PG 32, col. 1080
EuXTOAn TΑςς.
Λιβάνιος Bασιλείω.
1. Διὰ χρόνου πρός ἡμᾶς Καππαδόκης λκει νέος.
Ἐν τοῦτο κέρᾶος, ὅτι Καππαάόκος. Ἀλλὰ καὶ τού
πρώτου χένους οὕτος ὁ Κκππαδόκης (55). Δεύrmρον
τοῦτο κέρόος, Ἀλλὰ καὶ γραμμα τοῦ θαυμαστοῦ
Βασιλείου κομιζων ἡμῖν. Τουτὶ μὲν, ὅτου τίς ἴπτcι
μεῖζον; Ἐχὼ χάρ δν ἐπιλελήσθαί σου νομίζεις, αεὶ
πάλαι νέον ὀντα ἡδούμην· σωφροσύνη τε πρὸς τονς
χέροντας ἀμιλλῶμενον ορῶν, κκὶ ταύτα ἐν ἐκεινχ τῇ
πόλει, τῇ ταῖς ἡἔοναῖς βρυούσρ· καὶ λόχων ἐότ μοῖ-
ραν κεκτκμένον μεχάλκν. Ἐπειδὴ δὰ ἀήθος ὀιν
καὶ τὰς Ἀθήνας ἐόεῖν, καὶ τὸν Κέλσον ἐπειθις
συνέχαιρον τῶ Κέλσῳ, τὅς σῆς ἐξορτομινῳ ψυχξι.
Ἐπανήκοντος ἄὲ σου καὶ ἔχοντος τῆν πατρίόα,
ἔλενον πρὸς ἐμαυτόν. Τί υῦν ἡμῖν ὁ ασιλειος ὀρά,
καὶ πρὸς τινα βίον ὥρμοκεν (5β); Ἀρʼ iν ἀκαπα-
ρίοις τρέπεται (57), τοὐς παλαιοὐς ῤήτορας ζκλῶν;
ἢ ῤήτορας εύδαιμόνων πατέρων ἀπερχαζεται παῖ-
ὀας ; ας δὲ ἡκόν τινες ἀπαγνέλλοντες ἀμενω
σε πολλῶ τουτωνὶ , τῶν ὁδῶν πορεύεσθαι, κα
σκοπεῖν , ὅπῶς αν χένοιο Θεῶ μάλλον φἱλος, ἱ
συλλέξεις χρυσίον, εύόαιμόνισα (58) σέ τε καὶ Καπ-
παάόκας· σὲ μὲν, τοιοῦτον βουλόμενου εἶναι· iκί-
νους ἔὲ, τοιοῦτον ἀυναμένους δεικνυυαι πολίτην·
2. Φίρμος (59) ἐὲ ἐκεῖνος, ὡς πανταχοῦ ἀιετθισι
κρατῶν, εὖ οἴδα· ἐντεῦθεν χαρ κύτῶ τῶν λόγων
δναμις. Πολλῶν δὰ ἐπαίνων απολαύσας , ούκ οἴόα,
ὅτι πῶποτε τηλικούτων , ἡλίκων νῦν έυ τοῖς στῖς
ἀκπκοα γρααμασι. Τὸ χὰρ μηδένα ἔν τῆν iαινον
δὐξαν ὑπερβαλέσθαι σὲ τὸν λέχοντα ευαι, πόσον τ
χρὸ νομίζειν ἐκείνῳ; Δοκεῖς ὅέ μοι καὶ τούτους (60)
ἀπεσταθκεναι πρὶν ἢ τον Φιρμῖνον ἐδεῖν· ού γάρ ἄν
αύτὸυ (β1) ούκ εἰχε τὰ γράμματα. Καὶ νῦν τί ποῖ
ξ τί μέλλει hιρμῖνος; Ἐτʼ ἔστιν ἐν τοῖς τῶν γαμων
πὸθοις (β2), ἡ ἐκεῖνα μὲν παλαι παπαυται, βαριῖα (6ῦ)
δὲ ἡ βουλὸ, καὶ πᾶσα ἀαάχκο μένειν; ἢ τίῶες εισὶν
ἐλπίδες, ὡς αὐθις ἔσται λόχων κοινωυός; Ἀποαρι-
νάσβω τι ἡμῖν· καὶ εἴο μὲν ι χρηστόυ. Eἰ ὁʼ οὖν
τι καὶ λυπήσει, τοῦ βλέπειν χε ἡμᾶς πρὸς τὰς πύλας
ἀααλλέξει. Eἰ δὲ Ἀθίνησι νὐν ὁ θιρμλνος ἐτγχ-
νν ῦν, τί ὡν ἔόρων οἱ βουλεύοντες παρʼ ὑμῖν; II
τῆν Σαλαμινίαν ἔπεμπον ἄν ἐπʼ αύτὸν; Ὁρᾷς, ὅι
πανταχοῦ ὀιετέλεσε κρατῶν, vertit Corbefisius. uὁ-
oue firma memorα fμcrit,uel retinuerit, ac vilu-
perat interpretemo, qui sic reddiderat: 7rmmnnur
vero lle,quar αbqae tibi constanter adhærendo
perduraoerit scιο.
(88Ο) Ἐκείνῳ... καὶ τούτους. Sic plerique codices
mss. Editi ἐκεῖνον... ταύτα.
(61) Οὐ γὰρ ν αύτὸν. Hunc locuro sanavimus
partim omonium codicumo, qui habent αύτον, par-
fima Barlæani ope, in quo legitur ού γὰρ ἔν. Edili
ὸ χὰρ ν αύτος.
(62) Πότοις. Codex Barlæanus πότοις, nupt·-
ἰέὸαs contuiuis, sicquelegit interpres.
(09) θαρεῖα. Nonnulli codices βαρεt. Pauloposl
edii μενει. Muli codices mss. utin textu.
Λιβάνιος Bασιλείω.
1. Διὰ χρόνου πρός ἡμᾶς Καππαδόκης λκει νέος.
Ἐν τοῦτο κέρᾶος, ὅτι Καππαάόκος. Ἀλλὰ καὶ τού
πρώτου χένους οὕτος ὁ Κκππαδόκης (55). Δεύrmρον
τοῦτο κέρόος, Ἀλλὰ καὶ γραμμα τοῦ θαυμαστοῦ
Βασιλείου κομιζων ἡμῖν. Τουτὶ μὲν, ὅτου τίς ἴπτcι
μεῖζον; Ἐχὼ χάρ δν ἐπιλελήσθαί σου νομίζεις, αεὶ
πάλαι νέον ὀντα ἡδούμην· σωφροσύνη τε πρὸς τονς
χέροντας ἀμιλλῶμενον ορῶν, κκὶ ταύτα ἐν ἐκεινχ τῇ
πόλει, τῇ ταῖς ἡἔοναῖς βρυούσρ· καὶ λόχων ἐότ μοῖ-
ραν κεκτκμένον μεχάλκν. Ἐπειδὴ δὰ ἀήθος ὀιν
καὶ τὰς Ἀθήνας ἐόεῖν, καὶ τὸν Κέλσον ἐπειθις
συνέχαιρον τῶ Κέλσῳ, τὅς σῆς ἐξορτομινῳ ψυχξι.
Ἐπανήκοντος ἄὲ σου καὶ ἔχοντος τῆν πατρίόα,
ἔλενον πρὸς ἐμαυτόν. Τί υῦν ἡμῖν ὁ ασιλειος ὀρά,
καὶ πρὸς τινα βίον ὥρμοκεν (5β); Ἀρʼ iν ἀκαπα-
ρίοις τρέπεται (57), τοὐς παλαιοὐς ῤήτορας ζκλῶν;
ἢ ῤήτορας εύδαιμόνων πατέρων ἀπερχαζεται παῖ-
ὀας ; ας δὲ ἡκόν τινες ἀπαγνέλλοντες ἀμενω
σε πολλῶ τουτωνὶ , τῶν ὁδῶν πορεύεσθαι, κα
σκοπεῖν , ὅπῶς αν χένοιο Θεῶ μάλλον φἱλος, ἱ
συλλέξεις χρυσίον, εύόαιμόνισα (58) σέ τε καὶ Καπ-
παάόκας· σὲ μὲν, τοιοῦτον βουλόμενου εἶναι· iκί-
νους ἔὲ, τοιοῦτον ἀυναμένους δεικνυυαι πολίτην·
2. Φίρμος (59) ἐὲ ἐκεῖνος, ὡς πανταχοῦ ἀιετθισι
κρατῶν, εὖ οἴδα· ἐντεῦθεν χαρ κύτῶ τῶν λόγων
δναμις. Πολλῶν δὰ ἐπαίνων απολαύσας , ούκ οἴόα,
ὅτι πῶποτε τηλικούτων , ἡλίκων νῦν έυ τοῖς στῖς
ἀκπκοα γρααμασι. Τὸ χὰρ μηδένα ἔν τῆν iαινον
δὐξαν ὑπερβαλέσθαι σὲ τὸν λέχοντα ευαι, πόσον τ
χρὸ νομίζειν ἐκείνῳ; Δοκεῖς ὅέ μοι καὶ τούτους (60)
ἀπεσταθκεναι πρὶν ἢ τον Φιρμῖνον ἐδεῖν· ού γάρ ἄν
αύτὸυ (β1) ούκ εἰχε τὰ γράμματα. Καὶ νῦν τί ποῖ
ξ τί μέλλει hιρμῖνος; Ἐτʼ ἔστιν ἐν τοῖς τῶν γαμων
πὸθοις (β2), ἡ ἐκεῖνα μὲν παλαι παπαυται, βαριῖα (6ῦ)
δὲ ἡ βουλὸ, καὶ πᾶσα ἀαάχκο μένειν; ἢ τίῶες εισὶν
ἐλπίδες, ὡς αὐθις ἔσται λόχων κοινωυός; Ἀποαρι-
νάσβω τι ἡμῖν· καὶ εἴο μὲν ι χρηστόυ. Eἰ ὁʼ οὖν
τι καὶ λυπήσει, τοῦ βλέπειν χε ἡμᾶς πρὸς τὰς πύλας
ἀααλλέξει. Eἰ δὲ Ἀθίνησι νὐν ὁ θιρμλνος ἐτγχ-
νν ῦν, τί ὡν ἔόρων οἱ βουλεύοντες παρʼ ὑμῖν; II
τῆν Σαλαμινίαν ἔπεμπον ἄν ἐπʼ αύτὸν; Ὁρᾷς, ὅι
πανταχοῦ ὀιετέλεσε κρατῶν, vertit Corbefisius. uὁ-
oue firma memorα fμcrit,uel retinuerit, ac vilu-
perat interpretemo, qui sic reddiderat: 7rmmnnur
vero lle,quar αbqae tibi constanter adhærendo
perduraoerit scιο.
(88Ο) Ἐκείνῳ... καὶ τούτους. Sic plerique codices
mss. Editi ἐκεῖνον... ταύτα.
(61) Οὐ γὰρ ν αύτὸν. Hunc locuro sanavimus
partim omonium codicumo, qui habent αύτον, par-
fima Barlæani ope, in quo legitur ού γὰρ ἔν. Edili
ὸ χὰρ ν αύτος.
(62) Πότοις. Codex Barlæanus πότοις, nupt·-
ἰέὸαs contuiuis, sicquelegit interpres.
(09) θαρεῖα. Nonnulli codices βαρεt. Pauloposl
edii μενει. Muli codices mss. utin textu.