PG 26, col. 479
In inglese: Against the Arians. (Orationes contra Arianos IV.) 4.9
εεεε dicitis, vel unum duplici nomine ornatum esse
vel unum in duo esse divisum. Si unum in duo di
visum est, necesse est corpus esse id quod divisuri
εει, neutrumque esse perfectum, quippe cum utrum
que pars sit, non vero totum. Sed si unum est du
plici ornatum nomine : liazc Sabellii sententia est
qui Patrem et Filium eumdem esse doeet,et utrum
que tellit, Patrem quidem, cum Filius est; Filiun
vero, cum est Pater. Quod si duo unum sint, ne
εεεεε εει illos duos quidem esse, unum vero secun
dum divinitatem, et quatenus Filius Patri est coni
substantialis, et ex ipso Patre Verbum est : ita u'
duo quidem sint, quia Pater est et Filius, quod est
Verbum; unum autem, quia Deus unus est. Nam
nisi ita sit, dicendum certe illi erat: Ego sum Pa-
ter, vel Ego et Pater sum. Nunc vero ista voce, Ego,
Filium significat; genitorem autem, cum subdit, et
Pater : denique dictione, unum, unam divinitatem
suamque designat consubstantialitatem. Nec enim,
ut gentiles putant, idem est sapiens et sapientia ,
vel idem Pater et Verbum; absurdum cnim εει
eumdem sui ipsius patrem esse: verum divina do-
ctrina Patrem et Filium novit, sapientem et sapientiam, Deum et Verbum : maxime autem cavet ne
quid dividuum, dissolubile vel separabile omnino in Deo admittat.
10. (Στειει-ιιηι si quis duos esse Patrem et Filium
audiens, nos calumnietur quasi qui duos deos in-
ducamus (nonnulli enim id sibi fingunt, statimun
nos his verbis irrident, Vos duos deos asseritis), liu-
jusmodi hominibus sic respondendum est: Si is,
qui Patrem et Filium agnoscit, duos deos dicit:
necesse est igitur ut Filio repudiato, a Sabellio
stet qui unum esse credit. Namque si is, qui duos
dicit, gentilis est: igitur ille, qui unum dicit, Sa-
bellianus est. Verum non ita se res habet; absit !
sed quemadmodum is, qui Patrem et Filium duos
esse agnoscit, unum Deum esse confitetur: ita ille
qui Deum unum credit, Patrem et Filium duos cre-
dat csse, sed unum divinitate, et quatenus ex Patre
natum Verbum, ab ipso Patre nec separari nec di-
vidi nec sejungi potest. Humano, si placet, utamur Β
exemplo. ignis et splendor ex eo ortus, duo quidem
sunt quatenus exsistunt et cernuntur : unum vero sunt, quatenus splendor ab igne est, nec ab eo di-
⁸³ Joan. x, 50.
in Rasil, ‘et Anglic.__interseritur [injus-
modi titulushet quidem miniatis litteris in Basil.,
Ἰοὸςη Σαϐνελλίζονιταξ⁹ καὶ τοὺς ἀλλους ’Ἑλλήνας
ξρέσῼαι οὕτως, id .est, Sabellizantea ειόιῶεἷάἷιῖ
gentiles sunt _ sua "numnam num um... unum“..-
Gentiles _sunt ,_ sic ἰιιιενιξοθατε. Quae item habentur
ad marginem in Regio, Séguer.7}obler, et Ὲέιίρίιὲῗῐῖ
Μρξ Βςῖς. ,ει 8631161³.ξῆ π’ἆλιν τὸ Emi—etc: caete—ri
editi, εΓπάλιν, ἔιε. ⁸
(51) Basil. et Anglic., καὶ μὴ ἕτερον τέλειον.
52) Regius δέ omittit.
52) Regius δέ omittit.
Regius, ότι 6 Πατήρ.
(54) Sic Regius, Segué'r. ct Anglican. At alii et
vel unum in duo esse divisum. Si unum in duo di
visum est, necesse est corpus esse id quod divisuri
εει, neutrumque esse perfectum, quippe cum utrum
que pars sit, non vero totum. Sed si unum est du
plici ornatum nomine : liazc Sabellii sententia est
qui Patrem et Filium eumdem esse doeet,et utrum
que tellit, Patrem quidem, cum Filius est; Filiun
vero, cum est Pater. Quod si duo unum sint, ne
εεεεε εει illos duos quidem esse, unum vero secun
dum divinitatem, et quatenus Filius Patri est coni
substantialis, et ex ipso Patre Verbum est : ita u'
duo quidem sint, quia Pater est et Filius, quod est
Verbum; unum autem, quia Deus unus est. Nam
nisi ita sit, dicendum certe illi erat: Ego sum Pa-
ter, vel Ego et Pater sum. Nunc vero ista voce, Ego,
Filium significat; genitorem autem, cum subdit, et
Pater : denique dictione, unum, unam divinitatem
suamque designat consubstantialitatem. Nec enim,
ut gentiles putant, idem est sapiens et sapientia ,
vel idem Pater et Verbum; absurdum cnim εει
eumdem sui ipsius patrem esse: verum divina do-
ctrina Patrem et Filium novit, sapientem et sapientiam, Deum et Verbum : maxime autem cavet ne
quid dividuum, dissolubile vel separabile omnino in Deo admittat.
10. (Στειει-ιιηι si quis duos esse Patrem et Filium
audiens, nos calumnietur quasi qui duos deos in-
ducamus (nonnulli enim id sibi fingunt, statimun
nos his verbis irrident, Vos duos deos asseritis), liu-
jusmodi hominibus sic respondendum est: Si is,
qui Patrem et Filium agnoscit, duos deos dicit:
necesse est igitur ut Filio repudiato, a Sabellio
stet qui unum esse credit. Namque si is, qui duos
dicit, gentilis est: igitur ille, qui unum dicit, Sa-
bellianus est. Verum non ita se res habet; absit !
sed quemadmodum is, qui Patrem et Filium duos
esse agnoscit, unum Deum esse confitetur: ita ille
qui Deum unum credit, Patrem et Filium duos cre-
dat csse, sed unum divinitate, et quatenus ex Patre
natum Verbum, ab ipso Patre nec separari nec di-
vidi nec sejungi potest. Humano, si placet, utamur Β
exemplo. ignis et splendor ex eo ortus, duo quidem
sunt quatenus exsistunt et cernuntur : unum vero sunt, quatenus splendor ab igne est, nec ab eo di-
⁸³ Joan. x, 50.
in Rasil, ‘et Anglic.__interseritur [injus-
modi titulushet quidem miniatis litteris in Basil.,
Ἰοὸςη Σαϐνελλίζονιταξ⁹ καὶ τοὺς ἀλλους ’Ἑλλήνας
ξρέσῼαι οὕτως, id .est, Sabellizantea ειόιῶεἷάἷιῖ
gentiles sunt _ sua "numnam num um... unum“..-
Gentiles _sunt ,_ sic ἰιιιενιξοθατε. Quae item habentur
ad marginem in Regio, Séguer.7}obler, et Ὲέιίρίιὲῗῐῖ
Μρξ Βςῖς. ,ει 8631161³.ξῆ π’ἆλιν τὸ Emi—etc: caete—ri
editi, εΓπάλιν, ἔιε. ⁸
(51) Basil. et Anglic., καὶ μὴ ἕτερον τέλειον.
52) Regius δέ omittit.
52) Regius δέ omittit.
Regius, ότι 6 Πατήρ.
(54) Sic Regius, Segué'r. ct Anglican. At alii et