PG 32, col. 637
In inglese: The Letters 165
πυκνά · σιγᾷ τῶν εὐσεϐούντων τὰ στόματα · λαοὶ τῶν
εὐκτηρίων οἴκων ἐξελαθέντες ἐν τῷ ὑπαίθρῳ πρὸς τὸν ἐν
οὐρανοῖς Δεσπότην τὰς χεῖρας αἰρουσι. Καὶ αἱ μέν θλί-
ψεις βαρεῖαιν μαρτύριον δὶ οὐδαμοῦ, δ ιὰ τὸ τοὺς κα-
κοῦντας ἡμᾶς τὴν αὐτὴν ἡμῖν ἔχειν προσηγορίαν. ’Υπὲρ
τούτων αὐτός τε δεήθητι τοῦ Κυρίου, καὶ πάντας τοὺς
γενναίους ἀθλητὰς τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν ὑπὲρ τῶν Ἐκκλη-
σιῶν (43) προσευχὴν συμπαράλαϐεο ἵνα, εἴπερ ἔτι
χρόνοι τινες ὑπολείπονται τῇ συστάσει τοῦ κόσμου, καὶ
μὴ πρὸς τὴν ἐναντίαν φορὰν συνελαύνεται τὰ πάντα,
διαλλαγεὶς ὁ Θεὸς ταῖς ἑαυτοῦ Ἐκκλησίαις, ἐπαναγάγῇ
αὐτὰς πρός τὴν ἀρχαίαν εἰρήνην.
ΕΠΙΣΤΟΑΗ PEE’.
Narrat Basilius acceptam ex Sorani litteris laetitiam, eumque laudat, quod et antea pro fide certamina
sustinuerit, et nunc martyris nuper coronati corpore patriam honoraiverit. Rogat ut pro se precetur.
B
Ἀσχολίῳ (44), ἐπίσκόπῳ Θεσσαλονίκης·
Παλαιὰν ἡμῖν εὐχὴν ό οἶγιος Θεὸς ἐξεπλήρωσε,
καταξιώσας ἡμᾶς γράμμασι τῆς ἀληθινῆς σου θεο-
σεϐείας ἐντυχεῖν. Τὸ μεν γὰρ μέγιστον καὶ τῆς μεγίο
στης σπουδῆς ἄξιον, αὐτόν σε ἰδεῖν καὶ ὀφθῆναί σοι,
καὶτῶν ἐν σοὶ τοῦ Πνεύματος χαρισμάτων ὃ ι’ ἑαυτῶν
ἀπολαῦσαι . ἐπειδὴ δε τοῦτο ἣ τε τοῦ τόπου διάστασις
ἀφαιρεῖται, καὶ αἱ ἰδίᾳ ἑκάτερον ἡμῶν κατέχουσαι
περιστάσεις⁸ δευτέρας εὐχῆς ἄξιον γράμμασι συ-
νίχέσι τῆς ἐν Χριστῷ σου (45) ἀγάπης τρέφεσθαι
τὴν ψυχὴν. Ὀ καὶ νῦν ἡμῖν ὑπῆρξεν, ὅτε ἐλάϐομεν
εἰς χεῖρας τὴν ἐπιστολὴν τῆς συνέσεώς σου. Πλέον
γὰρ ἢ διπλασίους ἐγενόμεθα τῇ ἀπολαύσει τῶν
ἐπεσταλμένων. Καὶ γὰρ ἧν τῷ ὄντι καὶ αὐτήν σου
καθορᾷν τῆν ψυχὴνο οἷον δι’ ἐσόπτρου τινός τῶν
λόγων διαφαινομένην. Πολυπλασίονα δὲ ἡμῖν τὴν
εὐφροσύνην ἐποίει οὐ μόνον τὸ τοιοῦτον εἶναί σε ὁποῖον
ἡ πάντων μαρτυρία παρίστησιν, ἀλλ’ ὃτι τὰ ἐν σοὶ
καλὰ τῆς πατρίδος ἡμῶν ἐστι σεμνολογῆματαέ Οἵον
γὰρ εὐθαλὴς τις κλάδος ῥίζης γενναίας ἀφορμηθεὶς,
τῶν πνευματικῶν καρπῶν τὴν ὑπερορίαν ἐνέπλησας.
Ὠστε εἰκότως ἡ πατρὶς ἡμῶν τοῖς οἰκείοις βλαστήμα-
σιν ἓπαγάλλεται. Καὶ ἡνίκα τοὺς ὑπὲρ τῆς πίστεως
ἀγῶνας διὴθλεις (46), ἐδόξαζε τὸν Θεὸν, ἀκούουσα τὴν
τῶν Πατέρων ἀγαθὴν κληρονομίαν διαφυλαττομένην
ἐν σοί. Οἷα δέ σου (4⁵7) καὶτὰ παρόντας Μάρτυρι,
ζμ) ,Τὸ zelo», τὸ ιῖςῖωρζ llaec facile explicantur
e_t illustrantur ex epistola Ecclesiae Gottliiae, quae
simul cum corpore-8. Sabaemartyrisad Ecclesium
Cagsariensem inissa est. Siclegittfr sub finem hujus
epistolae: Τότε κατάγουσιν αὐτόν εἰς τὸ ὕδωρ Δεὐῇία-
ρι’στοῡντα οιαὶΔ Δδοξάζοντος τόν Θέόν..) Καὶ ῥίψαντες
αὐτόν, καί ἐπιθέντες αὐτῷ ξύλον κατὰ τοῦ ⁸ξ’ραγξῆλου,
ἐπίεζεν εἰς τό βάθος. κάξ οὕτω τελεωθεὶς δὶὰ”ξύλου
καὶ ὗᾷατος, ἄχραντον ἐφύλαξε τῆς σωτηρίας τὸ σύμϐο-
λον, ἐτῶν τριάκοντα Βκτώ. Τιλὴο αὑέίε deductus
est ad aquam, gratias agens et glorificans Deum.
4c praecipitem illum dantes, et tignumjttius collo
imponentes, mersaverunt profundo. Sicque con-
summatus per tignum et aquam, intaminatum ser-
εὐκτηρίων οἴκων ἐξελαθέντες ἐν τῷ ὑπαίθρῳ πρὸς τὸν ἐν
οὐρανοῖς Δεσπότην τὰς χεῖρας αἰρουσι. Καὶ αἱ μέν θλί-
ψεις βαρεῖαιν μαρτύριον δὶ οὐδαμοῦ, δ ιὰ τὸ τοὺς κα-
κοῦντας ἡμᾶς τὴν αὐτὴν ἡμῖν ἔχειν προσηγορίαν. ’Υπὲρ
τούτων αὐτός τε δεήθητι τοῦ Κυρίου, καὶ πάντας τοὺς
γενναίους ἀθλητὰς τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν ὑπὲρ τῶν Ἐκκλη-
σιῶν (43) προσευχὴν συμπαράλαϐεο ἵνα, εἴπερ ἔτι
χρόνοι τινες ὑπολείπονται τῇ συστάσει τοῦ κόσμου, καὶ
μὴ πρὸς τὴν ἐναντίαν φορὰν συνελαύνεται τὰ πάντα,
διαλλαγεὶς ὁ Θεὸς ταῖς ἑαυτοῦ Ἐκκλησίαις, ἐπαναγάγῇ
αὐτὰς πρός τὴν ἀρχαίαν εἰρήνην.
ΕΠΙΣΤΟΑΗ PEE’.
Narrat Basilius acceptam ex Sorani litteris laetitiam, eumque laudat, quod et antea pro fide certamina
sustinuerit, et nunc martyris nuper coronati corpore patriam honoraiverit. Rogat ut pro se precetur.
B
Ἀσχολίῳ (44), ἐπίσκόπῳ Θεσσαλονίκης·
Παλαιὰν ἡμῖν εὐχὴν ό οἶγιος Θεὸς ἐξεπλήρωσε,
καταξιώσας ἡμᾶς γράμμασι τῆς ἀληθινῆς σου θεο-
σεϐείας ἐντυχεῖν. Τὸ μεν γὰρ μέγιστον καὶ τῆς μεγίο
στης σπουδῆς ἄξιον, αὐτόν σε ἰδεῖν καὶ ὀφθῆναί σοι,
καὶτῶν ἐν σοὶ τοῦ Πνεύματος χαρισμάτων ὃ ι’ ἑαυτῶν
ἀπολαῦσαι . ἐπειδὴ δε τοῦτο ἣ τε τοῦ τόπου διάστασις
ἀφαιρεῖται, καὶ αἱ ἰδίᾳ ἑκάτερον ἡμῶν κατέχουσαι
περιστάσεις⁸ δευτέρας εὐχῆς ἄξιον γράμμασι συ-
νίχέσι τῆς ἐν Χριστῷ σου (45) ἀγάπης τρέφεσθαι
τὴν ψυχὴν. Ὀ καὶ νῦν ἡμῖν ὑπῆρξεν, ὅτε ἐλάϐομεν
εἰς χεῖρας τὴν ἐπιστολὴν τῆς συνέσεώς σου. Πλέον
γὰρ ἢ διπλασίους ἐγενόμεθα τῇ ἀπολαύσει τῶν
ἐπεσταλμένων. Καὶ γὰρ ἧν τῷ ὄντι καὶ αὐτήν σου
καθορᾷν τῆν ψυχὴνο οἷον δι’ ἐσόπτρου τινός τῶν
λόγων διαφαινομένην. Πολυπλασίονα δὲ ἡμῖν τὴν
εὐφροσύνην ἐποίει οὐ μόνον τὸ τοιοῦτον εἶναί σε ὁποῖον
ἡ πάντων μαρτυρία παρίστησιν, ἀλλ’ ὃτι τὰ ἐν σοὶ
καλὰ τῆς πατρίδος ἡμῶν ἐστι σεμνολογῆματαέ Οἵον
γὰρ εὐθαλὴς τις κλάδος ῥίζης γενναίας ἀφορμηθεὶς,
τῶν πνευματικῶν καρπῶν τὴν ὑπερορίαν ἐνέπλησας.
Ὠστε εἰκότως ἡ πατρὶς ἡμῶν τοῖς οἰκείοις βλαστήμα-
σιν ἓπαγάλλεται. Καὶ ἡνίκα τοὺς ὑπὲρ τῆς πίστεως
ἀγῶνας διὴθλεις (46), ἐδόξαζε τὸν Θεὸν, ἀκούουσα τὴν
τῶν Πατέρων ἀγαθὴν κληρονομίαν διαφυλαττομένην
ἐν σοί. Οἷα δέ σου (4⁵7) καὶτὰ παρόντας Μάρτυρι,
ζμ) ,Τὸ zelo», τὸ ιῖςῖωρζ llaec facile explicantur
e_t illustrantur ex epistola Ecclesiae Gottliiae, quae
simul cum corpore-8. Sabaemartyrisad Ecclesium
Cagsariensem inissa est. Siclegittfr sub finem hujus
epistolae: Τότε κατάγουσιν αὐτόν εἰς τὸ ὕδωρ Δεὐῇία-
ρι’στοῡντα οιαὶΔ Δδοξάζοντος τόν Θέόν..) Καὶ ῥίψαντες
αὐτόν, καί ἐπιθέντες αὐτῷ ξύλον κατὰ τοῦ ⁸ξ’ραγξῆλου,
ἐπίεζεν εἰς τό βάθος. κάξ οὕτω τελεωθεὶς δὶὰ”ξύλου
καὶ ὗᾷατος, ἄχραντον ἐφύλαξε τῆς σωτηρίας τὸ σύμϐο-
λον, ἐτῶν τριάκοντα Βκτώ. Τιλὴο αὑέίε deductus
est ad aquam, gratias agens et glorificans Deum.
4c praecipitem illum dantes, et tignumjttius collo
imponentes, mersaverunt profundo. Sicque con-
summatus per tignum et aquam, intaminatum ser-