PG 29, col. 521
σίαν τὸν μονογενῆ Υἷὸν τῷ Πατρί. Διὰ τοῦτο προσ
ῥήματι τῆς ἐπινοίας, ὡς ὠδὶν enunti-
πλέκεται τῷ
η
νοντι τῖ) παράπαν, ἀλλ’ ti μόνῃ τῇ προφορᾷ τὴν
ὑπόστασιν κεκτημένῳ ' καὶ ἀνάξιον εἶναι Θεοῦ προτ-
:11: ἐπινοίαις αὒτὸν ἀποσεμνύνει-ι. Ἐγὼ
ποιεῖται
εἰ εἰ μὲν ἐπινοίᾳ θεωρητὸν (27) ἣ μὴ τὸ ἀγέννητον³
οἷπω διισχυρίζομαι πρὶν ἄν ὑπ’ αὖε-ἧς τοῦ λόγου τῆς
ἐξετάσεως ἒιδαχθῶμε ν,
ti, A’nb δὲ τουτο, τί ποτέ ἔστιν ἡ ἐπίνοια, ἡδέως ἂν
αὒτὸν ἒρωτήηιμ.ι · ἄρ’ οὐδὲν παντάπασι σημαίνει
τὸ ὄνομα τουτο, καῖ ψόφος ἄλλως ἐστὶ διὰ τῆς γλώτ-
της ἐκπίπτων ς Ἀλλὰ τὸ τοιοῦτον οὖχὶ ἐπίνοια, πα-
ράνοια δ’ ἂν μᾶλλον καὶ φλυαρία προσαγορεύοιτο.
Εἰ δὲ sorr/iugoin σημαίνειν μὲν τι τὴν ἐπίνοιαν1 ψευ-
ἓὲς δὲ τοῦτο παντελῶς καὶ ἀνύπαρκτον, ὡς ἐν ταῖς
μ’)ϐοποιίαις κενταύριον δή τινων ἆνααλασμοὺς καὶ
χιμαίρας, πῶς τὸ σημαινόμενον (27⁸) ψεῦδος τῷ ψόφῳ
τῆς γλώττης συνανξανίζεται, τῆς μὲν φωνῆς πάντως
εἰς ἀέρα προχεομένης, τῶν δὲ ψευδῶν πημάτων
ἐναπομενόντωνηιὲὃ) τῇ ὃιανοίᾳς Οὗδὲ γὰρ ἐπειδάν
ποτε ψευδῶν παντελῶς καὶ διακένων ἆναπλασμῶν,
ἢ ὲν ταῖς καθ’ ὕπνον φαντασίαις, ἢ ἄλλως ἐν τοῖς
ματαίοις τοῦ νοῦ κινήμασιν ἡ ψυχὴ πληρωθεῖσα,
παρακατατχῃ τῇ μνήμῃ, εἶτα διὰ τῆς φωνῆς ἔξαγ-
γεῖλαι προέληται, ὁμοῦ τῷ προειεχθέντι λόγῳ συν-
ηφινὲσῢτ, tu". τὰ emittunt Πολλοὺ γὰρ ἄν ἄξιον
η . , . . .
ἦν τὰ ψευδῆ λέγειν, εἴπερ ἡ φάσις τοῦ ψεύδους τοῖς
λαλουμένοις συνδιεφθείρετο · ἀλλ’ οὐκ ἕχον ἐστὶ φύσιν
. . . ,. .
τοῦτο γε ἰ’πόλοιπον δ’ ἃν εἴη δεικνύναι, πως
. χηι. .
μὲν ἡ συνήθεια, καὶ ἐπὶ ποίων πραγμάτων τῇ ἑπι-
νοίᾳ χρῆται · πῶς δὲ τὰ θεῖα λόγια τίῆν χρῆσιν-αὐτῆς
- η. ν . ...
παρεδέξατο, Ὀρῶμεν τοίνυν, ὅτι ἐν μὲν τῇ κοινῇ
χρήσει τὰ ταῖς ἆθρόαις ἐπιϐολαῖς τοῦ νοῦ ἀπλᾶ δο-
η, . . , γ
κού-ιτα εἶναι καὶ μοναχὰ, ut; δὲ κατὰ λεπτὸν ἐξ-
. η ι
etiam ποικίλα φαινόμενι, καί πολλὰ (30) ταῦτα τῷ
νῷ διαιρούμενα, ἐπινοίᾳ μόνῃ διαιρετὰ λέγεται (31).
(‘26) Editio Paris. ὠσίαν εἶναι :36 amilum], τοῦ
Πεοῡ,‹ἶθιιεί in mss. etin editione Ven.Nulim tamen
expungantur hae voces, nisi subaudiantut'.
l27lfleg. tertius ἐπινοίᾳ θεωρτπὲονκπῧψη vox
ὲπέἷιτιεπὶ saepius occurrat, alienum non_videtur,eam
paucis explicare. lgitar VOCCI‘STEIE‘IM'X Eunomius in-
ielligebat'mentis cogitatafiulbtilem quamdam aui-
mi tiizt'ceptionenmmo verbo,hun_c nostrum intelli-
gendi modumque res metaphysice consideramus:
quam ultimam potionem omnium aptissimamlesse
a'rbitramur‘ad declarandum hujusvocis usum Qua-
cuuque igitur voce attumnen Eniv‘ctzexprimendum
utaniurfcjus quam diximus notiouis meminisse
operae p_r_etiume_st. ν _ ‘ Γ..
ζξῆλρύοιιε codex aut alter cum utraque editione
πὼξς θ, emtum, Quomodo id quod rem fitlsam'si-
giti/ic .'t,alimttt quin linguae 5min interit? Alll’qurinl—
adiali-uss. πώς το “mimum”, εἰς. Quomodo
slum quod significatur, una cum lingua: sono in—
terit Ῡ
(ἐς, Editio utraque cum Reguquimo τῶν δὲ. ψευ-
δῶν-ὀνομάτων ἒ-ιαιπομενόντωιι, Πῖᾶίέ. Reg. quartus.
Quae» νοημάτων ἰνάπομινόντὼν· a quo Codice alii
ῥήματι τῆς ἐπινοίας, ὡς ὠδὶν enunti-
πλέκεται τῷ
η
νοντι τῖ) παράπαν, ἀλλ’ ti μόνῃ τῇ προφορᾷ τὴν
ὑπόστασιν κεκτημένῳ ' καὶ ἀνάξιον εἶναι Θεοῦ προτ-
:11: ἐπινοίαις αὒτὸν ἀποσεμνύνει-ι. Ἐγὼ
ποιεῖται
εἰ εἰ μὲν ἐπινοίᾳ θεωρητὸν (27) ἣ μὴ τὸ ἀγέννητον³
οἷπω διισχυρίζομαι πρὶν ἄν ὑπ’ αὖε-ἧς τοῦ λόγου τῆς
ἐξετάσεως ἒιδαχθῶμε ν,
ti, A’nb δὲ τουτο, τί ποτέ ἔστιν ἡ ἐπίνοια, ἡδέως ἂν
αὒτὸν ἒρωτήηιμ.ι · ἄρ’ οὐδὲν παντάπασι σημαίνει
τὸ ὄνομα τουτο, καῖ ψόφος ἄλλως ἐστὶ διὰ τῆς γλώτ-
της ἐκπίπτων ς Ἀλλὰ τὸ τοιοῦτον οὖχὶ ἐπίνοια, πα-
ράνοια δ’ ἂν μᾶλλον καὶ φλυαρία προσαγορεύοιτο.
Εἰ δὲ sorr/iugoin σημαίνειν μὲν τι τὴν ἐπίνοιαν1 ψευ-
ἓὲς δὲ τοῦτο παντελῶς καὶ ἀνύπαρκτον, ὡς ἐν ταῖς
μ’)ϐοποιίαις κενταύριον δή τινων ἆνααλασμοὺς καὶ
χιμαίρας, πῶς τὸ σημαινόμενον (27⁸) ψεῦδος τῷ ψόφῳ
τῆς γλώττης συνανξανίζεται, τῆς μὲν φωνῆς πάντως
εἰς ἀέρα προχεομένης, τῶν δὲ ψευδῶν πημάτων
ἐναπομενόντωνηιὲὃ) τῇ ὃιανοίᾳς Οὗδὲ γὰρ ἐπειδάν
ποτε ψευδῶν παντελῶς καὶ διακένων ἆναπλασμῶν,
ἢ ὲν ταῖς καθ’ ὕπνον φαντασίαις, ἢ ἄλλως ἐν τοῖς
ματαίοις τοῦ νοῦ κινήμασιν ἡ ψυχὴ πληρωθεῖσα,
παρακατατχῃ τῇ μνήμῃ, εἶτα διὰ τῆς φωνῆς ἔξαγ-
γεῖλαι προέληται, ὁμοῦ τῷ προειεχθέντι λόγῳ συν-
ηφινὲσῢτ, tu". τὰ emittunt Πολλοὺ γὰρ ἄν ἄξιον
η . , . . .
ἦν τὰ ψευδῆ λέγειν, εἴπερ ἡ φάσις τοῦ ψεύδους τοῖς
λαλουμένοις συνδιεφθείρετο · ἀλλ’ οὐκ ἕχον ἐστὶ φύσιν
. . . ,. .
τοῦτο γε ἰ’πόλοιπον δ’ ἃν εἴη δεικνύναι, πως
. χηι. .
μὲν ἡ συνήθεια, καὶ ἐπὶ ποίων πραγμάτων τῇ ἑπι-
νοίᾳ χρῆται · πῶς δὲ τὰ θεῖα λόγια τίῆν χρῆσιν-αὐτῆς
- η. ν . ...
παρεδέξατο, Ὀρῶμεν τοίνυν, ὅτι ἐν μὲν τῇ κοινῇ
χρήσει τὰ ταῖς ἆθρόαις ἐπιϐολαῖς τοῦ νοῦ ἀπλᾶ δο-
η, . . , γ
κού-ιτα εἶναι καὶ μοναχὰ, ut; δὲ κατὰ λεπτὸν ἐξ-
. η ι
etiam ποικίλα φαινόμενι, καί πολλὰ (30) ταῦτα τῷ
νῷ διαιρούμενα, ἐπινοίᾳ μόνῃ διαιρετὰ λέγεται (31).
(‘26) Editio Paris. ὠσίαν εἶναι :36 amilum], τοῦ
Πεοῡ,‹ἶθιιεί in mss. etin editione Ven.Nulim tamen
expungantur hae voces, nisi subaudiantut'.
l27lfleg. tertius ἐπινοίᾳ θεωρτπὲονκπῧψη vox
ὲπέἷιτιεπὶ saepius occurrat, alienum non_videtur,eam
paucis explicare. lgitar VOCCI‘STEIE‘IM'X Eunomius in-
ielligebat'mentis cogitatafiulbtilem quamdam aui-
mi tiizt'ceptionenmmo verbo,hun_c nostrum intelli-
gendi modumque res metaphysice consideramus:
quam ultimam potionem omnium aptissimamlesse
a'rbitramur‘ad declarandum hujusvocis usum Qua-
cuuque igitur voce attumnen Eniv‘ctzexprimendum
utaniurfcjus quam diximus notiouis meminisse
operae p_r_etiume_st. ν _ ‘ Γ..
ζξῆλρύοιιε codex aut alter cum utraque editione
πὼξς θ, emtum, Quomodo id quod rem fitlsam'si-
giti/ic .'t,alimttt quin linguae 5min interit? Alll’qurinl—
adiali-uss. πώς το “mimum”, εἰς. Quomodo
slum quod significatur, una cum lingua: sono in—
terit Ῡ
(ἐς, Editio utraque cum Reguquimo τῶν δὲ. ψευ-
δῶν-ὀνομάτων ἒ-ιαιπομενόντωιι, Πῖᾶίέ. Reg. quartus.
Quae» νοημάτων ἰνάπομινόντὼν· a quo Codice alii