PG 29, col. 517
μένης τῷ ὰγεννήτιρ, πρὸς τῷ καὶ τὴν περὶτοῦ Γὶοὖ
’ἔννοιαν συνημμένως ἑαυτῇ δια τῆς σχέσεως συνειστ
ἄγειν. Ὀ γὰρ ὄντως Πατὴρ καὶ μάνος ἐξ οὐδενός ὲττιν
ἐτέρου · τὸ δΞ1ἒΞ οὖδενὸς, ταυτόν ἐστι τῶ, ἀγέννητος.
Οὖ τοίνυν ἀγέννητον προταγορευτὲῡν μᾶλλον ἡμῖν ἢ
Πατέρα, εἴ γε μὴ μέλλοιμεί εἶναι σοφώτεροι τῶν δι-
ὂαγματων τοῦ Σωτῆρος⁷ εἰπόντος · Πορευθέντες,
βαπτίζετε εἷς τὸ ίίνόμα τοῦ Πατρὸς, ἀλλ’ οὖχὶ τοὺ
ἆγεννήτου. Καὶ ταῦτα μὲν εἱς τοσοῦτον. Ἡμεῖς δὲ τὰ
συνεχῆ τοῦ λόγου διασκεψώμεθα (11). Ὀλίγον γὰρ
προελθὼν, καὶ οἷον συγκεφαλαιούμενος αὐτὸς (12)
ἑαυτῷ τὰ εἰρημένα, οὕτω γράφει,
ubi paululum progressus est.sibique ipse ea qua: dixerat velut in su nmam redegit, sic scribit.
ΕΥΝ. ’Ἆρ’ οὖν, εἰ μήτε αὒτὸς ἑαυτοῦ, μήτε ἕτε-
ρόν τι αὖτοῦ προϋπάρχειν δέδεικται⁷ πρὸ δὲ πάν--
των 3515;, ἰιιολουθεϊ τούτῷ το ἀγέννητον · μᾶλλον
δὲ αὖτό ἐστιν (l3) οὔσία ἀγέννη τος,
ΒΑΣ. ’Ἤν τοίνυν ἐη τούτοις ἐφωράσαμεν κακουρ-
r κ κ γ 1 Ι ἲ t'I ηε ι
γιαν συνιοετν μεν, οιμαι (l4), και πανυ ρᾳὸιον τῳ και
μικρὸν Amas/putt, ἐμφανῆ δὲ ποιῆσαι τοῖς πολλοῗς
οὒκ εὖμιαρές. Πλὴν ἀλλὰ πειρατέον, τὴν ἐλπὶδα θεμέ-
νοκ ἐπὶ τὴν διδόντα ῥῆμα τοῖς εὖάγγελιζομένοις,
δυνάμει πολλῇ, Εἰπὼν, ὅτι, εἰ μήτε αὐτὸς ἑαυτοῦ,
μήτε ἕτερόν τι αὐτοῦ προϋπέρχει, ἀκολουθεῖ αὒτῷ
τὸ ἀγέννητον ” εἶτα συνιδὼν, ὅτι ἐκ τῆς τῶν τεθὲν-
των ἀκολουθίας πρὸς τὸ ἐναντίον αὗτῷ περιελθεν ὁ
λόγος (εἰ γὰρ ἀκολουθεῖ τῷ Θεῷ τὸ ἀγέννητον, ἔξω- Π
. ν. . ι . . m ἵ, ν , , υ
θεν αὒτῷ παρέπεται δηλονότι. Τὸ οε ἔξωθεν τοῦ Θεοῦ
οὐκ οὒςία αὐτοῦ ἐστιν, Ἐκ δὲ τούτων (15) οἰχήσεται
διαῤῥυὲν νῦτῷ τὸ σκαιώρημα), ἵνα δὲ μὴ τοῦτο πάθῃ,
τί ποιεῖ ; Βραχὺ φροντίσας τοῦ γέλωτος, ὃν ἐπὶ τῷ
τὰ ἄνικολοδθα λέγειν ὒπέχειν ἔμελλε, τῇ ἐπιδιορθώ-
σει ὰπήγαγε τὸν λόγον πρὸς ἂ ἐϐούλετο, εἰπών “
ὶιᾶλλον δὲ tit-3:6 (16) ἐστιν οὖπία ἀγέννητος. Τοῦτο δὲ
οὖδεμίαν μὲν ἔχει ὁμολογίαν πρὸς τὰ προάγοντα ·
πῶς γὰρκαὶ ἑπόμενον αὒτῷ τὸ (17) ἀγέννητον 5 Θεὸς
59 Matth. xxvul, 19. ϐο Psal. vau, 12.
Edlti si: το ὄνομα τοῦ [ματρός ’τοῦ ματρὸς,
ὁ.λῖ οὗίχὶῡτοῦ ἀγεννήτουηῖ. σιιεψώμεθα. Libri vete-
res, uti'videre estin contextu.
(l2) Ita antiqui duo libri. Vox αὑτός in editis de;
uideretur. Aliquanto post Reg. tertius ἕτερόν τι πρὶ
αἱ)τοῦ ὑπάρχειν ᾇποδέδεικτξιι, demonstratum est.
(13)Εὲ1ἷιῇο Paris. et Regii primus, secundus et
sextus, μᾶλλον δὲ αὑῗᾶς E_Jttv,_’imo vero ipse est
substahtia ingenita. Regii tertius _et quintus cum
Colb.et cum editione νέωμάλλον αὒτὸ ἐστιν-,ἰψο
vero ipsa est substantia ingenito, hoc est-sb ἀγέν-
νητον,’ἰρεα ingeneratio, est substantia ingenita.
ἑ ἣίᾶΧλον δὲ⁷ αὖτό ἐστιν οὐσία ἀγεννητοςξΙΠ hoc
loco, qui infra bis repetitur,multo clarior erituto:
ta disputatio, sinlega'musut in nounullis codici-
bus mss. et' editis, αἰπᾴς ἐστιν. [εἰ potius ἱρ-
se (Deus)gst substititne ingenita. Testatur Basi-
lius p. 9‘23 tusc Eunomiumde Deo universi:-
rum dixisse; idque patet ex his quae protinus_ad-
dit Eunomius. Praeterea conceptis verbis hoc loco
non dicebat Eunomius ipsumpringenitum esse es-
sentiam Dei, sed eo spectare illius verba observat
Basilius, p. 216 Mnus.
’ἔννοιαν συνημμένως ἑαυτῇ δια τῆς σχέσεως συνειστ
ἄγειν. Ὀ γὰρ ὄντως Πατὴρ καὶ μάνος ἐξ οὐδενός ὲττιν
ἐτέρου · τὸ δΞ1ἒΞ οὖδενὸς, ταυτόν ἐστι τῶ, ἀγέννητος.
Οὖ τοίνυν ἀγέννητον προταγορευτὲῡν μᾶλλον ἡμῖν ἢ
Πατέρα, εἴ γε μὴ μέλλοιμεί εἶναι σοφώτεροι τῶν δι-
ὂαγματων τοῦ Σωτῆρος⁷ εἰπόντος · Πορευθέντες,
βαπτίζετε εἷς τὸ ίίνόμα τοῦ Πατρὸς, ἀλλ’ οὖχὶ τοὺ
ἆγεννήτου. Καὶ ταῦτα μὲν εἱς τοσοῦτον. Ἡμεῖς δὲ τὰ
συνεχῆ τοῦ λόγου διασκεψώμεθα (11). Ὀλίγον γὰρ
προελθὼν, καὶ οἷον συγκεφαλαιούμενος αὐτὸς (12)
ἑαυτῷ τὰ εἰρημένα, οὕτω γράφει,
ubi paululum progressus est.sibique ipse ea qua: dixerat velut in su nmam redegit, sic scribit.
ΕΥΝ. ’Ἆρ’ οὖν, εἰ μήτε αὒτὸς ἑαυτοῦ, μήτε ἕτε-
ρόν τι αὖτοῦ προϋπάρχειν δέδεικται⁷ πρὸ δὲ πάν--
των 3515;, ἰιιολουθεϊ τούτῷ το ἀγέννητον · μᾶλλον
δὲ αὖτό ἐστιν (l3) οὔσία ἀγέννη τος,
ΒΑΣ. ’Ἤν τοίνυν ἐη τούτοις ἐφωράσαμεν κακουρ-
r κ κ γ 1 Ι ἲ t'I ηε ι
γιαν συνιοετν μεν, οιμαι (l4), και πανυ ρᾳὸιον τῳ και
μικρὸν Amas/putt, ἐμφανῆ δὲ ποιῆσαι τοῖς πολλοῗς
οὒκ εὖμιαρές. Πλὴν ἀλλὰ πειρατέον, τὴν ἐλπὶδα θεμέ-
νοκ ἐπὶ τὴν διδόντα ῥῆμα τοῖς εὖάγγελιζομένοις,
δυνάμει πολλῇ, Εἰπὼν, ὅτι, εἰ μήτε αὐτὸς ἑαυτοῦ,
μήτε ἕτερόν τι αὐτοῦ προϋπέρχει, ἀκολουθεῖ αὒτῷ
τὸ ἀγέννητον ” εἶτα συνιδὼν, ὅτι ἐκ τῆς τῶν τεθὲν-
των ἀκολουθίας πρὸς τὸ ἐναντίον αὗτῷ περιελθεν ὁ
λόγος (εἰ γὰρ ἀκολουθεῖ τῷ Θεῷ τὸ ἀγέννητον, ἔξω- Π
. ν. . ι . . m ἵ, ν , , υ
θεν αὒτῷ παρέπεται δηλονότι. Τὸ οε ἔξωθεν τοῦ Θεοῦ
οὐκ οὒςία αὐτοῦ ἐστιν, Ἐκ δὲ τούτων (15) οἰχήσεται
διαῤῥυὲν νῦτῷ τὸ σκαιώρημα), ἵνα δὲ μὴ τοῦτο πάθῃ,
τί ποιεῖ ; Βραχὺ φροντίσας τοῦ γέλωτος, ὃν ἐπὶ τῷ
τὰ ἄνικολοδθα λέγειν ὒπέχειν ἔμελλε, τῇ ἐπιδιορθώ-
σει ὰπήγαγε τὸν λόγον πρὸς ἂ ἐϐούλετο, εἰπών “
ὶιᾶλλον δὲ tit-3:6 (16) ἐστιν οὖπία ἀγέννητος. Τοῦτο δὲ
οὖδεμίαν μὲν ἔχει ὁμολογίαν πρὸς τὰ προάγοντα ·
πῶς γὰρκαὶ ἑπόμενον αὒτῷ τὸ (17) ἀγέννητον 5 Θεὸς
59 Matth. xxvul, 19. ϐο Psal. vau, 12.
Edlti si: το ὄνομα τοῦ [ματρός ’τοῦ ματρὸς,
ὁ.λῖ οὗίχὶῡτοῦ ἀγεννήτουηῖ. σιιεψώμεθα. Libri vete-
res, uti'videre estin contextu.
(l2) Ita antiqui duo libri. Vox αὑτός in editis de;
uideretur. Aliquanto post Reg. tertius ἕτερόν τι πρὶ
αἱ)τοῦ ὑπάρχειν ᾇποδέδεικτξιι, demonstratum est.
(13)Εὲ1ἷιῇο Paris. et Regii primus, secundus et
sextus, μᾶλλον δὲ αὑῗᾶς E_Jttv,_’imo vero ipse est
substahtia ingenita. Regii tertius _et quintus cum
Colb.et cum editione νέωμάλλον αὒτὸ ἐστιν-,ἰψο
vero ipsa est substantia ingenito, hoc est-sb ἀγέν-
νητον,’ἰρεα ingeneratio, est substantia ingenita.
ἑ ἣίᾶΧλον δὲ⁷ αὖτό ἐστιν οὐσία ἀγεννητοςξΙΠ hoc
loco, qui infra bis repetitur,multo clarior erituto:
ta disputatio, sinlega'musut in nounullis codici-
bus mss. et' editis, αἰπᾴς ἐστιν. [εἰ potius ἱρ-
se (Deus)gst substititne ingenita. Testatur Basi-
lius p. 9‘23 tusc Eunomiumde Deo universi:-
rum dixisse; idque patet ex his quae protinus_ad-
dit Eunomius. Praeterea conceptis verbis hoc loco
non dicebat Eunomius ipsumpringenitum esse es-
sentiam Dei, sed eo spectare illius verba observat
Basilius, p. 216 Mnus.