PG 28, col. 17
reliqua vide in Monito. Ad haec autem puto vel ex sola‘dialogi forma, quas scribendi ratio, licet
multum Athanasio antiquior, non erat Athanasii aevo_fr_equentata,_ conjecturam aliquam νοθείας
oboriri. Nusquam accipimus Athanasium hoc genere dedisse quidpiam 2 et aequalibus ejus per-
rarum dialogi more scribere. Verum haec forma saeculis quinto, sexto, septimo et subsequentibus
multum obtinuit : et hujusce tomi spuria complectentis pars non modica dialogi sunt.
Sermo contra omnes haereses, ira manifesta peregrinitatis notas vel ipsis amanuensibus praeferre
visus fuit, ut in plerisque codicibus ad marginem,_év§;.xat χυδαῖος dicatur,id estmeregrinus ac‘fuso
remisszoregue stt/to descriptusmui scilicet τὸ, εὔτονον deficiat :ingens profecto styli vitium, quod vel
Graeculi séntirépossinthnit autem ex Athanasii operibus expressus, ut lectorem ibidem praemo-
nuimus. De insulso Melchisedeci regis commento (α) jam ultra quam satis sit dictum fuit,pariter-
que de ἀποσπασματίω ad Jovianum imperatoren
bet hujusmodi nugas denuo agitare, atque, ut ita dicam, repuerascere.
Sequuntur opera ad Antiochum; et praeit Doctrina, ad Antiochum principem a Graeculo edita.
Hujus tamen beneficio, magnam partem libri Pastoris, quae Graece nondum data t'u_era_t,recupera-
mus. Alias vero hac historia nihil infantius. ASque conspicua est sermonis ad Antiochum νοθεὶα,
necnon subsequentium ad eumdem questionuml Hoc postremum tamen opus,_non indignum quod
legatur : tametsi enim futilibus dictis ac quaesitis identidem aspersum est : atbona malis permista
reperias Ζ nimirum.
Χρυσὲα χαλκείοις ἑκατόμϐοα ἐννεαϐοίων.
Est inibi (ε) locus quem olim vitiosum suspiba]
των φύσις βολιοτικὴ κατὰ φύσιν ὑπάρχουσαι,⁸ ὁρᾶται ἃδυτος-καὶ ἀϐόλιοτοςβν- τοῖς ,βδασι τῆς Βίῐαρμαρικῆς
Πεντάπόλεωξς* ubi pro σωμάτφν legendum ὑδάτων
se comperimus.
Ad calcem quaestionum ad Antiochum (ά), erat tractatus Athanasio sane non indignus, quem
fortasse religio non essetinter Athanasiana computare. Etsi enim in plerisque codicibus conse-
quenter post alias quaestiones agmen claudit, non desunt tamen ubi separatim ab aliis ponatur.
Ad haec vero, conspicua Athanasiani aevi nota haec est, cum de septuaginta hebdomadibus Danie-
lis agens ait ε Τίς οὖν ἐστιν ἕτερος χρισθεῖς ἅγιος ἁγίων, εἷ μή ὁ Χριστὸς μόνος, ὡς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος ;
αἱ γὰρ ἑϐδομήκοντα ὲβδομάδες, τετρακόσια ἐνενήκονταΔ ἔτη σημαίνουσιν. Ἀπὸ δὲ τοῦ Δανιὴλ ἕως τοῦ νῦν
ὑπάρχουοιν ἔτη-τῶν ὀκτακοσίων πλείω. Hoc est : ti
ιι ὶὸιλεωυω Christum, ut Dei viventis (Filiuml? Septuaginta enim hebdomades quadringentos no-
« naginta annos significant. Namque a Danie e ad hoc usque tempus sunt anni olus uuam octin-
« naginta annos significant. Namque a Daniele ad hoc usque tempus sunt anni plus quam octin-
« genti. » Haec sane chronologiae ratio apprime in quartum smeulum quadrat, quo scripsit Atha-
nasius. Ad haec, ita apposite Veteri Testamento ad comprobandum Christi adventum utitur, ut
nihil snpra.Fateorque me nihil hocin genere vidisse validius concinniusve.Quamobrem non eodem
quo caeteras quaestiones, numero et pretio haberi debet. Etsi vero non ausim affirmare Athanasii
esse, nihil certe repugnat quo minus ipsi ascribatur.
Fragmentum De imaginibus non erat forte quod denuo prelo subjiceremus, cum ex aliis jam
editis exceptum fuerit.Placuit tamen,quia frequentissime in codicibus et conciliorum actis affertur
ut exhibemus, illud edere, ne quid hoc in opere desiderari videatur.
Historias z'rrzagim's Berytensis plures fortasse attulimus, quam ut eas eruditi viri sine stomacho
et nausea legere possint. Verum quia haec historia celeberrima fuit, qualis demum qualisque sit;
tam varia tum Graece tum Latine edi ejus exemplaria, non inutile fortasse fuerit : ut aestimare
quisque valeat quantaa sit auctoritatis haec historiola, cujus ne quidem veram firmamque seriem
nanc18c1 posmmns.
ν In Epistolas ad Castorem, quae sunt Cassiani Institutt'onum epitome, satis esto quod ibidem prae-
notamus. Vocem autem Pater Muthius, quia codex sic Πάτερ Μούθιος dividit,nos quoque divisimus.
At norunt erudit, ex irvoce Termuthi, est illud nomen proprium apud Egyptios,et ex articulo πα,
quodestac si dicas Pater aut Abeas, confectum nomen fuisse.Et tamen ita error invaluit, ut jam
Mutii quidam inde mutuato nomine, nuncupentur.
in homiliam De assampttone Domini haec habet Felckmannus__:_ [farra Μείνιιήιί liuius Ιιοηιίζζδε, et
tribuit eam Athanasio incertusrauctor, cujus jam supra ad pag. 345 d. tomo Ι meminimus ad Maxi-
mum Smem'otam de lzac quaestione : Utrum homines. si non peccassent, morituri fuissent, scribens
fol. 92, col. 4, sic ΞῨΚαί ἄκουε τί περῖ τούτου φησὶν ὁ μέγας Ἀθανάσιος ἐν τῷ Εἰς τὴν ἀνάληψιν λόγῳ αὐτοῦ.
Θάνατος μὶν εἰσῆλθε διὰ τὴν παρακοήν. Λῦων δὲ’ὅμως τὴν-τῆς ἀπειλῆς ἀκμὴν ὁ Θεὸς ἐλπίδα αὖθις -ἀθανασίας
ανατὲλλει τῷ-γένει, οιαὶ τὸν Ἑνὼχ ἐκ μέσου ἁρπάζει, κάντεῦθεν τὴν θνητὴν ἐδίδασκε φύσιν ὅρους ἀθανασίας
ἐκδέχεσθαι. Εἰ paulo post, Καὶ aemulam δ’ μέγας Ἀθανάσιος ἔλεγεν, ὅτι καὶ τὸν Ἠλίαν ἁρπάζει, καί ὡς εἰς
ἕῗ) Pag. 4 89.
) Pag. 100.
(c) Pag. 247.
(d) Pag. 248.
b) pag, 100, (ἀ) Pag. 248,
multum Athanasio antiquior, non erat Athanasii aevo_fr_equentata,_ conjecturam aliquam νοθείας
oboriri. Nusquam accipimus Athanasium hoc genere dedisse quidpiam 2 et aequalibus ejus per-
rarum dialogi more scribere. Verum haec forma saeculis quinto, sexto, septimo et subsequentibus
multum obtinuit : et hujusce tomi spuria complectentis pars non modica dialogi sunt.
Sermo contra omnes haereses, ira manifesta peregrinitatis notas vel ipsis amanuensibus praeferre
visus fuit, ut in plerisque codicibus ad marginem,_év§;.xat χυδαῖος dicatur,id estmeregrinus ac‘fuso
remisszoregue stt/to descriptusmui scilicet τὸ, εὔτονον deficiat :ingens profecto styli vitium, quod vel
Graeculi séntirépossinthnit autem ex Athanasii operibus expressus, ut lectorem ibidem praemo-
nuimus. De insulso Melchisedeci regis commento (α) jam ultra quam satis sit dictum fuit,pariter-
que de ἀποσπασματίω ad Jovianum imperatoren
bet hujusmodi nugas denuo agitare, atque, ut ita dicam, repuerascere.
Sequuntur opera ad Antiochum; et praeit Doctrina, ad Antiochum principem a Graeculo edita.
Hujus tamen beneficio, magnam partem libri Pastoris, quae Graece nondum data t'u_era_t,recupera-
mus. Alias vero hac historia nihil infantius. ASque conspicua est sermonis ad Antiochum νοθεὶα,
necnon subsequentium ad eumdem questionuml Hoc postremum tamen opus,_non indignum quod
legatur : tametsi enim futilibus dictis ac quaesitis identidem aspersum est : atbona malis permista
reperias Ζ nimirum.
Χρυσὲα χαλκείοις ἑκατόμϐοα ἐννεαϐοίων.
Est inibi (ε) locus quem olim vitiosum suspiba]
των φύσις βολιοτικὴ κατὰ φύσιν ὑπάρχουσαι,⁸ ὁρᾶται ἃδυτος-καὶ ἀϐόλιοτοςβν- τοῖς ,βδασι τῆς Βίῐαρμαρικῆς
Πεντάπόλεωξς* ubi pro σωμάτφν legendum ὑδάτων
se comperimus.
Ad calcem quaestionum ad Antiochum (ά), erat tractatus Athanasio sane non indignus, quem
fortasse religio non essetinter Athanasiana computare. Etsi enim in plerisque codicibus conse-
quenter post alias quaestiones agmen claudit, non desunt tamen ubi separatim ab aliis ponatur.
Ad haec vero, conspicua Athanasiani aevi nota haec est, cum de septuaginta hebdomadibus Danie-
lis agens ait ε Τίς οὖν ἐστιν ἕτερος χρισθεῖς ἅγιος ἁγίων, εἷ μή ὁ Χριστὸς μόνος, ὡς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος ;
αἱ γὰρ ἑϐδομήκοντα ὲβδομάδες, τετρακόσια ἐνενήκονταΔ ἔτη σημαίνουσιν. Ἀπὸ δὲ τοῦ Δανιὴλ ἕως τοῦ νῦν
ὑπάρχουοιν ἔτη-τῶν ὀκτακοσίων πλείω. Hoc est : ti
ιι ὶὸιλεωυω Christum, ut Dei viventis (Filiuml? Septuaginta enim hebdomades quadringentos no-
« naginta annos significant. Namque a Danie e ad hoc usque tempus sunt anni olus uuam octin-
« naginta annos significant. Namque a Daniele ad hoc usque tempus sunt anni plus quam octin-
« genti. » Haec sane chronologiae ratio apprime in quartum smeulum quadrat, quo scripsit Atha-
nasius. Ad haec, ita apposite Veteri Testamento ad comprobandum Christi adventum utitur, ut
nihil snpra.Fateorque me nihil hocin genere vidisse validius concinniusve.Quamobrem non eodem
quo caeteras quaestiones, numero et pretio haberi debet. Etsi vero non ausim affirmare Athanasii
esse, nihil certe repugnat quo minus ipsi ascribatur.
Fragmentum De imaginibus non erat forte quod denuo prelo subjiceremus, cum ex aliis jam
editis exceptum fuerit.Placuit tamen,quia frequentissime in codicibus et conciliorum actis affertur
ut exhibemus, illud edere, ne quid hoc in opere desiderari videatur.
Historias z'rrzagim's Berytensis plures fortasse attulimus, quam ut eas eruditi viri sine stomacho
et nausea legere possint. Verum quia haec historia celeberrima fuit, qualis demum qualisque sit;
tam varia tum Graece tum Latine edi ejus exemplaria, non inutile fortasse fuerit : ut aestimare
quisque valeat quantaa sit auctoritatis haec historiola, cujus ne quidem veram firmamque seriem
nanc18c1 posmmns.
ν In Epistolas ad Castorem, quae sunt Cassiani Institutt'onum epitome, satis esto quod ibidem prae-
notamus. Vocem autem Pater Muthius, quia codex sic Πάτερ Μούθιος dividit,nos quoque divisimus.
At norunt erudit, ex irvoce Termuthi, est illud nomen proprium apud Egyptios,et ex articulo πα,
quodestac si dicas Pater aut Abeas, confectum nomen fuisse.Et tamen ita error invaluit, ut jam
Mutii quidam inde mutuato nomine, nuncupentur.
in homiliam De assampttone Domini haec habet Felckmannus__:_ [farra Μείνιιήιί liuius Ιιοηιίζζδε, et
tribuit eam Athanasio incertusrauctor, cujus jam supra ad pag. 345 d. tomo Ι meminimus ad Maxi-
mum Smem'otam de lzac quaestione : Utrum homines. si non peccassent, morituri fuissent, scribens
fol. 92, col. 4, sic ΞῨΚαί ἄκουε τί περῖ τούτου φησὶν ὁ μέγας Ἀθανάσιος ἐν τῷ Εἰς τὴν ἀνάληψιν λόγῳ αὐτοῦ.
Θάνατος μὶν εἰσῆλθε διὰ τὴν παρακοήν. Λῦων δὲ’ὅμως τὴν-τῆς ἀπειλῆς ἀκμὴν ὁ Θεὸς ἐλπίδα αὖθις -ἀθανασίας
ανατὲλλει τῷ-γένει, οιαὶ τὸν Ἑνὼχ ἐκ μέσου ἁρπάζει, κάντεῦθεν τὴν θνητὴν ἐδίδασκε φύσιν ὅρους ἀθανασίας
ἐκδέχεσθαι. Εἰ paulo post, Καὶ aemulam δ’ μέγας Ἀθανάσιος ἔλεγεν, ὅτι καὶ τὸν Ἠλίαν ἁρπάζει, καί ὡς εἰς
ἕῗ) Pag. 4 89.
) Pag. 100.
(c) Pag. 247.
(d) Pag. 248.
b) pag, 100, (ἀ) Pag. 248,