteros tamen et sectatores propagaverint inventa
sua, ut adeo eorum ἀρετή riiinus'l'uerit πτωχεύ-
ουσα, quam Apollonii v’irtus,res unius :etatis.
(47) Ἡοιήσάσθαι. Per enallagfien pruA'utthojawo.
(48) Κυούσῃ γὰρ, ὣς φησι, τῇ αὐτῷ μητρί. Δύ-
τόν ex Philostrato pro αὑτοῦ reposui. "()LSTEN.
Male vero : nam apud Philostratum quoque αὑτοῦ
legendum, non αὐτόν. Vide Vit. Ap., 1ςᾷ. Praeterea
apud Philostratum plane alia constructio est. (inae
hoc loco non possituhtinere. nisi articulo τῇ ρε-
ieto, ut monstrosa plane sit Holsteuiana lectio..Re-
PATBOL. Gn. XXJI.
μυρίων ὅσων ὠφελείας , ού τῶν καθ’ ὧν ὲγνωρίζετο
μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν μετὰ ταῦτα γενησομένων τὴν
πάροδον ποιουμένη. Ταύτῃ τοίνυν καὶ τοὺς πάλαι σο-
φοὺς ζηλωτάς τε καὶ διαδόχους ποιήσασθαι (47) τῆς
ἀρετῆς, ἀθάνατον ὡς ἀληθῶς ἀνθρώποις παρεσχη-
μένους τὺ κατόρθωμα. Εἰ δὲ Θνητὴν 0‘ ὑπογράφεις
τάνδρὸς τὴν φύσιν, ὅρα μὴ πλέον ἢ προσῆκε ταύτῃ
χαριζόμενος, δίκην ἀποίσεις παραλογίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ H'.
Ἀλλὰ μὴν εἰσῆκται αὑτῷ θεῖος ἄνθρωπος, καὶ θα-
λαττίου δαίμονος σχῆμά τε καὶ προσωπεῖον ἀπὸ γε-
νέσεως ἀναλαμϐάνων. κυούσῃ γὰρ, ὣς φησι, τῇ αύ-
τοῦ μητρὶ (48), φάσμα ἦλθε Θαλαττίου δαίμονος (49),
Πρωτεὺς, ὁ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ ἐξαλλάττων (50). Ἠ δὲ,
οὐδὲν δείσασα, ἤρετο αὐτὸν τί ἀποκυήσοι; Ὀ δὲ,
Ἐμὲ, εἷπε. Σὺ δὲ τίς-ς εἰπούσης· Πρωτεὺς , ἔφη, ὁ
Αἰγύπτιος. Εἶτα δὲ λειμῶνά τινα , καὶ κύκνους τὴν
γυναῖκα. μαιεύεσθαι γράφει, ὁπόθεν αὐτὸ τοῦτ’
ὲλήφθη (Si) μὴ εἰπών. υύ γὰρ δὴ καὶ τούτου ὑφ-
ηγητὴν Δάμιν τὸν Ἀσσύριον ὑπο-τράψεταε(52). Ἀλλὰ
καὶ οὐκ ἐς μακρὸν τῆς αὐτῆς ἱστορίας αὐτῴ Δά-
μιδι, οἷα δὴ Θείας ὅντα φύσεως, τὸν Ἀπολλώνιον
εἰσάγει, αὐτὰ δὴ ταῦτα λέγοντα · ι Ἐἰ-ὼ, ὦ ἑταῖρε,
πασῶν τῶν φωνῶν ξυνίημι, μαθὼν οὐδεμίαν · ι καὶ, C
ι Μὴ Θαυμάσῃς· οἰδα γὰρ καὶ ἃ σιωπῶσιν οἰ ἄνθρω-
ποι. ρ Καὶ πάλιν ἐν Ἀσκληπιοῦ τιμώμενον (55) πρὸς
τοῦ δαίμονος, καὶ πρόγνωσίν (Si) τινα καὶ ἀδίδακτον
(55) ἔχειν ἐκ παιδὸς, κρείττονά τε ἀτεχνῶς ἀνθρὼ-
¹ lib. ι. c. 4. ⁸ lih. ι, c. 5. ⁵ lib. ι, c. l9.
(46) Μὴ ἐς ἕνα τινὰ Δάμιν .. . πτωχεύουᾳᾳν.
(4ο) Μὴ ες ενα τινα Διέΐιιν .. . πτωχευουσριν.
Πτωχεύειν εἰς τινα est men ice et parum liberaliter
se adversus aliquem gerere, quem sensum. esse
hraseos, ab Acéiolo, ut multa alia, parum intel-
ectas, linguze analogia satis prodit. Πτωχεῦσαι au-
tem ait sapientiam Apollonii—divinam, si_'_tanta_ qui-
dem i‘uerit, nunc autem nulla ejus amplius vis su-
persit: quod exigua res et indigna divina virtute
videaturf pauculos quosdam unius aetatis homines
allicere, imo ne ad ἀκμήν quidem eos perducere;
Damin enim in medioxuuiis philosophis,qui cum eo D errore, quem sustulit jam 'Honsrnmus.
liberaliter egerit, vix censeat. Ut adeo. nisiEusebii
tero virtutem Apollonii ejusque doctrinae ellica_ciam
luculenter tueri liceat, ita ejus ἐνεργείᾳ hominum
animi percellantur, ut Christi pereelrle‘bantur vir-
tute, nihil divini ei inesse sit judicandum. quue eo
magis valere dicit, quod illi quoque philosophi, qui
tanien nullam sibi ari-ogasseni divinam virtutem, ad
posteros tamen et sectatores propagaverint inventa
sua, ut adeo eorum ἀρετή riiinus'l'uerit πτωχεύ-
ουσα, quam Apollonii v’irtus,res unius :etatis.
(47) Ἡοιήσάσθαι. Per enallagfien pruA'utthojawo.
(48) Κυούσῃ γὰρ, ὣς φησι, τῇ αὐτῷ μητρί. Δύ-
τόν ex Philostrato pro αὑτοῦ reposui. "()LSTEN.
Male vero : nam apud Philostratum quoque αὑτοῦ
legendum, non αὐτόν. Vide Vit. Ap., 1ςᾷ. Praeterea
apud Philostratum plane alia constructio est. (inae
hoc loco non possituhtinere. nisi articulo τῇ ρε-
ieto, ut monstrosa plane sit Holsteuiana lectio..Re-
PATBOL. Gn. XXJI.