PG 22, col. 817
μαιοῦσθαι ἱστορεῖ. Ἀλλ’ οὑδέ περ). τοῦ σκηπτοῦ (84)
μυθολογίας τὸν μάρτυρα παρέχειν ἀξιῶ. Οὑ γὰρ δὴ
καὶ τούτων, ὡς ἔφη, Δάμις ἡμῖν ξυνίστωρ (85) ἁφ-
ίξεται, μακρῷ ὕστερον ἐν Νίνῳ τῆς Ἀσσυρίας τάνδρὶ
ξυνάψας. Ἐγὼ μὲν οὖν εὖ μάλα προθύμως τοῖς εί-
κόσι τε καὶ ἀληθείας ἐχομένοις πειθόμενος, εἰ καὶ
μείζονά τινα καθ’ ὑπερϐολὴν ἐς ἔπαινον ἀνδρὸς ἀγα·
θοῦ λέγοιτ’ ἂν, πιστά καὶ παραδεκτέα εἷναί μοι
δοκῶ, ὅτι μὴ μόνα τὰ τερατώδη καὶ λήρου πλέα.
Οὔκουν φθονείην, εἴ φησιν ὁ ξυγγραφεὺς γένος τε
ἀρχαῖον, καὶ οἰκιστῶν ἀνημμένον τῷ ἀνδρὶ γεγο-
νέναι ο καὶ πλουτῶν εί οὕτως ἔτυχεν ὑπὲρ τοὺς ἐγχω-
ρίους ἅπαντας · διδασκάλων τε, νέον ὄντα, οὑ μόνον
τῶν δεδηλωμένων τυχεῖν, ἀλλ’, εἰ δοκεῖ, καὶ τού-
των (86) αὑτὸν διδάσκαλον καὶ καθηγητὴν γεγονέναι.
Ἔστω δ’ ἐπὶ τούτοις ἐντρεχὴς καὶ τά κοινὰ, ὡς τὸν
ἐς Ἀσκληπιοῦ θεραπείας χάριν ἀφιγμένον, διὰ γνώ-
μης ἀρίστης ἀπαλλάξαι τῆς ἀρρωστίας. Νοσοῦντι
γάρῖδὴ ὑδέρου πάθει, κατάλληλον ἐγκρατείας ὑπο-
θέσθαι δίαιταν τῷ κάμνοντι, κα). ταύτῃ αὑτὸν ὑγιᾶ
καταστῆσαι, καὶ τούτῳ γε τῆς φρονήσεωςάποδεκτὸν
τὸ μειράκιον. Καὶ ὡς τὸν πολυτελῶς (87) θύειν παρ-
εσκευασμένον εἷρξεν, οἷα εἰκὸς ἐπὶ κακίᾳ διαϐεϐοη-
μένον · καὶ γὰρ δὴ καὶ τῶν ἐγχωρίων ἁπάντων
πλουσιῶτατόν (88) τε καὶ περιφανέστατον αὑτὸν ὑπο-
τίθεται. Καὶ ἐν σώφροσι δ’ αὑτὸν φθόνος οὐδεὶς ἀνα-
γράφειν, ὅτι τε πρδς τὸν ἐραστὴν, πειρώμενον αὑτοῦ
τῆς ὧρσις, δινελοιδορήσατο, καὶ γυναικείας ὅτι καθα- C
ρδν ἑαυτὸν μίξεως διὰ τέλους, ὡς ὁ λόγος φησὶν,
ἤγαγε. Πιστά δ’ ἔστω κα). τά τῆς πενταετοῦς κατά
Πυθαγόραν σιωπῆς αὑτοῦ, καὶ τὰ, ὅπως ταύτην δι-
ήνυσεν, ἐπαίνου ἄξια. Ταῦτα δὴ, καὶ ὅσα τοιαῦτα άν-
θρὼπινα, καὶ ὡς άληθῶς φιλοσοφίας καὶ ἀληθείας ού
πόρρω, δέχοιμ¹ ἂν, περὶ πολλοῦ τὸ εὖγνωμόν τε καὶ
φιλάληθες τιμώμενος. Τό γέ τοι κρεῖττον ἀνθρώπου
τὴνφύσιν ὑποτίθεσθαι, καὶ παρά πόδας (89) ἐναν-
τιολογεῖν, τῆς τε δοθείσης ἀμνημονεῖν ὑποθέσεως,
ἔχειν ψόγον ἂν, καὶ διαϐολὴν αὑτῷ τε τῷ γράφοντι,
καὶ πολὺ πρότερον τῷ γραφομένῳ, περιάψειν ἠγοῦ-
μαι.
invitus admiserim; magni sane candorem faciens. et studium veritatis. Atvero hominis illius indolem
humana majorem fingere, statimque sibi ipsi contradicere, et parum memorem esse antea positorum,
¹χιιι). ι, c. ι. ὀ lib. n‘,c. 5. “ibid. η lib.
c. l9. ³⁸ lib. ι, c. 12.: ²⁷ lib. ι, c. 15. ³³ lib. ι
(85) Περιστῆσαι. Restituenda ex Philostrato vox
D
fuit, quae exciderat in editis.
(84) Τοῦ σκηπτοῦ. Legendum τοῦ σκηπτοῦ, ιιι
ᾳ Reg. ms. et’Philostrat'o emendaram. HOLSTEN.
Nempéfin Eusebii editis inepte scriptum erat περὶ
τοὺς κήπους.
(8ἓξ) Ξυνζστωρ. ξυνίστωρῃροειιξ pro ξὺν. ἵστριρ
(αυοιίέςςιιι in prioribus editionibus) sententia fla'gi-
tante llocsreu.
($6)7_Todtwr_-. Sic _resti_tui _p_ro_ τοῦτον, postulante
sententia, et ipsa historia Philostrati concinente,
qui Euxeno,_niagistro_in Pythagorica sapientia suo;
mae superiorem fuisse 'discipulum hpollomum
μυθολογίας τὸν μάρτυρα παρέχειν ἀξιῶ. Οὑ γὰρ δὴ
καὶ τούτων, ὡς ἔφη, Δάμις ἡμῖν ξυνίστωρ (85) ἁφ-
ίξεται, μακρῷ ὕστερον ἐν Νίνῳ τῆς Ἀσσυρίας τάνδρὶ
ξυνάψας. Ἐγὼ μὲν οὖν εὖ μάλα προθύμως τοῖς εί-
κόσι τε καὶ ἀληθείας ἐχομένοις πειθόμενος, εἰ καὶ
μείζονά τινα καθ’ ὑπερϐολὴν ἐς ἔπαινον ἀνδρὸς ἀγα·
θοῦ λέγοιτ’ ἂν, πιστά καὶ παραδεκτέα εἷναί μοι
δοκῶ, ὅτι μὴ μόνα τὰ τερατώδη καὶ λήρου πλέα.
Οὔκουν φθονείην, εἴ φησιν ὁ ξυγγραφεὺς γένος τε
ἀρχαῖον, καὶ οἰκιστῶν ἀνημμένον τῷ ἀνδρὶ γεγο-
νέναι ο καὶ πλουτῶν εί οὕτως ἔτυχεν ὑπὲρ τοὺς ἐγχω-
ρίους ἅπαντας · διδασκάλων τε, νέον ὄντα, οὑ μόνον
τῶν δεδηλωμένων τυχεῖν, ἀλλ’, εἰ δοκεῖ, καὶ τού-
των (86) αὑτὸν διδάσκαλον καὶ καθηγητὴν γεγονέναι.
Ἔστω δ’ ἐπὶ τούτοις ἐντρεχὴς καὶ τά κοινὰ, ὡς τὸν
ἐς Ἀσκληπιοῦ θεραπείας χάριν ἀφιγμένον, διὰ γνώ-
μης ἀρίστης ἀπαλλάξαι τῆς ἀρρωστίας. Νοσοῦντι
γάρῖδὴ ὑδέρου πάθει, κατάλληλον ἐγκρατείας ὑπο-
θέσθαι δίαιταν τῷ κάμνοντι, κα). ταύτῃ αὑτὸν ὑγιᾶ
καταστῆσαι, καὶ τούτῳ γε τῆς φρονήσεωςάποδεκτὸν
τὸ μειράκιον. Καὶ ὡς τὸν πολυτελῶς (87) θύειν παρ-
εσκευασμένον εἷρξεν, οἷα εἰκὸς ἐπὶ κακίᾳ διαϐεϐοη-
μένον · καὶ γὰρ δὴ καὶ τῶν ἐγχωρίων ἁπάντων
πλουσιῶτατόν (88) τε καὶ περιφανέστατον αὑτὸν ὑπο-
τίθεται. Καὶ ἐν σώφροσι δ’ αὑτὸν φθόνος οὐδεὶς ἀνα-
γράφειν, ὅτι τε πρδς τὸν ἐραστὴν, πειρώμενον αὑτοῦ
τῆς ὧρσις, δινελοιδορήσατο, καὶ γυναικείας ὅτι καθα- C
ρδν ἑαυτὸν μίξεως διὰ τέλους, ὡς ὁ λόγος φησὶν,
ἤγαγε. Πιστά δ’ ἔστω κα). τά τῆς πενταετοῦς κατά
Πυθαγόραν σιωπῆς αὑτοῦ, καὶ τὰ, ὅπως ταύτην δι-
ήνυσεν, ἐπαίνου ἄξια. Ταῦτα δὴ, καὶ ὅσα τοιαῦτα άν-
θρὼπινα, καὶ ὡς άληθῶς φιλοσοφίας καὶ ἀληθείας ού
πόρρω, δέχοιμ¹ ἂν, περὶ πολλοῦ τὸ εὖγνωμόν τε καὶ
φιλάληθες τιμώμενος. Τό γέ τοι κρεῖττον ἀνθρώπου
τὴνφύσιν ὑποτίθεσθαι, καὶ παρά πόδας (89) ἐναν-
τιολογεῖν, τῆς τε δοθείσης ἀμνημονεῖν ὑποθέσεως,
ἔχειν ψόγον ἂν, καὶ διαϐολὴν αὑτῷ τε τῷ γράφοντι,
καὶ πολὺ πρότερον τῷ γραφομένῳ, περιάψειν ἠγοῦ-
μαι.
invitus admiserim; magni sane candorem faciens. et studium veritatis. Atvero hominis illius indolem
humana majorem fingere, statimque sibi ipsi contradicere, et parum memorem esse antea positorum,
¹χιιι). ι, c. ι. ὀ lib. n‘,c. 5. “ibid. η lib.
c. l9. ³⁸ lib. ι, c. 12.: ²⁷ lib. ι, c. 15. ³³ lib. ι
(85) Περιστῆσαι. Restituenda ex Philostrato vox
D
fuit, quae exciderat in editis.
(84) Τοῦ σκηπτοῦ. Legendum τοῦ σκηπτοῦ, ιιι
ᾳ Reg. ms. et’Philostrat'o emendaram. HOLSTEN.
Nempéfin Eusebii editis inepte scriptum erat περὶ
τοὺς κήπους.
(8ἓξ) Ξυνζστωρ. ξυνίστωρῃροειιξ pro ξὺν. ἵστριρ
(αυοιίέςςιιι in prioribus editionibus) sententia fla'gi-
tante llocsreu.
($6)7_Todtwr_-. Sic _resti_tui _p_ro_ τοῦτον, postulante
sententia, et ipsa historia Philostrati concinente,
qui Euxeno,_niagistro_in Pythagorica sapientia suo;
mae superiorem fuisse 'discipulum hpollomum