PG 30, col. 845
μία, λειπομένην παρέχουσα θατὲρῳ μέρει τήν χάριν,
μετὰ τοῦ μηδ’ ἄξιον ἐργάζεσθαι Λόγου τήν διαφορὰν,
ἀκριϐολογουμένους περὶ τήν προσηγορίαν, εἷ’ γε ὀνο-
ματι μόνῳ δ μὲν ὑπερέχοι, ὁ δὶ ἐλαττοῖτο. Εἰ δὲ τῆς
αὐτῆς μεταδιδόναι φωνῆς ὁ τῆς ἀκολουθίας ἀναγκάζει
λόγος, μεταδιδότωσαν φιλοτιμότερον καὶ τῆς ἰσότη-
τος, οὐχ εὐρισκομίνου τινὸς ἐν ὅσῳ θήσονται τήν
ὑπεροχήν.
necesse est, quemadmodum de ipsa faciunt essentia. Claudicaverit enim ipsis, nisi scilicet hoc fecerint,
ambitio, qua alteri parti doni alicujus defectum tribuit; et accedit una, quod neque dignum quid fa-
ciunt majestate Verbi, quando tam subtiles sunt in distinguenda appellatione, si quidem hic quidem
solo nomine sit major, alter vero minor. Si vero consequentia ratio illos cogit ut eamdem utrique tri-
buant vocem, largiantur etiam, quod est honorificentius, aqualitatem, cum non inveniant ubinam
statuere possint illam praeminentiam.
10. Οὐ γὰρ δὴ τουτ’ ἃν εἷ’ποιεν, ὡς κοινή μὲν ἀμ·-
φοῖν ἡ οὐσία, τάξει δὲ, καὶ τοῖς ἐκ χρόνου πρεσϐείοις,
ὁ μὲν ἐστι πρῶτος, ὁ δὲ δεύτεροςο ἐπειδή γε δεῖ
προεῖναι πάντῳς (17) τοῖς ὑπερέχουσι τὸ τῆς ὑπερ-
οχῆς αἶ’-τιον, οὐ συνέζευκται δὲ τῇ οὐσίᾳ τοῦ Θεοῦ ὁ
χρόνος (18), οὐκ αἶ’ὼν, οὐ τάξις. ’Ἠ τε γὰρ τάξις
δευτίρα τοῦ τάττοντος, οὐδὲν δὲ τῶν τοῦ Θεοῦ ὑφ’
ἑτέρου τέτακται. Ὅ τε χρόνος ἀστὲρων ποιά τίς ἐστι
κίνησις. Ἀστίρες δὲ οὐ τῆς ἆγεννήτου μόνον οὐσίας,
καὶ νοητῶΛ ἁπάντων, ἀλλὰ καὶ τῶν πρώτων σωμά-
των γεγόνασιν ὕστεροι. Περὶ γὰρ αἰώνων τί δεῖ καὶ
λέγειν, τῆς Γραφῆς σαφῶς διαγορευούσης, πρὸ τῶν
αἰώνων ὑπάρχειν τὸν Θεὸν, καὶ τῶν κοινῶν λογισμῶν
ἰπιμαρτυρούντωνς Οὐ γὰρ μόνον ἀσεϐὲς, ἂλλὰ καὶ
κομιδῇ καταγέλαστον, τοὺς ἓν μόνον παραδεξαμὲ-
νους ἀγέννητον, ἢ προϋπάρχειν τι τούτου φάσκειν, ἢ
συνυπάρχειν ἕτερον. Εἷίτε γὰρ προϋπάρχοι τι, τοῦτο
δικαίως λὲγοιν¹ ἂν ἀγέννητον, οὐ τὸ δεύτερονο εἷίτε
συνυπάρχοι, τῇ πρὸς θάτερον κοινωνίᾳ τοῦ συνυπάρ-
χειν ἑκάτερον, ἀφαιρεθήσεται τὸ ἓν μόνον εἶναι καὶ τὸ
ἀγὲννητον εἶναι, οἶα δὴ μετὰ τῆς οὐσίας ἅποκλήρωσίν
τινα καὶ περιγραφὴν ἀμφοῖν συνεισαγόντων, συνθήκην
τε αὖ, καὶ τὸ τῆς συνθήκης αἷίιτιον.
posterius fuit: sive una quid exsistere potuit, ratione illius societatis, quam utrumque respectu alterius
habet, quia utrum una fuit, et alterum non sine altero fuit; hinc sane evertetur tolleturque illud quod
Deus'unum quid sit, et quidem ingenitum; id qu
ciis qua distributione per sortem facta circumscripserunt ipsam amborum essentiam, postea illorum
_ quamdam conventionem, ejusque conventionis causam inferant.
11. Ἀλλά μὴν οὐδὲ ὶνυπάρχειν τι ταύτῃ δυνατὸν1
οἷον εἶδός φαμεν, ἢ ὅγκον καὶ (19) πηλικότητα, διὰ
τὸ πάντη συνθήκης ἐλεύθερον εῖναι τὸν Θεόν. Ei’ δὲ
τούτων καὶ τῶν τοιούτῶν τι μήτε ἔστι, μήτε ποτὶ
γίνοιτ’ ἂν, εὐαγὲς ἐπινοῆσαι συμπεπλελμὲνον τῇ οὐ-
σίᾳ (20), ποῖος ἔτι συγχωρήσει λόγος πρὸς τὴν ἀγέν-
νητον ὁμοιοῦν τὴν γεννητήν ; τῆς κατ’ οὐσίαν ὁμοιότη-
τος ἢ συγκρίσεως ἢ κοινωνίας μηδεμίαν ὑπεροχὴν ἢ
διαφορὰν καταλιπούσης, ἰσότητα δὲ σαφῶς ἐργαζόμε-
νης, μετὰ δὲ τῆς ἰσότητος ἀγέννητον ἀποφαινούσης
⁸⁸ Psal. Lxxm, 12.
(l2) l_VI_ale_apud Basiliam p._230, προσεῖναι ἰν.
(18⁷) Ms. Lindenbrog, οὐ χρόνος, eodem sensu.
μετὰ τοῦ μηδ’ ἄξιον ἐργάζεσθαι Λόγου τήν διαφορὰν,
ἀκριϐολογουμένους περὶ τήν προσηγορίαν, εἷ’ γε ὀνο-
ματι μόνῳ δ μὲν ὑπερέχοι, ὁ δὶ ἐλαττοῖτο. Εἰ δὲ τῆς
αὐτῆς μεταδιδόναι φωνῆς ὁ τῆς ἀκολουθίας ἀναγκάζει
λόγος, μεταδιδότωσαν φιλοτιμότερον καὶ τῆς ἰσότη-
τος, οὐχ εὐρισκομίνου τινὸς ἐν ὅσῳ θήσονται τήν
ὑπεροχήν.
necesse est, quemadmodum de ipsa faciunt essentia. Claudicaverit enim ipsis, nisi scilicet hoc fecerint,
ambitio, qua alteri parti doni alicujus defectum tribuit; et accedit una, quod neque dignum quid fa-
ciunt majestate Verbi, quando tam subtiles sunt in distinguenda appellatione, si quidem hic quidem
solo nomine sit major, alter vero minor. Si vero consequentia ratio illos cogit ut eamdem utrique tri-
buant vocem, largiantur etiam, quod est honorificentius, aqualitatem, cum non inveniant ubinam
statuere possint illam praeminentiam.
10. Οὐ γὰρ δὴ τουτ’ ἃν εἷ’ποιεν, ὡς κοινή μὲν ἀμ·-
φοῖν ἡ οὐσία, τάξει δὲ, καὶ τοῖς ἐκ χρόνου πρεσϐείοις,
ὁ μὲν ἐστι πρῶτος, ὁ δὲ δεύτεροςο ἐπειδή γε δεῖ
προεῖναι πάντῳς (17) τοῖς ὑπερέχουσι τὸ τῆς ὑπερ-
οχῆς αἶ’-τιον, οὐ συνέζευκται δὲ τῇ οὐσίᾳ τοῦ Θεοῦ ὁ
χρόνος (18), οὐκ αἶ’ὼν, οὐ τάξις. ’Ἠ τε γὰρ τάξις
δευτίρα τοῦ τάττοντος, οὐδὲν δὲ τῶν τοῦ Θεοῦ ὑφ’
ἑτέρου τέτακται. Ὅ τε χρόνος ἀστὲρων ποιά τίς ἐστι
κίνησις. Ἀστίρες δὲ οὐ τῆς ἆγεννήτου μόνον οὐσίας,
καὶ νοητῶΛ ἁπάντων, ἀλλὰ καὶ τῶν πρώτων σωμά-
των γεγόνασιν ὕστεροι. Περὶ γὰρ αἰώνων τί δεῖ καὶ
λέγειν, τῆς Γραφῆς σαφῶς διαγορευούσης, πρὸ τῶν
αἰώνων ὑπάρχειν τὸν Θεὸν, καὶ τῶν κοινῶν λογισμῶν
ἰπιμαρτυρούντωνς Οὐ γὰρ μόνον ἀσεϐὲς, ἂλλὰ καὶ
κομιδῇ καταγέλαστον, τοὺς ἓν μόνον παραδεξαμὲ-
νους ἀγέννητον, ἢ προϋπάρχειν τι τούτου φάσκειν, ἢ
συνυπάρχειν ἕτερον. Εἷίτε γὰρ προϋπάρχοι τι, τοῦτο
δικαίως λὲγοιν¹ ἂν ἀγέννητον, οὐ τὸ δεύτερονο εἷίτε
συνυπάρχοι, τῇ πρὸς θάτερον κοινωνίᾳ τοῦ συνυπάρ-
χειν ἑκάτερον, ἀφαιρεθήσεται τὸ ἓν μόνον εἶναι καὶ τὸ
ἀγὲννητον εἶναι, οἶα δὴ μετὰ τῆς οὐσίας ἅποκλήρωσίν
τινα καὶ περιγραφὴν ἀμφοῖν συνεισαγόντων, συνθήκην
τε αὖ, καὶ τὸ τῆς συνθήκης αἷίιτιον.
posterius fuit: sive una quid exsistere potuit, ratione illius societatis, quam utrumque respectu alterius
habet, quia utrum una fuit, et alterum non sine altero fuit; hinc sane evertetur tolleturque illud quod
Deus'unum quid sit, et quidem ingenitum; id qu
ciis qua distributione per sortem facta circumscripserunt ipsam amborum essentiam, postea illorum
_ quamdam conventionem, ejusque conventionis causam inferant.
11. Ἀλλά μὴν οὐδὲ ὶνυπάρχειν τι ταύτῃ δυνατὸν1
οἷον εἶδός φαμεν, ἢ ὅγκον καὶ (19) πηλικότητα, διὰ
τὸ πάντη συνθήκης ἐλεύθερον εῖναι τὸν Θεόν. Ei’ δὲ
τούτων καὶ τῶν τοιούτῶν τι μήτε ἔστι, μήτε ποτὶ
γίνοιτ’ ἂν, εὐαγὲς ἐπινοῆσαι συμπεπλελμὲνον τῇ οὐ-
σίᾳ (20), ποῖος ἔτι συγχωρήσει λόγος πρὸς τὴν ἀγέν-
νητον ὁμοιοῦν τὴν γεννητήν ; τῆς κατ’ οὐσίαν ὁμοιότη-
τος ἢ συγκρίσεως ἢ κοινωνίας μηδεμίαν ὑπεροχὴν ἢ
διαφορὰν καταλιπούσης, ἰσότητα δὲ σαφῶς ἐργαζόμε-
νης, μετὰ δὲ τῆς ἰσότητος ἀγέννητον ἀποφαινούσης
⁸⁸ Psal. Lxxm, 12.
(l2) l_VI_ale_apud Basiliam p._230, προσεῖναι ἰν.
(18⁷) Ms. Lindenbrog, οὐ χρόνος, eodem sensu.