PG 24, col. 720
(32) καὶ ταύτὸν τῷ Θεῷ ὁνὸ μασι μὲν διαφόροις, Πατ ρος,
κα)⁵ Υἰοῦ χρηματίζοντα, οὐσίᾳ δέ καὶ ὑποστάσει ἓν
δντα’ πῶς οὐ δῆλος ἂν γένοιτό (55) τὸν μὲν Σαϐέλλιον
ὑποδυόμενος· τῆς δὲ ἐν Χριστῷ γνώσεώς τε καὶ χά-
ριτος ἡλλοτριωμένος ;Οὑδὲ γὰρ ζητεῖν, οὐδὲ ἀμφι-
ϐάλλειν, οὐδ’ ἐρωτᾷν τοῖς βουλομένοις, εξ ἦν καὶ
προῆν ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁτῆς Ἐκκλη-
σιας (54) ἐπιτρέποι ἂν θεσμός· ὁμολογουμένῃ δὲ καὶ
ἀναμφιϐόλῳ πίστει σὺν πολλῷ (55) καὶ παρρησίᾳ δι-
δάσκει τὸν Θεὸν Πατέρα εἶναι Υἱοῦ τοῦ μονογενοῦς
›μολογεῖν, καὶ μήτε τὸν Πατέρα Υῑὸν εἶναι, ἢ (56)
ιαὶ τὸν Υἱὸν Πατέρα νομίζειψ ἀλλὰ τὸν μὲν ἀγέννηέ
τον καὶ ἀΐδιον καὶ ἄναρχον καὶ πρῶτον καὶ μόνον Πα-
τέρα σέόεινο τὸν δὲ ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθῆναι καὶ
ὑποστῆναι, καὶ μόνον Υἱὸν (57) μονογενῆ εἶναι πι-
στεύειν Θεὸν τε αὐτὸν ὡς ἀληθῶς Υἱὸν ὄντα Θεοῦ, γνωο
ρίζειν. Εἰ δὴ (58) οὖν τούτοις μὲν (59) ἀντιλέγων τις φαί-
νοιτο, Λόγον δὲ Θεοῦ ὁμοίως τῷ ἐν ἀνθρώποις τοῦτον
ὁρίζοιτο, οὐκ ἐννοῶν οὐδὲ λογιζόμενος, ὡς οὐδὲν χρὴ
θνητὸν,οὑδὲ ἀνθρώπινον τῷ ἐπέκεινα τῶν ὅλων ἀνα-
τιθέναι Θεῷ, οὐδ’ ὅλως τι τῶν εἰς ἡμετέραν ἐνθύμησιν
ἀνιόντων, κᾶν αἱ θεῖαι Γραφαὶ, ὥσπερ τινὰς νηπίους
παιδαγωγοῦσαι τοὺς ἐντυγχάνοντας, ἀνθρωπινώτερον
περὶ αὑτοῦμο) διαλέγωνται, χεῖρας αὐτῷ, καὶ πό-
δας, ua). ὀφθαλμοὺς, καὶ φωνὰς, καὶ λόγους, καὶ στό-
D ματα, καὶ πρόσωπον, καὶ μυρία ἄλλα τοιαῦτα πε-
ριάπτουσαι· ἃ δὴ (41) προσήκει μεταφέρειν ἐπὶ θεο-
πρεπεῖς ἐννοίας, οὐδὲν θνητὸν οὐδ’ ἀνθρώπινον ἐν τῷ
dum ambigendumve : optimo instituto, et summo
Ecclesiae bono in usum revocando. Nam cuicunque
Cerdoni, sartori, textori,de rebus sacris garriendi,
contra res sacras insaniendi impune permittitur,
usurpatur, ἄδεια. Videtur bicpEusebins jugulum sal-
tem ipsum petere Arianismi. Erat enim ililld_:\l‘ii ψή
φισμα, in primis κυριώτατον, ἦν ὅτε οὐκ ἦν, quod
videtur negare : sed revera videtur, nam et εἶναι et
προεῖναι concedere illum poterant, et revera conce-
debant, nec tamenab illa δόξᾳ κυρίᾳ recedebant,
πρὸ χρόνων εἶναι τὸν Υἱδν ἔλεγον, ,πεποιῆσθαι μέν·
τοι, καὶ 'éva τῶν κτισμάτων αὑτὸν ἐδίδασκον, ut lo-
quitur magnus Athanasius, De synodo Ariminensi.
Nempe, ante alias omnes creaturas factum fate-
bantur, non tamen ab aeterno. Infinita quippe sae-
cula in aeternitate κοσμοποιίαν anteverlisse‘ddcebant.
Atque ita Eusebius in fidei suae ἐκθέσει, quam Ec-
clesiae ascribit, Deum Patrem ἀγέννητον vocat,
Filium fatetur μόνον καὶ μονογενῆ, non autem ᾀῖδξως.
Sed nec illa qua: mox annectit, Θεόν τε αὑτὸν, ὡς
ἀληθῶς Υἱὸν ὄντα Θεοῦ, γνωρίζειν, ab Arianismoil-
lum excludunt; nam Ariani ltocdabant, sed creatura
tamen ; et de οὐκ ὄντων vide Athan.orat. ut. Μ.
(55) Θάρσει loco θράσει ex corr. recepi.
(56) Dele καί.
(δῖ) Vulgo καὶ μον.
(58) Vulgo δέ.
(59) Χυβιιο ᾁντιλέγειν.
(40) Vulgo διαλέγονται.
(41) Vulso δέ,
κα)⁵ Υἰοῦ χρηματίζοντα, οὐσίᾳ δέ καὶ ὑποστάσει ἓν
δντα’ πῶς οὐ δῆλος ἂν γένοιτό (55) τὸν μὲν Σαϐέλλιον
ὑποδυόμενος· τῆς δὲ ἐν Χριστῷ γνώσεώς τε καὶ χά-
ριτος ἡλλοτριωμένος ;Οὑδὲ γὰρ ζητεῖν, οὐδὲ ἀμφι-
ϐάλλειν, οὐδ’ ἐρωτᾷν τοῖς βουλομένοις, εξ ἦν καὶ
προῆν ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁτῆς Ἐκκλη-
σιας (54) ἐπιτρέποι ἂν θεσμός· ὁμολογουμένῃ δὲ καὶ
ἀναμφιϐόλῳ πίστει σὺν πολλῷ (55) καὶ παρρησίᾳ δι-
δάσκει τὸν Θεὸν Πατέρα εἶναι Υἱοῦ τοῦ μονογενοῦς
›μολογεῖν, καὶ μήτε τὸν Πατέρα Υῑὸν εἶναι, ἢ (56)
ιαὶ τὸν Υἱὸν Πατέρα νομίζειψ ἀλλὰ τὸν μὲν ἀγέννηέ
τον καὶ ἀΐδιον καὶ ἄναρχον καὶ πρῶτον καὶ μόνον Πα-
τέρα σέόεινο τὸν δὲ ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθῆναι καὶ
ὑποστῆναι, καὶ μόνον Υἱὸν (57) μονογενῆ εἶναι πι-
στεύειν Θεὸν τε αὐτὸν ὡς ἀληθῶς Υἱὸν ὄντα Θεοῦ, γνωο
ρίζειν. Εἰ δὴ (58) οὖν τούτοις μὲν (59) ἀντιλέγων τις φαί-
νοιτο, Λόγον δὲ Θεοῦ ὁμοίως τῷ ἐν ἀνθρώποις τοῦτον
ὁρίζοιτο, οὐκ ἐννοῶν οὐδὲ λογιζόμενος, ὡς οὐδὲν χρὴ
θνητὸν,οὑδὲ ἀνθρώπινον τῷ ἐπέκεινα τῶν ὅλων ἀνα-
τιθέναι Θεῷ, οὐδ’ ὅλως τι τῶν εἰς ἡμετέραν ἐνθύμησιν
ἀνιόντων, κᾶν αἱ θεῖαι Γραφαὶ, ὥσπερ τινὰς νηπίους
παιδαγωγοῦσαι τοὺς ἐντυγχάνοντας, ἀνθρωπινώτερον
περὶ αὑτοῦμο) διαλέγωνται, χεῖρας αὐτῷ, καὶ πό-
δας, ua). ὀφθαλμοὺς, καὶ φωνὰς, καὶ λόγους, καὶ στό-
D ματα, καὶ πρόσωπον, καὶ μυρία ἄλλα τοιαῦτα πε-
ριάπτουσαι· ἃ δὴ (41) προσήκει μεταφέρειν ἐπὶ θεο-
πρεπεῖς ἐννοίας, οὐδὲν θνητὸν οὐδ’ ἀνθρώπινον ἐν τῷ
dum ambigendumve : optimo instituto, et summo
Ecclesiae bono in usum revocando. Nam cuicunque
Cerdoni, sartori, textori,de rebus sacris garriendi,
contra res sacras insaniendi impune permittitur,
usurpatur, ἄδεια. Videtur bicpEusebins jugulum sal-
tem ipsum petere Arianismi. Erat enim ililld_:\l‘ii ψή
φισμα, in primis κυριώτατον, ἦν ὅτε οὐκ ἦν, quod
videtur negare : sed revera videtur, nam et εἶναι et
προεῖναι concedere illum poterant, et revera conce-
debant, nec tamenab illa δόξᾳ κυρίᾳ recedebant,
πρὸ χρόνων εἶναι τὸν Υἱδν ἔλεγον, ,πεποιῆσθαι μέν·
τοι, καὶ 'éva τῶν κτισμάτων αὑτὸν ἐδίδασκον, ut lo-
quitur magnus Athanasius, De synodo Ariminensi.
Nempe, ante alias omnes creaturas factum fate-
bantur, non tamen ab aeterno. Infinita quippe sae-
cula in aeternitate κοσμοποιίαν anteverlisse‘ddcebant.
Atque ita Eusebius in fidei suae ἐκθέσει, quam Ec-
clesiae ascribit, Deum Patrem ἀγέννητον vocat,
Filium fatetur μόνον καὶ μονογενῆ, non autem ᾀῖδξως.
Sed nec illa qua: mox annectit, Θεόν τε αὑτὸν, ὡς
ἀληθῶς Υἱὸν ὄντα Θεοῦ, γνωρίζειν, ab Arianismoil-
lum excludunt; nam Ariani ltocdabant, sed creatura
tamen ; et de οὐκ ὄντων vide Athan.orat. ut. Μ.
(55) Θάρσει loco θράσει ex corr. recepi.
(56) Dele καί.
(δῖ) Vulgo καὶ μον.
(58) Vulgo δέ.
(59) Χυβιιο ᾁντιλέγειν.
(40) Vulgo διαλέγονται.
(41) Vulso δέ,