PG 28, col. 29
καὶ ἕνα κατὰ χάριν τὸν ἐκ Μαρίας ἄνθρωπον· ε
τις τήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν σάρκα ἄνωθεν λέγει , κα
μὴ ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας ἧτραπεῖσαν τήν θεό-
τητα εἷς σάρκα, συγχυθεῖσαν, ἀλλοιωθεῖσανυῖ
παθητὴν τοῦ Κυρίου (7) Οεότητα· ἢ ἀπροσκῶητοε
τήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν σάρκα, ὡς ἀνθρώπου, καὶ μί
προσκυνητήν, ὡς Κυρίου καὶ Θεοῦ σάρκα, τοῦτον ἀνα
θεματίζει ἡ Καθολικὴ (8) Ἐκκλησία, πειθομένη τῷ Ἀποστόλῳ λέγοντι’ ‹‹ E’t' τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ’ὀ
παρελάϐετε, ἀνάθεμα ἔστω. ››
¹³ Galat. ι, 9.
(6)1“Ανρρωπον,“ἀθε¹ει apud Cyrillum, ["aulo post, capraLdeeIrat in‘ed’iti’s,serd nhabetur'apud Eyrillum;
Cyrillus, ἕνα καιεᾶ φύσιν ’Υἱὸν τοῦ Θεοῦ. τὸν ἐκ ῧεοῠ
καί, θῐϐξ 7 ’ θείῳν Ἀἒιεοστόλῳ⁶
(7) Sic Cyrillus. Editi vero, τοῦ Υἳοῦ. Paulo post,
IN SEQUENTEM LIBRUM ADMONI'I‘IO.
‹‹ Ι. An hic liber sit Athanasii, necne, haud leves sane sunt dubitandi causae; nam praeterquam quod
« a nemine, quod sciamus,ex veteribus laudatur, in antiquioribus Athanasii collectionibus manuscriptis
α non comparet. Ad haec,0rigenes haud semel ab Athanasio honorifice memoratus, hoc in libro exagita-
(- tur. Attamen cum tota quaestio illa, ubi de Origene agitur, exstet etiam in Quaestionibus ad Antiochum,
‹‹ ex alterutro libro in alterum translata videtur,ex utro augurari nequimus. Styli certe genus satis affine
‹‹ libro De Inoarnationo p. 696 primi tomi: variis quippe Scripturarum testimoniis probare nititur scri-
« ptor iste, quaacunque Patri conveniunt, ea ipsa Filio et Spiritui sancto competere. Ex hisjudicent eru-
¢ diti utrum hoc opus sit Athanasio ascribendum ; nobis admodum dubia res est ».
« II. Caeterum, licet haud satis compertum sit quo tempore scriptus fuerit, opinamur tamen antiquum
« opus esse, et ante vulgatam Nestorii haeresim editum, quod nulla hic de Incarnatione moveatur quaee-
« tio, licet haud semel sese occasio obtulerit ; sed Anomaaos solum et Pneumatomachos scriptor iste
« petere videatur. Quinque porro postremae quaestiones, nempe quid sint Evangelia, quid angeli, quid
« homo, etc, alius fortasse scriptoris opus esse existimentur. Neque enim ad scopum hujusce pertinere
‹‹ videntur; ex iis quadam, ut illic monetur, exstant in Quaest. ad Antiochum. ››
Μαρῖυρίαι (muniit τῆς Τραφῆςη τῆς- κατὰ φύσιν κοινιυνίαςκέκΔ τοῐξ ὁμοίως εἶναι εον Πατέρα,
καῖ’ nov; Υἱὸν , καὶ ab. -ἅγιον ’Πνεῦμα Ῑπρὸς θεωρίαν ’δυσέφικτον ,’ καὶ μίαν Ξὲχειν ἐνέρξ
γιιαν (10).
Testimonia ex sacra Scriptura, de naturali communione similis essentia? inter Patrem, et Filium, et
Spiritum sanctum, licet res intellectu difficillima sit .' et quod uuam habeant operationem.
1. Περὶ ἐλευθερίας.
Ιῐερὶ ΙΙατρὸς ἀναμφίϐολον. Περὶ Υἱοῦ, φωνή αὐ-
τοῦ τοῦ Υἱοῦο (ι Ἐὰν μὴ ὁ Υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ
δοῦλοί ἐστε. ι Περί τοῦ Πνεύματος διὰ Παύλου οὕτω
“ Joan. VIII, 36-
ΔΒελεὶὶίθῠεὶρ, Μαρτυρίαἒ ν _
(10) Ηωοζ ’πρὸςΔ θεωρίανΔ δυσέῗικτον, καὶ μίαν ἔχειν
ἒνὲργέιαν, desunt in 'edit. Paris, nec lecta sunt a
τις τήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν σάρκα ἄνωθεν λέγει , κα
μὴ ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας ἧτραπεῖσαν τήν θεό-
τητα εἷς σάρκα, συγχυθεῖσαν, ἀλλοιωθεῖσανυῖ
παθητὴν τοῦ Κυρίου (7) Οεότητα· ἢ ἀπροσκῶητοε
τήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν σάρκα, ὡς ἀνθρώπου, καὶ μί
προσκυνητήν, ὡς Κυρίου καὶ Θεοῦ σάρκα, τοῦτον ἀνα
θεματίζει ἡ Καθολικὴ (8) Ἐκκλησία, πειθομένη τῷ Ἀποστόλῳ λέγοντι’ ‹‹ E’t' τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ’ὀ
παρελάϐετε, ἀνάθεμα ἔστω. ››
¹³ Galat. ι, 9.
(6)1“Ανρρωπον,“ἀθε¹ει apud Cyrillum, ["aulo post, capraLdeeIrat in‘ed’iti’s,serd nhabetur'apud Eyrillum;
Cyrillus, ἕνα καιεᾶ φύσιν ’Υἱὸν τοῦ Θεοῦ. τὸν ἐκ ῧεοῠ
καί, θῐϐξ 7 ’ θείῳν Ἀἒιεοστόλῳ⁶
(7) Sic Cyrillus. Editi vero, τοῦ Υἳοῦ. Paulo post,
IN SEQUENTEM LIBRUM ADMONI'I‘IO.
‹‹ Ι. An hic liber sit Athanasii, necne, haud leves sane sunt dubitandi causae; nam praeterquam quod
« a nemine, quod sciamus,ex veteribus laudatur, in antiquioribus Athanasii collectionibus manuscriptis
α non comparet. Ad haec,0rigenes haud semel ab Athanasio honorifice memoratus, hoc in libro exagita-
(- tur. Attamen cum tota quaestio illa, ubi de Origene agitur, exstet etiam in Quaestionibus ad Antiochum,
‹‹ ex alterutro libro in alterum translata videtur,ex utro augurari nequimus. Styli certe genus satis affine
‹‹ libro De Inoarnationo p. 696 primi tomi: variis quippe Scripturarum testimoniis probare nititur scri-
« ptor iste, quaacunque Patri conveniunt, ea ipsa Filio et Spiritui sancto competere. Ex hisjudicent eru-
¢ diti utrum hoc opus sit Athanasio ascribendum ; nobis admodum dubia res est ».
« II. Caeterum, licet haud satis compertum sit quo tempore scriptus fuerit, opinamur tamen antiquum
« opus esse, et ante vulgatam Nestorii haeresim editum, quod nulla hic de Incarnatione moveatur quaee-
« tio, licet haud semel sese occasio obtulerit ; sed Anomaaos solum et Pneumatomachos scriptor iste
« petere videatur. Quinque porro postremae quaestiones, nempe quid sint Evangelia, quid angeli, quid
« homo, etc, alius fortasse scriptoris opus esse existimentur. Neque enim ad scopum hujusce pertinere
‹‹ videntur; ex iis quadam, ut illic monetur, exstant in Quaest. ad Antiochum. ››
Μαρῖυρίαι (muniit τῆς Τραφῆςη τῆς- κατὰ φύσιν κοινιυνίαςκέκΔ τοῐξ ὁμοίως εἶναι εον Πατέρα,
καῖ’ nov; Υἱὸν , καὶ ab. -ἅγιον ’Πνεῦμα Ῑπρὸς θεωρίαν ’δυσέφικτον ,’ καὶ μίαν Ξὲχειν ἐνέρξ
γιιαν (10).
Testimonia ex sacra Scriptura, de naturali communione similis essentia? inter Patrem, et Filium, et
Spiritum sanctum, licet res intellectu difficillima sit .' et quod uuam habeant operationem.
1. Περὶ ἐλευθερίας.
Ιῐερὶ ΙΙατρὸς ἀναμφίϐολον. Περὶ Υἱοῦ, φωνή αὐ-
τοῦ τοῦ Υἱοῦο (ι Ἐὰν μὴ ὁ Υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ
δοῦλοί ἐστε. ι Περί τοῦ Πνεύματος διὰ Παύλου οὕτω
“ Joan. VIII, 36-
ΔΒελεὶὶίθῠεὶρ, Μαρτυρίαἒ ν _
(10) Ηωοζ ’πρὸςΔ θεωρίανΔ δυσέῗικτον, καὶ μίαν ἔχειν
ἒνὲργέιαν, desunt in 'edit. Paris, nec lecta sunt a