PG 31, col. 572
καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν νέων ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς
ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι τὰ
τῶν τοιούτων (39) μαθήματα, δι’ ἁπαλότητα τῶν
ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενοι. Ἦ τί ποτε ἄλλο διας
νοηθέντα τὸν Ἡσίοδον ὑπολάϐωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὸ
ἔπη, ἃ πάντες ᾅδουσιν, ἦ ούχὶ προτρέποντα τοὺς
νέους ἔπ’ ἀρετήν, Ὀτι τραχεῖα μὲν πρῶτον καὶ
δύσϐατος, καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης,
ἠ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα, καὶ ἀνάντης, ὁδός. Διόπερ οὐ
παντὸς, οὔτε προσϐῆναιῆ αὐτῇ διὰ τό ὄρθιον, οὔτε,
προσϐάντι, ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ ἄκρον ἐλθεῖν. "Ave δε γε·
νομένῳ όρᾴν ύπάρχει, ὡς μεν λεία τε καὶ καλὴ, ὡς
δι ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος, καὶ τῆς ἐτέρας ἡδίων τῆς
ἐπὶ τὴν κακίαν ἀγούσης, ἣν ἀθρόον εἶναι λαϐεῖν
έκ τοῦ σύνεγγυς ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς ἔφησεν (41).
Ἐμοὶ μὶν γὰρ δοκεῖ οὐδὲν ἕτερον ἢ προτρέπων ἡμᾶς
ἐπ’ ἀρετὴν, καὶ προκαλούμενος ἅπαντας ἀγαθοὺς
εἶναι, ταῦτα διελθεῖν, καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέν-
τας πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι τοῦ τέλους. Καὶ
μέντοι καὶ εἰ τις ἔτερος ἐοικότα τούτοις τὴν ἀρετὴν
ὕμνησεν, ὡς εἰς ταύτὸν (42) ἡμῖν γέροντας τοὺς
λόγου ς ἀποδεχώμεθα.
4. Ὠς δε ἐγώ τινος ηκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν
ἄνδρές ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μέν ἡ ποίησις τῷ
Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἑστιν ἔπαινος, καὶ πάντα αὐτῷ πρὸς
τοῦτο φέρει, ὅ τι μὴ πάρεργον· ούχ ῆκίστα δε έν οἷς
τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε γυμνόν
ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μεν αἰδέσαε
τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον⁸ τοσούτου δεῖν αἰσχύνην
όφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα μόνον, ἐπειδήπερ (43) αὐτὸν
ἀρετὴ αντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα
μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομιο
σθῆναι, ὥστε, ἀφέντας τὴν τρυφήν ᾖ συνέζων, ini-
νον (44) ἀποϐλέπειν καὶ ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ μηδένα
Φαιάκων ἐν τῷ τότε εἶναι ἀλλο τί ἂν εὔξασθαι μᾶλλον,
ᾖ Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα έκ ναυαγίου περιέ
σωθέντα. Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὀ τοῦ ποιητοῦ τῆς
διανοίας ἐξηγητὴς, μονονουχὶ βοῶντα λέγειν τὸν
’⁷ομηρον, ὅτι Ἀρετῆς ὑμῖν ἐπιμελητέον, ὦ ἄνθρωο
ποι, ἢ καὶ ναυαγήσαντι σννεκνὴχεται, καὶ έπὶ τῆς
χέρσου γενόμενον γυμνὸν (45) τιμιώτερον ἀποδείξει
τῶν εὐδαιμόνων Φαιάκων. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει. Τὰ
μὶν ἄλλοι τῶν κτημάτων, ού μᾶλλον τῶν ἐχόντων ἣ
καὶ οὑτινοσοῦν τῶν ἐπιτυχόντων ἐστὶν, ὥσπερ ἐν
παιδιᾷ κύϐων τῇδε κάκεῖσε μεταϐαλλόμενα· μόνη
δε κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ
τελευτήσαντι παραμένουσα. Ὅθεν δὴ καὶ Σόλων
(43) Codex Oliv. et Colb. tertius ὀφθέντα, ἐπει-
ὁόνὲἰπερ. ZAlii mss. et editi ὀφθέντα μόνονρίιθεθ
U83. ο
83.25.
(ἴῧοῖὶὺοτῑίηὶ duo είς ἐκεῖνον..¹γοᾳιι]ει εἰς neque
in‘vulgatis neque in aliis mss. legitur. Ad scn-
sum quod attinet, nihil refert utrum addatur,
necne—Haud longe editio Paris. εὔξεσθαι, male}
At_mss._ εῇξασθαι, optime.
(45) Colb. toruus-Ima. ὀφθέντα.
ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι τὰ
τῶν τοιούτων (39) μαθήματα, δι’ ἁπαλότητα τῶν
ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενοι. Ἦ τί ποτε ἄλλο διας
νοηθέντα τὸν Ἡσίοδον ὑπολάϐωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὸ
ἔπη, ἃ πάντες ᾅδουσιν, ἦ ούχὶ προτρέποντα τοὺς
νέους ἔπ’ ἀρετήν, Ὀτι τραχεῖα μὲν πρῶτον καὶ
δύσϐατος, καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης,
ἠ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα, καὶ ἀνάντης, ὁδός. Διόπερ οὐ
παντὸς, οὔτε προσϐῆναιῆ αὐτῇ διὰ τό ὄρθιον, οὔτε,
προσϐάντι, ῥᾳδίως ἐπὶ τὸ ἄκρον ἐλθεῖν. "Ave δε γε·
νομένῳ όρᾴν ύπάρχει, ὡς μεν λεία τε καὶ καλὴ, ὡς
δι ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος, καὶ τῆς ἐτέρας ἡδίων τῆς
ἐπὶ τὴν κακίαν ἀγούσης, ἣν ἀθρόον εἶναι λαϐεῖν
έκ τοῦ σύνεγγυς ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς ἔφησεν (41).
Ἐμοὶ μὶν γὰρ δοκεῖ οὐδὲν ἕτερον ἢ προτρέπων ἡμᾶς
ἐπ’ ἀρετὴν, καὶ προκαλούμενος ἅπαντας ἀγαθοὺς
εἶναι, ταῦτα διελθεῖν, καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέν-
τας πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι τοῦ τέλους. Καὶ
μέντοι καὶ εἰ τις ἔτερος ἐοικότα τούτοις τὴν ἀρετὴν
ὕμνησεν, ὡς εἰς ταύτὸν (42) ἡμῖν γέροντας τοὺς
λόγου ς ἀποδεχώμεθα.
4. Ὠς δε ἐγώ τινος ηκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν
ἄνδρές ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μέν ἡ ποίησις τῷ
Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἑστιν ἔπαινος, καὶ πάντα αὐτῷ πρὸς
τοῦτο φέρει, ὅ τι μὴ πάρεργον· ούχ ῆκίστα δε έν οἷς
τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε γυμνόν
ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μεν αἰδέσαε
τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον⁸ τοσούτου δεῖν αἰσχύνην
όφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα μόνον, ἐπειδήπερ (43) αὐτὸν
ἀρετὴ αντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα
μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομιο
σθῆναι, ὥστε, ἀφέντας τὴν τρυφήν ᾖ συνέζων, ini-
νον (44) ἀποϐλέπειν καὶ ζηλοῦν ἅπαντας, καὶ μηδένα
Φαιάκων ἐν τῷ τότε εἶναι ἀλλο τί ἂν εὔξασθαι μᾶλλον,
ᾖ Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα έκ ναυαγίου περιέ
σωθέντα. Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὀ τοῦ ποιητοῦ τῆς
διανοίας ἐξηγητὴς, μονονουχὶ βοῶντα λέγειν τὸν
’⁷ομηρον, ὅτι Ἀρετῆς ὑμῖν ἐπιμελητέον, ὦ ἄνθρωο
ποι, ἢ καὶ ναυαγήσαντι σννεκνὴχεται, καὶ έπὶ τῆς
χέρσου γενόμενον γυμνὸν (45) τιμιώτερον ἀποδείξει
τῶν εὐδαιμόνων Φαιάκων. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει. Τὰ
μὶν ἄλλοι τῶν κτημάτων, ού μᾶλλον τῶν ἐχόντων ἣ
καὶ οὑτινοσοῦν τῶν ἐπιτυχόντων ἐστὶν, ὥσπερ ἐν
παιδιᾷ κύϐων τῇδε κάκεῖσε μεταϐαλλόμενα· μόνη
δε κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ
τελευτήσαντι παραμένουσα. Ὅθεν δὴ καὶ Σόλων
(43) Codex Oliv. et Colb. tertius ὀφθέντα, ἐπει-
ὁόνὲἰπερ. ZAlii mss. et editi ὀφθέντα μόνονρίιθεθ
U83. ο
83.25.
(ἴῧοῖὶὺοτῑίηὶ duo είς ἐκεῖνον..¹γοᾳιι]ει εἰς neque
in‘vulgatis neque in aliis mss. legitur. Ad scn-
sum quod attinet, nihil refert utrum addatur,
necne—Haud longe editio Paris. εὔξεσθαι, male}
At_mss._ εῇξασθαι, optime.
(45) Colb. toruus-Ima. ὀφθέντα.