PG 32, col. 1089
In inglese: The Letters 350
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΜΕ.
Nunc primum Libanius scribit Basilio.Meminit se olim illius eloquio valde delectatum,sed tamen ali-
quando injuriam ab eo accepisse, quod sein profundum Homerici furoris rogatus introducere noluisset.
At6dvto; Βασιλείῳ .
Μᾶλλον ὅτι μή πάλαι σοι γράφειν ἠρξάμην, οἶμαι
μοι δεῖν ἀπολογίας, ᾗ νῦν παραιτήσεως, ὅτι τοῦ·
το (90) ποιεῖν ἠρξάμην, Ἐγὼ γὰρ ἐκεῖνος, ό προσθέων,
ὁπότε φανείης, καὶ ὡς ἣδιστα ὑπέχων τὰ ὦτα τῷ
ῥεύματι τῆς γλώττης, καὶ λέγοντος εὐφραινόμενος,
καὶ μόλις ἀπαλλαττόμενος, καὶ πρὸς τοὺς ἑταίρους
λέγων, ὡς Οὗτος ἀνήρ τοσούτῳ καλλίων τῶν Ἀχε-
λῴου θυγατέρων, ὅσῳ θέλγει μῖεν ᾗπερ (91) ἓκεῐναι,
βλάπτει δε ούχ ὧσπερ ἐκεῖναι. Καὶ μικρόν γε τὸ
μὴ βλάπτειν ο ἀλλ’ ότι τὰ τοῦδε μέλη κέδρος τῷ
δεξαμένῳ. Τὸν οὖν οὕτως ἔχοντά με γνώμης, νομί-
ζοντα δὲ καὶ φιλεῖσθαι, λέγειν δε δοκοῦντα μή το-
λμᾷν ἐπιστέλλειν, έσχάτης ἀργίας, καὶ τοῦτ’ οἷν εἴη
ἅμα ζημιοῦντος αύτόν (92). Δῆλον γὰρ, ὡς oliui-{ni
μου τήν ἐπιστολήν τὴν μικρὰν καὶ φαύλην καλῇ τε
καὶ μεγάλη, καὶ φυλάξῃ δήπου, μή με καὶ δεύτερον
ἆδικῇς. Οἶμαι γὰρ (93) πολλοὺς βοήσεσθαι πρὸς τό
ῥῆμα καὶ περιστήσεσθαι πρὸς τὰ πράγματα κεκρα-
γότας · Εασίλειος ἠδίκηκέ τι κᾶν σμικρόν ; οὐκοῦν
καὶ Αἰακός, καὶ Μίνως, καὶ ό τούτου δε ἁδελφός.
Ἐγὼ δέ σε τῇ μὲν άλλη νενικηκέναι συγχωρῶ · τίς
δε ἰδών τέ σε, καὶ ού φθονῶνβ ; Ἐν δέ τί σοι ἡμαρ-
τῆσθαι πρὸς ημᾶς, κεῖν σε τοῦτ’ ἀναμνήσω, πεῖθε
τοὺς ἀγανακτοῦντας μὴ βοᾲν. Οὐδείς σοι προσελθὼν
καὶ χάριν ἐπαγγείλας (94), ἦν δοῦναι ῥᾷστον, ἀτυ-
χής ἀπῆλθεν. Εἰμὶ τοίνυν (95) τῶν χάριν αἰτησάντων
μεν, ού λαϐόντων δε. Ti οὖν grew; Πολλάκις έν
στρατηγίῳ (96) σοι συγγενόμενος, ἠϐουλήθην (97)
διὰ τῆς σῆς σοφίας εὶς τὸ βάθος τῆς Ὀμήρου μανίας
εἰσελθεῖν. Εἰ δὲ τὸ πᾶν ού δυνατόν, σύ δε ἀλλ’ εἷς
μερος ἡμᾶς εἰσάγαγε τοῦ κλήρου. Μέρους δε ἐπεθύ-
μουν, ἐν τῶν Ἑλλήνων κακῶς πεπραχότων (98), ὃν
ὕϐρισεν Ἀγαμέμνων ἐθεράπευε δώροις. Ταῦτ’ ἐμοῦ
λέγοντος, ἐγέλας, ἀρνεῖσθαι μὲν ούκ ἔχων, ὡς οῦκ ἆν
δύναιο βουληθεὶς, δωρήσασθαι δε οὐκ ἐθέλων. ’Δρά
σοι καὶ τοῖς ἀγανακτοῦσιν, ὅτι σε ἔφην ἀδικεῖν, ἁδι-
(90) Ὀτι τοῦτο. 8ἱο mss. sex. Editi ὅτε τοῦτο.
(9t) Ἥπερ. Qodices tres ἤπερ, magis quam illae.
Paulo ,ροεῇθάἱά ἀλλ’ ἤδη τά. octo ut intextu.
(92)_rEaxci'mg ἀργίας, καὶ τοῦ-τ’ ἆν εἵη-οἶμα ζημιοῦτ
ντοςῌαύτόν. lf‘ortglégendum, ἐσχάτης ἀργείας ’τοῦτ’
ἆν εἴη, καὶ ἅμα ζημιοῦντος αύτόνξΕοιΤ.
,(93)“Οἷμαι’ γάρ. ita codices mss. septem. Editi
οιμαι σε .
μαι σε.
(94) Χάριν Eum/ytaeus. Reg. secundus et Coisl.
secundus ἀπαγγεῡας [melius].
(95) Εἰμὶ τοίνυν. Editi addunt ἐγὼηεθά hoc pro-
no‘men deest in septem nostris codicibustPat—ilo
post pro μανίας, Ιᾴεεξ-[ιάιξῐημαντείαω id est, divi:
siccas; smmi”camisia,‘szdiregagazm
Nunc primum Libanius scribit Basilio.Meminit se olim illius eloquio valde delectatum,sed tamen ali-
quando injuriam ab eo accepisse, quod sein profundum Homerici furoris rogatus introducere noluisset.
At6dvto; Βασιλείῳ .
Μᾶλλον ὅτι μή πάλαι σοι γράφειν ἠρξάμην, οἶμαι
μοι δεῖν ἀπολογίας, ᾗ νῦν παραιτήσεως, ὅτι τοῦ·
το (90) ποιεῖν ἠρξάμην, Ἐγὼ γὰρ ἐκεῖνος, ό προσθέων,
ὁπότε φανείης, καὶ ὡς ἣδιστα ὑπέχων τὰ ὦτα τῷ
ῥεύματι τῆς γλώττης, καὶ λέγοντος εὐφραινόμενος,
καὶ μόλις ἀπαλλαττόμενος, καὶ πρὸς τοὺς ἑταίρους
λέγων, ὡς Οὗτος ἀνήρ τοσούτῳ καλλίων τῶν Ἀχε-
λῴου θυγατέρων, ὅσῳ θέλγει μῖεν ᾗπερ (91) ἓκεῐναι,
βλάπτει δε ούχ ὧσπερ ἐκεῖναι. Καὶ μικρόν γε τὸ
μὴ βλάπτειν ο ἀλλ’ ότι τὰ τοῦδε μέλη κέδρος τῷ
δεξαμένῳ. Τὸν οὖν οὕτως ἔχοντά με γνώμης, νομί-
ζοντα δὲ καὶ φιλεῖσθαι, λέγειν δε δοκοῦντα μή το-
λμᾷν ἐπιστέλλειν, έσχάτης ἀργίας, καὶ τοῦτ’ οἷν εἴη
ἅμα ζημιοῦντος αύτόν (92). Δῆλον γὰρ, ὡς oliui-{ni
μου τήν ἐπιστολήν τὴν μικρὰν καὶ φαύλην καλῇ τε
καὶ μεγάλη, καὶ φυλάξῃ δήπου, μή με καὶ δεύτερον
ἆδικῇς. Οἶμαι γὰρ (93) πολλοὺς βοήσεσθαι πρὸς τό
ῥῆμα καὶ περιστήσεσθαι πρὸς τὰ πράγματα κεκρα-
γότας · Εασίλειος ἠδίκηκέ τι κᾶν σμικρόν ; οὐκοῦν
καὶ Αἰακός, καὶ Μίνως, καὶ ό τούτου δε ἁδελφός.
Ἐγὼ δέ σε τῇ μὲν άλλη νενικηκέναι συγχωρῶ · τίς
δε ἰδών τέ σε, καὶ ού φθονῶνβ ; Ἐν δέ τί σοι ἡμαρ-
τῆσθαι πρὸς ημᾶς, κεῖν σε τοῦτ’ ἀναμνήσω, πεῖθε
τοὺς ἀγανακτοῦντας μὴ βοᾲν. Οὐδείς σοι προσελθὼν
καὶ χάριν ἐπαγγείλας (94), ἦν δοῦναι ῥᾷστον, ἀτυ-
χής ἀπῆλθεν. Εἰμὶ τοίνυν (95) τῶν χάριν αἰτησάντων
μεν, ού λαϐόντων δε. Ti οὖν grew; Πολλάκις έν
στρατηγίῳ (96) σοι συγγενόμενος, ἠϐουλήθην (97)
διὰ τῆς σῆς σοφίας εὶς τὸ βάθος τῆς Ὀμήρου μανίας
εἰσελθεῖν. Εἰ δὲ τὸ πᾶν ού δυνατόν, σύ δε ἀλλ’ εἷς
μερος ἡμᾶς εἰσάγαγε τοῦ κλήρου. Μέρους δε ἐπεθύ-
μουν, ἐν τῶν Ἑλλήνων κακῶς πεπραχότων (98), ὃν
ὕϐρισεν Ἀγαμέμνων ἐθεράπευε δώροις. Ταῦτ’ ἐμοῦ
λέγοντος, ἐγέλας, ἀρνεῖσθαι μὲν ούκ ἔχων, ὡς οῦκ ἆν
δύναιο βουληθεὶς, δωρήσασθαι δε οὐκ ἐθέλων. ’Δρά
σοι καὶ τοῖς ἀγανακτοῦσιν, ὅτι σε ἔφην ἀδικεῖν, ἁδι-
(90) Ὀτι τοῦτο. 8ἱο mss. sex. Editi ὅτε τοῦτο.
(9t) Ἥπερ. Qodices tres ἤπερ, magis quam illae.
Paulo ,ροεῇθάἱά ἀλλ’ ἤδη τά. octo ut intextu.
(92)_rEaxci'mg ἀργίας, καὶ τοῦ-τ’ ἆν εἵη-οἶμα ζημιοῦτ
ντοςῌαύτόν. lf‘ortglégendum, ἐσχάτης ἀργείας ’τοῦτ’
ἆν εἴη, καὶ ἅμα ζημιοῦντος αύτόνξΕοιΤ.
,(93)“Οἷμαι’ γάρ. ita codices mss. septem. Editi
οιμαι σε .
μαι σε.
(94) Χάριν Eum/ytaeus. Reg. secundus et Coisl.
secundus ἀπαγγεῡας [melius].
(95) Εἰμὶ τοίνυν. Editi addunt ἐγὼηεθά hoc pro-
no‘men deest in septem nostris codicibustPat—ilo
post pro μανίας, Ιᾴεεξ-[ιάιξῐημαντείαω id est, divi:
siccas; smmi”camisia,‘szdiregagazm