PG 29, col. 508
HAS. Τί λέγειςς Μὴ νείμωμεν τὸ πλέον τοῖς προ-
λαῖοὖσι; μὴ αίδετθμῦμεν τὸ πλῆθος τῶν τε ινῖδ
ὄντων Χριστιανῶν, καὶ τῶν ὅσοι γεγόνασιν ἄρ’ οὗ
κατηγγέλη τὸ Ε⁷)αγγέλιον; μὴ λογισώμεθα 16.5.5—
ωμα τῶν ἓν παντοίοις χαρίσματι διαφανέντων πνευ-
ματικοτς,οἶς cium: ἐχθρὰν καὶ πολεμίαν τὴν πο-
νηρὰν ὂδον ταύτην τῆς ἀσεϐείας ἐκαινοτοίιησαςζ
ἀλλὰ μύσαντες ἁπαξαπλῶς τοὺς τῆς ψυχῆς ὀφθαλ-
μοὺς, καὶ παντὸς ἁγίου μνήμην τῆς διανοίας {insp-
ορίααντες, σχολάζουσαν καὶ σεσαρωμένην τιὶν ἐχν-
τοῦ καρδίαν ἕκαστος ταῖς παραγωγαῖς σου καὶτοῖς
σοφίσμασι φέροντεξ ὑποθῶμενς Μεγάλης μέντ’ ἂν
εἴης τῆς δυναστείας ἐπειλημμένος, εἴπερ ὧν ταῖς
ποικίλαις ἑαυτοῦ μεθοδείαις ὁ διάϐολος οὔχ ἐπ-
ἔτυχε² τούτων σοι τυχεῖν ἐξ ἐπιτάγματος περιέτται ⁸
ἐάν περ, πεισθέντες σοι, τὴν ἐν παντὶ τῴ παρελ-
θόντι χρόνῳ ὑπὸ τοσούτων ἁγίων κεκραττικυταν
παράδοσιν ἀτιμοτέραν (78) κρίνωμεν τῆς
δυσσεϐοῦς
ὐμῶν ἐπινοίας. Τῷ δὲ οὒκ ἐξαρκεῖ μόνον τῶν νῦν
ἀκουόντων τοὺς λογισμοὺς Squalidi)“, ἀλλ’ ἐξιοῖ χαὶ
τοὺς ὕστερόν ποτε συνεσομένους τῷ λόγῳ τὴν αὖτὴν
ἔχειν γνώμην. ’Ὢ τῆς ἆλαζονείαςί
τ), mi εἷς ὕστε-
ρον (79) οῗεσθαι αὖτῷ διαρκέσειν τὸν λόγον¹ καὶ i05—
νατον εἷς τὸν ἐπιόντα χρόνον τὴν μνήμην αὑτοῦ ou-
}u/fi'rlcs'lliat. Καὶ ταῦτα νῦν ἀπαυθαδιείζεται δ μετ’
ὀὶίγα πρὸς τοὺς ἀκροωμένους διαθρυπτόμενος ὡς
τύφου παιτὺς ἁμελῶι, οὗτωσὶ λέγων τοῖς ἐν τῷ δράη
ματι δικασταῖς.
ΕΥΝ. Πρὸς δὲ τούτοις μηδέ ἡμῖν χαλεπαίνειν, εἰς
τύρου μὲν ἀμελήσαντες καὶ φόϐου, τῆς δὲ παραυ-
τίκα χάριτος καὶ ἀσφαλείας τὴν ὑπὲρ τῶν μελλόν-
των ἄδειαν προτιμήσαντες, καὶ πάσης ἐπιγείου Λα-
ιοπαθείας θανάτου τε προσκαίρου φοϐερωτέραν τὴν
γατὰ τῶν ἆτεϐὧν ὡρισμένην ἀπειλὴν εἶναικρίναν-
τες, παντὸς ἐπικαλύμματος γυμνὴν ἐκτιθέμεθα τὴν
ἀλήθειαν.
ΒΑΣ. Ποίας ἀλαζονείαις ὑπερϐολὴν ὁ κόμπος οὖ-
τος τῶν λόγων οὔχ ὑπεραίρει; Καὶ πρόσεστι τῇ
εἰρωνείᾳ καὶ ὕϐρις κατὰ τῶν δικαζόντων · εἴπερ τῷ
πρὸς τὰ καλὰ δυσχερῶς ἔχειν μολις κατέχονται χει-
λεπαίνοντες ἀμελοῦντι μὲν αὒθχεείας καὶ τύφου (80),
τῆς δὲ ἐν τῷ παρόντι ἀσφαλείας τήν ὖπὲρ τῶν μελ-
λόντων ἄδειαν προνιμῶντι, καὶ τοῦ προσκαίρου Θα-
νάτου φοϐερωτέραν κρίνοντι τήν εἰς ὕστερον (81)
κόλασιν. Τοῦτο δέ ἐστι τίς Μὴ χαλεπαίνετέ μοι, ὦ
potuissent. Mihi inquit, ne. succenseatis, quod fa-
stum ac tumorem neglexerim,etc. Nemo enim non
videt Eunomium, si bene, ut par ιιι-ει,ρθ suis jn-
dicibus existimasset, nunquam verbis ita injurio-
sis usurum fuisse.
(81) Libri veteres εἱς ὕστεροντ Abest εἷς a Vulga-
tis; Hoc ipso in loco editi;To‘_31:o_3s'Each-totout“.
Τίς (sic) μὴ χαλε παίνετε. Antiqui tres libri ut in
contextu.
λαῖοὖσι; μὴ αίδετθμῦμεν τὸ πλῆθος τῶν τε ινῖδ
ὄντων Χριστιανῶν, καὶ τῶν ὅσοι γεγόνασιν ἄρ’ οὗ
κατηγγέλη τὸ Ε⁷)αγγέλιον; μὴ λογισώμεθα 16.5.5—
ωμα τῶν ἓν παντοίοις χαρίσματι διαφανέντων πνευ-
ματικοτς,οἶς cium: ἐχθρὰν καὶ πολεμίαν τὴν πο-
νηρὰν ὂδον ταύτην τῆς ἀσεϐείας ἐκαινοτοίιησαςζ
ἀλλὰ μύσαντες ἁπαξαπλῶς τοὺς τῆς ψυχῆς ὀφθαλ-
μοὺς, καὶ παντὸς ἁγίου μνήμην τῆς διανοίας {insp-
ορίααντες, σχολάζουσαν καὶ σεσαρωμένην τιὶν ἐχν-
τοῦ καρδίαν ἕκαστος ταῖς παραγωγαῖς σου καὶτοῖς
σοφίσμασι φέροντεξ ὑποθῶμενς Μεγάλης μέντ’ ἂν
εἴης τῆς δυναστείας ἐπειλημμένος, εἴπερ ὧν ταῖς
ποικίλαις ἑαυτοῦ μεθοδείαις ὁ διάϐολος οὔχ ἐπ-
ἔτυχε² τούτων σοι τυχεῖν ἐξ ἐπιτάγματος περιέτται ⁸
ἐάν περ, πεισθέντες σοι, τὴν ἐν παντὶ τῴ παρελ-
θόντι χρόνῳ ὑπὸ τοσούτων ἁγίων κεκραττικυταν
παράδοσιν ἀτιμοτέραν (78) κρίνωμεν τῆς
δυσσεϐοῦς
ὐμῶν ἐπινοίας. Τῷ δὲ οὒκ ἐξαρκεῖ μόνον τῶν νῦν
ἀκουόντων τοὺς λογισμοὺς Squalidi)“, ἀλλ’ ἐξιοῖ χαὶ
τοὺς ὕστερόν ποτε συνεσομένους τῷ λόγῳ τὴν αὖτὴν
ἔχειν γνώμην. ’Ὢ τῆς ἆλαζονείαςί
τ), mi εἷς ὕστε-
ρον (79) οῗεσθαι αὖτῷ διαρκέσειν τὸν λόγον¹ καὶ i05—
νατον εἷς τὸν ἐπιόντα χρόνον τὴν μνήμην αὑτοῦ ou-
}u/fi'rlcs'lliat. Καὶ ταῦτα νῦν ἀπαυθαδιείζεται δ μετ’
ὀὶίγα πρὸς τοὺς ἀκροωμένους διαθρυπτόμενος ὡς
τύφου παιτὺς ἁμελῶι, οὗτωσὶ λέγων τοῖς ἐν τῷ δράη
ματι δικασταῖς.
ΕΥΝ. Πρὸς δὲ τούτοις μηδέ ἡμῖν χαλεπαίνειν, εἰς
τύρου μὲν ἀμελήσαντες καὶ φόϐου, τῆς δὲ παραυ-
τίκα χάριτος καὶ ἀσφαλείας τὴν ὑπὲρ τῶν μελλόν-
των ἄδειαν προτιμήσαντες, καὶ πάσης ἐπιγείου Λα-
ιοπαθείας θανάτου τε προσκαίρου φοϐερωτέραν τὴν
γατὰ τῶν ἆτεϐὧν ὡρισμένην ἀπειλὴν εἶναικρίναν-
τες, παντὸς ἐπικαλύμματος γυμνὴν ἐκτιθέμεθα τὴν
ἀλήθειαν.
ΒΑΣ. Ποίας ἀλαζονείαις ὑπερϐολὴν ὁ κόμπος οὖ-
τος τῶν λόγων οὔχ ὑπεραίρει; Καὶ πρόσεστι τῇ
εἰρωνείᾳ καὶ ὕϐρις κατὰ τῶν δικαζόντων · εἴπερ τῷ
πρὸς τὰ καλὰ δυσχερῶς ἔχειν μολις κατέχονται χει-
λεπαίνοντες ἀμελοῦντι μὲν αὒθχεείας καὶ τύφου (80),
τῆς δὲ ἐν τῷ παρόντι ἀσφαλείας τήν ὖπὲρ τῶν μελ-
λόντων ἄδειαν προνιμῶντι, καὶ τοῦ προσκαίρου Θα-
νάτου φοϐερωτέραν κρίνοντι τήν εἰς ὕστερον (81)
κόλασιν. Τοῦτο δέ ἐστι τίς Μὴ χαλεπαίνετέ μοι, ὦ
potuissent. Mihi inquit, ne. succenseatis, quod fa-
stum ac tumorem neglexerim,etc. Nemo enim non
videt Eunomium, si bene, ut par ιιι-ει,ρθ suis jn-
dicibus existimasset, nunquam verbis ita injurio-
sis usurum fuisse.
(81) Libri veteres εἱς ὕστεροντ Abest εἷς a Vulga-
tis; Hoc ipso in loco editi;To‘_31:o_3s'Each-totout“.
Τίς (sic) μὴ χαλε παίνετε. Antiqui tres libri ut in
contextu.