PG 25, col. 619
bus expiatus. tute pietatis praesentiam postulat : id
enim illi ad perfectum ornatum deest. Hoc utinam
expleas, ac vota tua Domino reddas, cui hanc do-
mum cxcitasti l haec quippe omnium vota sunt.
l9. Verum, quaeso te, aliam disquiramus calum-
niam, ejus quoque propulsandae veniam concedite.
Ausi sunt enim me calumniari, quasi mandatis
tuis, quibus iussum aiunt ut ecclesia excederent,
non obtemperarint. Equidem non possunt non mi-
rari eos minime delatigari in conllngendis crimini-
bus: nec sic tamen ego deterreor, imo potius ator in
ea depellenda criminatione; quanto enim plures
edam apologias, tanto facilius eorum malignitas
deprehendi damnarique poterit. Nequaquam ob-
stiti pietatis tua: mandato, absit! non tanti quippe
sum ego ut obsistam vel quiestori Urbis, nedum
tanto imperatori. Neque opus ut hac de re multa
verba faciam, testis quippe mihi est tota civitas.
Concede tamen ut ab initio rem uti gesta est enar-
rem: nam te, si audieris, miraturum arbitror ini-
micorum meorum temeritatem. Montanus Palati-
nus epistolam ad me detulit, quasi ego a te scripto
postulassem ut in Italiam mihi concedere liceret;
ut quae rebar ecclesiasticis rebus deiicere inStau-
rari possent. Et sane gratias ago pietati tuae, quod
litteris quasa me profectas arbitratus es perhuma-
niter annueris, curamque gesseris ut commode ac
sine labore iter instituerem, ad teque pervenirem.
At certe miror rursum, quod vel ad aures tuas
mentiri nihil sint veriti, cum tamen mendacium
diabolo sit proprium, mendacesque ab eo alieni
sint qui ait : Ego sum veritas ". Non enim scripsi,
nec istiusmodi epistolam accusator unquam pro-
ferre poterit. Ac etsi par milii luisset litteris τι te
quotidie postulare, ut benignum vultqu tuum cou-
spicere liceret; 244 verumtamen nec fas est ec-
clesias deserere, nec me decuit pietati tum mole.
stutn esse, cum potissimum, nobis etiam absenti-
bus, soleas ecclesiasticis petitionibus annuere. At quae Montanus jussit, me recitare jubuto, nam haec
ipsa sunt...
20. Sed undenam ejusmodi epistolam nacti sunt
obtrectatores mei ? Nosse velim quisnam ipsis eam
tradidit. lube, quaeso, ut respondeant : hinc enim
edisces ipsos hanc commentos esse criminationem;
quemadmodum illam qua: spectat exsecrandum
Magnentium l'also pervulgarunt. Quod si in hoc quo-
que sycophantae deprehendantur, ad quam in po.
sterum nos pertrahent defensionem? Hoc curant
7 ⁸⁸ Joan. xiv, 6.
(74) Sic Reg. et Basil. Editi vero, δύνωνται.
(75) Lectio vitiata.
(76) Sic Heg. Editi autem ἐπισπεῦσαι.
'tu διε neg. nutu autem επιστευσαι.
{nl Sic Reg. et edit. Comm. Edit. vero Paris.
(In nn.. mendose. ποοσόώον.
et Colum. mendose, προσόψον.
(τει Sic Reg., οὗν iu editis deest. Epistola vero
Montani de qua hic, l'ortc excidit, vel quod vero
enim illi ad perfectum ornatum deest. Hoc utinam
expleas, ac vota tua Domino reddas, cui hanc do-
mum cxcitasti l haec quippe omnium vota sunt.
l9. Verum, quaeso te, aliam disquiramus calum-
niam, ejus quoque propulsandae veniam concedite.
Ausi sunt enim me calumniari, quasi mandatis
tuis, quibus iussum aiunt ut ecclesia excederent,
non obtemperarint. Equidem non possunt non mi-
rari eos minime delatigari in conllngendis crimini-
bus: nec sic tamen ego deterreor, imo potius ator in
ea depellenda criminatione; quanto enim plures
edam apologias, tanto facilius eorum malignitas
deprehendi damnarique poterit. Nequaquam ob-
stiti pietatis tua: mandato, absit! non tanti quippe
sum ego ut obsistam vel quiestori Urbis, nedum
tanto imperatori. Neque opus ut hac de re multa
verba faciam, testis quippe mihi est tota civitas.
Concede tamen ut ab initio rem uti gesta est enar-
rem: nam te, si audieris, miraturum arbitror ini-
micorum meorum temeritatem. Montanus Palati-
nus epistolam ad me detulit, quasi ego a te scripto
postulassem ut in Italiam mihi concedere liceret;
ut quae rebar ecclesiasticis rebus deiicere inStau-
rari possent. Et sane gratias ago pietati tuae, quod
litteris quasa me profectas arbitratus es perhuma-
niter annueris, curamque gesseris ut commode ac
sine labore iter instituerem, ad teque pervenirem.
At certe miror rursum, quod vel ad aures tuas
mentiri nihil sint veriti, cum tamen mendacium
diabolo sit proprium, mendacesque ab eo alieni
sint qui ait : Ego sum veritas ". Non enim scripsi,
nec istiusmodi epistolam accusator unquam pro-
ferre poterit. Ac etsi par milii luisset litteris τι te
quotidie postulare, ut benignum vultqu tuum cou-
spicere liceret; 244 verumtamen nec fas est ec-
clesias deserere, nec me decuit pietati tum mole.
stutn esse, cum potissimum, nobis etiam absenti-
bus, soleas ecclesiasticis petitionibus annuere. At quae Montanus jussit, me recitare jubuto, nam haec
ipsa sunt...
20. Sed undenam ejusmodi epistolam nacti sunt
obtrectatores mei ? Nosse velim quisnam ipsis eam
tradidit. lube, quaeso, ut respondeant : hinc enim
edisces ipsos hanc commentos esse criminationem;
quemadmodum illam qua: spectat exsecrandum
Magnentium l'also pervulgarunt. Quod si in hoc quo-
que sycophantae deprehendantur, ad quam in po.
sterum nos pertrahent defensionem? Hoc curant
7 ⁸⁸ Joan. xiv, 6.
(74) Sic Reg. et Basil. Editi vero, δύνωνται.
(75) Lectio vitiata.
(76) Sic Heg. Editi autem ἐπισπεῦσαι.
'tu διε neg. nutu autem επιστευσαι.
{nl Sic Reg. et edit. Comm. Edit. vero Paris.
(In nn.. mendose. ποοσόώον.
et Colum. mendose, προσόψον.
(τει Sic Reg., οὗν iu editis deest. Epistola vero
Montani de qua hic, l'ortc excidit, vel quod vero