PG 24, col. 37
κατά τοὺς Ἑϐδομήκοντα, ἐπιγέγραπται Ἀγγαίου καὶ
Ζαχαρίου.
Μακάριος ὃς ἀηαποδέιρνυεξ σοι τὸ ἀνταπόδομά
'0 μακαρισμὸς είς ἐκείνους περιστήσεται τοὺς
ἀποδιδόντας τά ἀμοιϐαῖα τῇ Βαϐυλῶνι, καὶ τὸν τὰ
νήπια αὐτῶν προσα ράσσοντα τῇ πέτρᾳ καὶ ἀναιροῦντα
αὑτά· καὶ γάρ τῷ ὄντι, τὺ μὲν πρῶτον μακάριον ἦν
τὺ μὴ θεάσασθαί ποτε τὴν Βαϐυλῶνα, μηδὲ ὲν τῇ
συγχύσει γενέσθαι τῶν ταύτης κακῶν· εί δὲ ἅπαξ
τις γένοιτο ὲν αὐτῇ ἀποπεσὼν τῶν κρειττόνων, μα-
κάριος ἂν εἴη εί ει πέπονθεν ποιήσειεν, καὶ ἀνται-
χμαλιιπήσειεν τοὺς Βαϐυλωνίους, καὶ αὑτάς τὰς τῶν
Βαϐυλωνίων ψυχὰς μεταγάγοι ἐπὶ τὸν τοῦ Θεοῦ φό-
ϐον. Ei δὲ καὶ τά νήπια αὐτῶν μὴ συγχωρήσειεν
αὐξῆσαι, ἀλλὰ συντρίψειεν πρὸς τῇ πέτρᾳ, πολλῶν
ἂν γένοιτο μακαριώτερος. Βαϐυλῶνος δὲ νήπια τὰ
σπέρματα τῆς κακίας, καὶ τὰς ἀρχάς τῶν συγχυτιο
χῶν ἁμαρτημάτων, οὐκ ἂν ἁμάρτοις εἰπών· ἀ δὴ
τῷ λόγῳ τῷ σωτηρίῳ (ἡ πέτρα γάρ ἦν ό Χριστὸς)
ἀναιρεῖν πρὸς τὸ μὴ αὔξειν , μηδὲ είς ἔργα προέρ-
χεσθαι σπουδάσει ό ὲν τούτοις μακαριζόμενος.
ΨᾹΛΜΟΣ ΡΛΖ’.
Ἐξομολογηξσομαί σοι, Κύριε, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου.
Ὠσπερ ὁ τέλειος ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ δυνάμεως καλ⁸
ἰσχύος ἀγαπᾷ τὸν Θεον, οῦνδιασπῶν τὰς δυνάμεις τῆς
ἑαυτοῦ ἀγάπης περὶ ἄλλο τι, ἀλλ’ ὅλως ἀνηρτημέ-
νος μόνου τοῦ Θεοῦ, οὕτως καὶ¹ αὐτὸς ὲν ὅλῃ καρδίᾳ
ἐξομὼγεῖται εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ. Θαρσῶν δὲ τῇ
τοιαύτῃ αὑτοῦ παρρησίᾳ, καὶ εἰδὼς, ὅτι ὲν μεγάλῳ
θεάτρῳ τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ, θείων ἀγγέλων καὶ
λειτουργῶν Θεοῦ ἐφορώντων, καὶ θεωμένων τὰς ὲν
Θεῷ προκοπὰς αὑτοῦ, τὴν προσήκουσαν ἀποδίδωσι
τῷ Θεῴ λατρείαν, καί φησιν’ Καὶ ἐναντίον ἀγγέ-
λων φη..ιῶ σοι.
Προσκυνήσω πρὸς τὸν ναὸν ἅγιόν σου.
Προσκυνεῖν ἐπαγγέλλεται πρὸς ναὸν ἅγιον, τὴν
Ἐκκλησίαν δηλῶν, ἢ τὴν ἐπουράνιον Ἰερουσαλὴμ,
ἧς τύπος ὁ ἐπὶ γῆς ὑπῆρχε ναός ⁸ εἶτα χάριν ὁμολο-
’ἔτ ⁵ἐλέου ἀληθείας Θεοῦ. ’Ἀνθ; οὗ ό
Σύμμαχος, περὶ τοῦ ἐλέους σου καὶ τῆς ἀληθείας
σου, λέγει ³ τυχὼν γὰρ ἐλέου Θεοῦ, τύπων καὶ
συμϐόλων ἀπήλλακται , ὲν πάεύματι δὲ καὶ ἀληθείᾳ
λατρεύειν Θεῷ κατηξίωται.
Ἐξομολοτησάσθωοξάῖ σοι , Κρριε, πάντες oi ,βα-
σιλεῖς τῆς γῆς.
Πολλάκις παρετη ρήσαμεν, ὅτι τῶν ψαλμῶν οἱ μήτε
ὕμνον, μήτε ᾠδὴν, μήτε ψαλμὸν, ἡ τι ἕτερον ἔχοντες
προγραφὴν, ἄλλου παρά ταῦτα τυχχάνουσι χαρακτῆ-
ρος, ὁ παρὼν «pacm-emi]; μετέχων δυνάμεως
te γὰρ τῶν προλαϐόντων ἐξομολογησάμενος ὁ Δαυῖδ,
’ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ, φησὶ, ὲν βασιλεῦσι μόνος τούτου
κατηξιώθην, πλεῖστοι δὲ τοιοῦτοι γενήσονται, δηλαδὴ
essent?) κηρυγμα τοῦ Σωτῆρος· καὶ ’μάλιστα ὅτε τί
Ζαχαρίου.
Μακάριος ὃς ἀηαποδέιρνυεξ σοι τὸ ἀνταπόδομά
'0 μακαρισμὸς είς ἐκείνους περιστήσεται τοὺς
ἀποδιδόντας τά ἀμοιϐαῖα τῇ Βαϐυλῶνι, καὶ τὸν τὰ
νήπια αὐτῶν προσα ράσσοντα τῇ πέτρᾳ καὶ ἀναιροῦντα
αὑτά· καὶ γάρ τῷ ὄντι, τὺ μὲν πρῶτον μακάριον ἦν
τὺ μὴ θεάσασθαί ποτε τὴν Βαϐυλῶνα, μηδὲ ὲν τῇ
συγχύσει γενέσθαι τῶν ταύτης κακῶν· εί δὲ ἅπαξ
τις γένοιτο ὲν αὐτῇ ἀποπεσὼν τῶν κρειττόνων, μα-
κάριος ἂν εἴη εί ει πέπονθεν ποιήσειεν, καὶ ἀνται-
χμαλιιπήσειεν τοὺς Βαϐυλωνίους, καὶ αὑτάς τὰς τῶν
Βαϐυλωνίων ψυχὰς μεταγάγοι ἐπὶ τὸν τοῦ Θεοῦ φό-
ϐον. Ei δὲ καὶ τά νήπια αὐτῶν μὴ συγχωρήσειεν
αὐξῆσαι, ἀλλὰ συντρίψειεν πρὸς τῇ πέτρᾳ, πολλῶν
ἂν γένοιτο μακαριώτερος. Βαϐυλῶνος δὲ νήπια τὰ
σπέρματα τῆς κακίας, καὶ τὰς ἀρχάς τῶν συγχυτιο
χῶν ἁμαρτημάτων, οὐκ ἂν ἁμάρτοις εἰπών· ἀ δὴ
τῷ λόγῳ τῷ σωτηρίῳ (ἡ πέτρα γάρ ἦν ό Χριστὸς)
ἀναιρεῖν πρὸς τὸ μὴ αὔξειν , μηδὲ είς ἔργα προέρ-
χεσθαι σπουδάσει ό ὲν τούτοις μακαριζόμενος.
ΨᾹΛΜΟΣ ΡΛΖ’.
Ἐξομολογηξσομαί σοι, Κύριε, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου.
Ὠσπερ ὁ τέλειος ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ δυνάμεως καλ⁸
ἰσχύος ἀγαπᾷ τὸν Θεον, οῦνδιασπῶν τὰς δυνάμεις τῆς
ἑαυτοῦ ἀγάπης περὶ ἄλλο τι, ἀλλ’ ὅλως ἀνηρτημέ-
νος μόνου τοῦ Θεοῦ, οὕτως καὶ¹ αὐτὸς ὲν ὅλῃ καρδίᾳ
ἐξομὼγεῖται εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ. Θαρσῶν δὲ τῇ
τοιαύτῃ αὑτοῦ παρρησίᾳ, καὶ εἰδὼς, ὅτι ὲν μεγάλῳ
θεάτρῳ τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ, θείων ἀγγέλων καὶ
λειτουργῶν Θεοῦ ἐφορώντων, καὶ θεωμένων τὰς ὲν
Θεῷ προκοπὰς αὑτοῦ, τὴν προσήκουσαν ἀποδίδωσι
τῷ Θεῴ λατρείαν, καί φησιν’ Καὶ ἐναντίον ἀγγέ-
λων φη..ιῶ σοι.
Προσκυνήσω πρὸς τὸν ναὸν ἅγιόν σου.
Προσκυνεῖν ἐπαγγέλλεται πρὸς ναὸν ἅγιον, τὴν
Ἐκκλησίαν δηλῶν, ἢ τὴν ἐπουράνιον Ἰερουσαλὴμ,
ἧς τύπος ὁ ἐπὶ γῆς ὑπῆρχε ναός ⁸ εἶτα χάριν ὁμολο-
’ἔτ ⁵ἐλέου ἀληθείας Θεοῦ. ’Ἀνθ; οὗ ό
Σύμμαχος, περὶ τοῦ ἐλέους σου καὶ τῆς ἀληθείας
σου, λέγει ³ τυχὼν γὰρ ἐλέου Θεοῦ, τύπων καὶ
συμϐόλων ἀπήλλακται , ὲν πάεύματι δὲ καὶ ἀληθείᾳ
λατρεύειν Θεῷ κατηξίωται.
Ἐξομολοτησάσθωοξάῖ σοι , Κρριε, πάντες oi ,βα-
σιλεῖς τῆς γῆς.
Πολλάκις παρετη ρήσαμεν, ὅτι τῶν ψαλμῶν οἱ μήτε
ὕμνον, μήτε ᾠδὴν, μήτε ψαλμὸν, ἡ τι ἕτερον ἔχοντες
προγραφὴν, ἄλλου παρά ταῦτα τυχχάνουσι χαρακτῆ-
ρος, ὁ παρὼν «pacm-emi]; μετέχων δυνάμεως
te γὰρ τῶν προλαϐόντων ἐξομολογησάμενος ὁ Δαυῖδ,
’ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ, φησὶ, ὲν βασιλεῦσι μόνος τούτου
κατηξιώθην, πλεῖστοι δὲ τοιοῦτοι γενήσονται, δηλαδὴ
essent?) κηρυγμα τοῦ Σωτῆρος· καὶ ’μάλιστα ὅτε τί