PG 32, col. 241
In inglese: The Letters 5
δέ ἓν ὑποδέξεται τέλος. Εἰ γὰρ καὶ θᾶττον τήν ὁδόν _
προκατελυσεν, ἀλλὰ πάντες τὴν αὐτὴν (30) πορευ-
σόμεθα· καὶ πάντας τό αὐτὸ ἀναμένει κατάλυμα.
Μόνον γένοιτο ἡμᾶς ὃ ι’ ἀρετῆς τῇ καθαρότητι ἐκείνου
ὁμοιωθῆναι· ἶνα διὰ τό ἄδολον τοῦ ἤθους τῆξ αὐτῆς
τοῖς ἐν Χριστῷ νηπίοις ἀναπαύσεως ἐπιτύχωμεν (31).
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ς’.
Basilius Nectarii uxorem similiter consolatur.
Πρός τήν όμόζυγον (32) Νεκταρίου παραμυθητική.
1. Ἐμελλον ἀποσιωπᾷν πρὸς τὴν κοσμιότητα σου,
λογιζόμενος, ὅτι, ὣσπερ ὀφθαλμῷ φλεγμαίνοντι καὶ
τό ἁπαλώτατον τῶν παρηγορημάτων ἀνίαν (33) ἑμ-
ποιεί, οὕτω καὶ ψυχῇ ὑπό θλίψεως βαρείας κεκα-
κωμένῃ, κᾶν πολλὴν παράκλησιν φέρῃ ό λόγος, ὀχληρός
πως εἶναι δοκεῖ, ἓν τῇ περιωδυνίᾳ προσφερόμενος,
Ἐπςί δέ με (34) εἰσῆλθεν, ὅτι πρὸς Χριπιανήν
μοι ό λόγος ἔσται, πάλαι πεπαιδευμένην τὰ θεῖα,
και ἐμπαράσκευον οὖσαν πρὸς τὰ ἆνθρὼπινα, οὐκ
ἐνόμισα δίκαιον εἶναι παραλιπεῖν τὸ ἐπιϐάλλον μοι.
Οἶδα ποταπὰ τῶν μητέρων τὰ σπλάγχνα· καὶ ὁταν
ἰδίως τό σὸν πιρὶ πάντας χρηστὸν καὶ ἣμερον ἐνθυ-
μηθῶ, λογίζομαι πόσην εἰκὸς ἐπὶ τοῖς παροῦσιν εἶναι
τὴν ἀλγηδόνα. Παίδα ἐζημιώθης, ὃν περιόντα μεν
ἐμακάρισαν πᾶσαι μητέρες, καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν
τοιούτους εἶναι· ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν, ὡς ἑκάστη
τόν ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα . Ἐκείνου ό θάνατος
πληγή ἐγένετο πατρίδων δύο (35), τῆς τε ἡμετέρας
καὶ τῆς Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ περιφανὶς
γένος συγκατέπεσεν, ὣσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος
κατασεισθέν. Ὠ συνάντημα πονηροῦ δαίμονος, πόσον
ἴσχυσε κακὸν ἐξεργάσασθαι ! Ὤ γῆ, τοιοῦτον ἀναγκα-
σθεῐσα ὑποδέξασθαι πάθοςῐ ’Ἐφριξε τάχα καὶ ό
ἣλιος, εἶ τις αἴσθησις αὐτῷ, τὸ σκυθρωπὸν ἐκεῖνο
θέαμα, Καὶ τί οἶν τις τοσοῦτον εἰποι, ὅσον ἠ ἀμηχανία
τῆς ψυχῆς ὑποϐάλλει ; ν
2. Ἀλλ’ οὐ γὰρ ἀπρονόητα τὰ ἡμέτερα, ὡς μεμα-
Θήκαξιεν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, ὅτι οὐδὲ στρουθίον πίπτει
ἄνευ θελήματος τοῦ Πατρός ἡμῶν. Ὠστε, εἰ τι γί-
you, θελήματι γέγονε τοῦ κτίσαντος ἡμᾶς. Τῷ δε
βουλήματι τοῦ Θεοῦ τίς ἀνθέστηκε; Καταὸεξώμε-
θα (36) τό συμϐάν· δυσανασχετοῦντες γὰρ οὔτε τό
³³ Matth. ι, 29.
(29) Orici”: πολὺς... ὑποδέξεται τελος. Deest tota
haec verborum complexioin Vat. et Coisl. recen-
tiore,etin duobus Regiis. Huic autem et sequenti
epistolae multa insunt indicia hominis a rhetorum
exercitationibus recentis. Nonnulla etiam, quin.
Basilius apte ad religionem Christianam accom-
modat,in Plutarchi libro De consolalz‘oneleguntur.
ls enim docet vitam mutuo datam esse hominibus,
nec mirum videri debere, si reddenda sit : hanc
vitam esse veluti viam, qua omnes ad idem di-
versarium tendimus: non lugendos esse, quos
brevi sequemur.
{30) Τήἒι Editi addunt αὐτῷ, quod deest
in septem veteribus libris.
προκατελυσεν, ἀλλὰ πάντες τὴν αὐτὴν (30) πορευ-
σόμεθα· καὶ πάντας τό αὐτὸ ἀναμένει κατάλυμα.
Μόνον γένοιτο ἡμᾶς ὃ ι’ ἀρετῆς τῇ καθαρότητι ἐκείνου
ὁμοιωθῆναι· ἶνα διὰ τό ἄδολον τοῦ ἤθους τῆξ αὐτῆς
τοῖς ἐν Χριστῷ νηπίοις ἀναπαύσεως ἐπιτύχωμεν (31).
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ς’.
Basilius Nectarii uxorem similiter consolatur.
Πρός τήν όμόζυγον (32) Νεκταρίου παραμυθητική.
1. Ἐμελλον ἀποσιωπᾷν πρὸς τὴν κοσμιότητα σου,
λογιζόμενος, ὅτι, ὣσπερ ὀφθαλμῷ φλεγμαίνοντι καὶ
τό ἁπαλώτατον τῶν παρηγορημάτων ἀνίαν (33) ἑμ-
ποιεί, οὕτω καὶ ψυχῇ ὑπό θλίψεως βαρείας κεκα-
κωμένῃ, κᾶν πολλὴν παράκλησιν φέρῃ ό λόγος, ὀχληρός
πως εἶναι δοκεῖ, ἓν τῇ περιωδυνίᾳ προσφερόμενος,
Ἐπςί δέ με (34) εἰσῆλθεν, ὅτι πρὸς Χριπιανήν
μοι ό λόγος ἔσται, πάλαι πεπαιδευμένην τὰ θεῖα,
και ἐμπαράσκευον οὖσαν πρὸς τὰ ἆνθρὼπινα, οὐκ
ἐνόμισα δίκαιον εἶναι παραλιπεῖν τὸ ἐπιϐάλλον μοι.
Οἶδα ποταπὰ τῶν μητέρων τὰ σπλάγχνα· καὶ ὁταν
ἰδίως τό σὸν πιρὶ πάντας χρηστὸν καὶ ἣμερον ἐνθυ-
μηθῶ, λογίζομαι πόσην εἰκὸς ἐπὶ τοῖς παροῦσιν εἶναι
τὴν ἀλγηδόνα. Παίδα ἐζημιώθης, ὃν περιόντα μεν
ἐμακάρισαν πᾶσαι μητέρες, καὶ ηὔξαντο τοὺς ἑαυτῶν
τοιούτους εἶναι· ἀποθανόντα δὲ ἐστέναξαν, ὡς ἑκάστη
τόν ἑαυτῆς γῇ κατακρύψασα . Ἐκείνου ό θάνατος
πληγή ἐγένετο πατρίδων δύο (35), τῆς τε ἡμετέρας
καὶ τῆς Κιλίκων. Ἐκείνῳ τὸ μέγα καὶ περιφανὶς
γένος συγκατέπεσεν, ὣσπερ ἐρείσματος ὑφαιρεθέντος
κατασεισθέν. Ὠ συνάντημα πονηροῦ δαίμονος, πόσον
ἴσχυσε κακὸν ἐξεργάσασθαι ! Ὤ γῆ, τοιοῦτον ἀναγκα-
σθεῐσα ὑποδέξασθαι πάθοςῐ ’Ἐφριξε τάχα καὶ ό
ἣλιος, εἶ τις αἴσθησις αὐτῷ, τὸ σκυθρωπὸν ἐκεῖνο
θέαμα, Καὶ τί οἶν τις τοσοῦτον εἰποι, ὅσον ἠ ἀμηχανία
τῆς ψυχῆς ὑποϐάλλει ; ν
2. Ἀλλ’ οὐ γὰρ ἀπρονόητα τὰ ἡμέτερα, ὡς μεμα-
Θήκαξιεν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, ὅτι οὐδὲ στρουθίον πίπτει
ἄνευ θελήματος τοῦ Πατρός ἡμῶν. Ὠστε, εἰ τι γί-
you, θελήματι γέγονε τοῦ κτίσαντος ἡμᾶς. Τῷ δε
βουλήματι τοῦ Θεοῦ τίς ἀνθέστηκε; Καταὸεξώμε-
θα (36) τό συμϐάν· δυσανασχετοῦντες γὰρ οὔτε τό
³³ Matth. ι, 29.
(29) Orici”: πολὺς... ὑποδέξεται τελος. Deest tota
haec verborum complexioin Vat. et Coisl. recen-
tiore,etin duobus Regiis. Huic autem et sequenti
epistolae multa insunt indicia hominis a rhetorum
exercitationibus recentis. Nonnulla etiam, quin.
Basilius apte ad religionem Christianam accom-
modat,in Plutarchi libro De consolalz‘oneleguntur.
ls enim docet vitam mutuo datam esse hominibus,
nec mirum videri debere, si reddenda sit : hanc
vitam esse veluti viam, qua omnes ad idem di-
versarium tendimus: non lugendos esse, quos
brevi sequemur.
{30) Τήἒι Editi addunt αὐτῷ, quod deest
in septem veteribus libris.