PG 32, col. 245
In inglese: The Letters 8.1
ἡμῶν ἡ διάνοια, ἐλάττων δὲ ταύτης ἡ γλῶσσα, τί
ἐχρῆν προσδοκᾷν ἡμᾶς ἐπὶ τοῖς εἰρημένοις, καὶ οὐχὶ
πενίαν ἐγκληθήσισθαι λόγων; Οῦ μὴν τούτου γε
ἕνεκεν δυνατὸν ἧν σιωπῇ παρελθεῖν τὸ ἐπιζητού-
μενον (45). Κίνδυνος γὰρ προδοσίας, ἐν τῷ μὴ περο-
χείρως ἀποδιδόναι τὰς περὶ Θεοῦ ἀποκρίσεις τοῖς
ἀγαπῶσι τόν Κύριον. Ἐκεῖνα μὲν οὖν, εἶτε ἀρκούν-
τως ἔχειν δοκεῖ, εἶτε καὶ ἀκριϐεστέρας τινός προσ-
θήκης δεῖται, καιροῦ ἰδίου πρὸς διόρθωσιν χρῄζει.
Τὸ δὲ νῦν ἔχον, παρακαλοῦμεν σε, ὃ καὶ παρεκαλέ-
σαμεν ἤδη, χρῆσαι σεαυτόν ὁλοκλήρως τῇ συνηγορίᾳ
τῆς ἀληθείας, καὶ ταῖς (46) παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐγγινομέ-
ναις τῇ διανοίᾳ σου ὁρμαῖς πρὸς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
σύστασιν, ταύταις ἀρκούμενον καὶ παρ’ ἡμῶν μηδὲν
ἑπιζητοῦντα πλέον ο οῖ, πολλῷ ἕλάττους ὄντες τῆς ὑπο-
νοίας, βλάπτομεν μᾶλλον τῇ παρ’ ἑαυτῶν ἀσθενείᾳ
τόν λόγον, ἦ τινα ἰσχὺν διὰ τῆς συνηγορίας τῇ ἁλη-
θείᾳ προστίθεμεν.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ Η’.
Perculsus casu inopinato Basilius, cum se ad Gregorium recepisset, desiderium suorum his litteris lenit,
eosque, admonet ut caveant ab Arianis. Deum Patrem, Deum Filium, Deum Spiritum sanctum confi-
terioportere statuit. Tres deos affigentibus respondet. Deum natura, non numero unum dici: simile
etdissimite rejicit, identitatem substantia: requirit, ac Filium Patri esse consubstantialem declarat.
Plura explanat Scriptura? loca ab adversariis objecta. Denique sancti Spiritus divinitatem probat.
Τοῖς Καισαρεῦσιν (47) ἀπολογία περὶ τῆς ἀποχωρή σεω ς,
καὶ περὶ πίστεως.
1. Πολλάκις ἕθαύμασα, τί ποτε πρὸς ἡμᾶς πεπόν⁸
θατε, καὶ πόθεν τοσοῦτον ἡττᾶσθε (48) τῆς ἡμετέρας
βραχύτητος, τῆς μικρᾶς καὶ ὀλίγης καὶ οὐδὲν ἴσως
ἐχούσης ἐράσμιον, καὶ λόγοις ἡμᾶς προτρέπεσθε,
φιλίας τε καὶ πατρίδος ὑπομιμνήσκοντες, ὧσπερ qau-
γάδας τινὰς πατρίκοῖς σπλάγχνοις, πρὸς ἑαυτοὺς
πάλιν ὶπιστρίερειν (49) πειρώμενοι, Ἐγώ δε τὸ μὲν
φυγάς γεγονέναι ὁμολογῶ) καὶ οῦκ ἀρνηθείην· τὴν
δέ αἰτίαν μάθοιτ’ ἂν ἤδη ποθοῦντες. Μάλιστα μὶν
τῷ ἀδοκήτῳ τότε πληγεὶς, καθάπερ οἱ τοῖς αἰφνι-
δίοις ψόφοις ἀθρόως καταπλαγέντες, οὗ κατέσχον
τοὺς λογισμοὺς, ἀλλ’ ἔμοὶκρυνα φυγαδεύων, καί ηὐ-
λίσθσςν χρόνον ἱκανόν ἀφ’ ὑμῶν, ἔπειτα δὲ καὶ πό-
est Combefisius, scholium quoddam declaratBa-
silium hacsententia uti, sed fusius, in llomilia, 1) in solitudinem, ut eruditi viri hactenus credide-
quae inscribitur, Christi generatiofLegitur hinc
homilia tom. ll, ⁸ρ. 59; et quod in scholio indi-
catum est, reperitur, n. 1 et 2.
(45) Τό ἐπιζητούμενον. Quatuor mss. oon anti-
quissimi τό ζητούμενον.
(46) Kal ταῖς. Deest καί in duobus mss. Regiis.
Videtur deletum fuisse in Ilarlaaano codice, in
quo haec cpistola recentiore manuiscripta est.
'bpgatg, motibus. Melius forte, si reddatur. prae-
sidiisfiPaulo post legimus 'ex quinque? 'mss.
πολλῷ ἂοὲττονς “ρῐό χπολλῶν. Ι)υο “mss.— codices
habent ἀσθενείᾳ ’τῶν λόγων.
(47) Τοῖς Καισαρεῦσιν.. Quamvis hic titulus Ba-
silii sententiae ac verbis repugnet, eum tamen
retinuimus, propterea qugflreperitur in duobus
codicibus m'ss.—lleg. et Harl; exceptis ultimis
verbis, καὶ περὶῌπίστερος, quae despui. Porro_haec
epistola non ad Caesariensés,sed ad monasterium,
ἐχρῆν προσδοκᾷν ἡμᾶς ἐπὶ τοῖς εἰρημένοις, καὶ οὐχὶ
πενίαν ἐγκληθήσισθαι λόγων; Οῦ μὴν τούτου γε
ἕνεκεν δυνατὸν ἧν σιωπῇ παρελθεῖν τὸ ἐπιζητού-
μενον (45). Κίνδυνος γὰρ προδοσίας, ἐν τῷ μὴ περο-
χείρως ἀποδιδόναι τὰς περὶ Θεοῦ ἀποκρίσεις τοῖς
ἀγαπῶσι τόν Κύριον. Ἐκεῖνα μὲν οὖν, εἶτε ἀρκούν-
τως ἔχειν δοκεῖ, εἶτε καὶ ἀκριϐεστέρας τινός προσ-
θήκης δεῖται, καιροῦ ἰδίου πρὸς διόρθωσιν χρῄζει.
Τὸ δὲ νῦν ἔχον, παρακαλοῦμεν σε, ὃ καὶ παρεκαλέ-
σαμεν ἤδη, χρῆσαι σεαυτόν ὁλοκλήρως τῇ συνηγορίᾳ
τῆς ἀληθείας, καὶ ταῖς (46) παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐγγινομέ-
ναις τῇ διανοίᾳ σου ὁρμαῖς πρὸς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
σύστασιν, ταύταις ἀρκούμενον καὶ παρ’ ἡμῶν μηδὲν
ἑπιζητοῦντα πλέον ο οῖ, πολλῷ ἕλάττους ὄντες τῆς ὑπο-
νοίας, βλάπτομεν μᾶλλον τῇ παρ’ ἑαυτῶν ἀσθενείᾳ
τόν λόγον, ἦ τινα ἰσχὺν διὰ τῆς συνηγορίας τῇ ἁλη-
θείᾳ προστίθεμεν.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ Η’.
Perculsus casu inopinato Basilius, cum se ad Gregorium recepisset, desiderium suorum his litteris lenit,
eosque, admonet ut caveant ab Arianis. Deum Patrem, Deum Filium, Deum Spiritum sanctum confi-
terioportere statuit. Tres deos affigentibus respondet. Deum natura, non numero unum dici: simile
etdissimite rejicit, identitatem substantia: requirit, ac Filium Patri esse consubstantialem declarat.
Plura explanat Scriptura? loca ab adversariis objecta. Denique sancti Spiritus divinitatem probat.
Τοῖς Καισαρεῦσιν (47) ἀπολογία περὶ τῆς ἀποχωρή σεω ς,
καὶ περὶ πίστεως.
1. Πολλάκις ἕθαύμασα, τί ποτε πρὸς ἡμᾶς πεπόν⁸
θατε, καὶ πόθεν τοσοῦτον ἡττᾶσθε (48) τῆς ἡμετέρας
βραχύτητος, τῆς μικρᾶς καὶ ὀλίγης καὶ οὐδὲν ἴσως
ἐχούσης ἐράσμιον, καὶ λόγοις ἡμᾶς προτρέπεσθε,
φιλίας τε καὶ πατρίδος ὑπομιμνήσκοντες, ὧσπερ qau-
γάδας τινὰς πατρίκοῖς σπλάγχνοις, πρὸς ἑαυτοὺς
πάλιν ὶπιστρίερειν (49) πειρώμενοι, Ἐγώ δε τὸ μὲν
φυγάς γεγονέναι ὁμολογῶ) καὶ οῦκ ἀρνηθείην· τὴν
δέ αἰτίαν μάθοιτ’ ἂν ἤδη ποθοῦντες. Μάλιστα μὶν
τῷ ἀδοκήτῳ τότε πληγεὶς, καθάπερ οἱ τοῖς αἰφνι-
δίοις ψόφοις ἀθρόως καταπλαγέντες, οὗ κατέσχον
τοὺς λογισμοὺς, ἀλλ’ ἔμοὶκρυνα φυγαδεύων, καί ηὐ-
λίσθσςν χρόνον ἱκανόν ἀφ’ ὑμῶν, ἔπειτα δὲ καὶ πό-
est Combefisius, scholium quoddam declaratBa-
silium hacsententia uti, sed fusius, in llomilia, 1) in solitudinem, ut eruditi viri hactenus credide-
quae inscribitur, Christi generatiofLegitur hinc
homilia tom. ll, ⁸ρ. 59; et quod in scholio indi-
catum est, reperitur, n. 1 et 2.
(45) Τό ἐπιζητούμενον. Quatuor mss. oon anti-
quissimi τό ζητούμενον.
(46) Kal ταῖς. Deest καί in duobus mss. Regiis.
Videtur deletum fuisse in Ilarlaaano codice, in
quo haec cpistola recentiore manuiscripta est.
'bpgatg, motibus. Melius forte, si reddatur. prae-
sidiisfiPaulo post legimus 'ex quinque? 'mss.
πολλῷ ἂοὲττονς “ρῐό χπολλῶν. Ι)υο “mss.— codices
habent ἀσθενείᾳ ’τῶν λόγων.
(47) Τοῖς Καισαρεῦσιν.. Quamvis hic titulus Ba-
silii sententiae ac verbis repugnet, eum tamen
retinuimus, propterea qugflreperitur in duobus
codicibus m'ss.—lleg. et Harl; exceptis ultimis
verbis, καὶ περὶῌπίστερος, quae despui. Porro_haec
epistola non ad Caesariensés,sed ad monasterium,