PG 33, col. 1337
Πάντα τοι Ἀθάνατος κραδίῃ μεμελημὲνα ῥέζοι,
[Ιᾶσαν ἀναπλήσειε τεὴν θεοτερπέα βουλήν.
Σεῖο φερεζώῳ κραδίην κεχαρησόμεθ’ ἀλκῇ·
Ἀθανάτῳ πίσυνοι μεγαλαυχὲες ἐσσόμεθ’ αἷεί.
Πάντα τεῶν πλήσειεν ἐναίσιμα δῶρα λιτάων·
Νῦν ἐδάην ὡς χριστὸν ἑὸν Θεὸς ἐξεσάωσε’
Καί οἱ ἀπ’ οὐρανόθεν μεμαὼς καλέοντος ἀκούσει.
Κλεινὸν δεξιτερῆς σφετέρης περὶ κάρτεϊ φέγγος.
Οἳδε μὲν οὗν ’ίπποισι καὶ ἅρμασιν ἐμϐεϐαῶτες,
Ἡμεῖς δ’ Ἀθανάτῳ πίσυνοι μεγαλιζόμεθ’ αἰεί.
Οἳδε πόδας πεπέδηντο, λάθον δ’ ἔκπαγλα πεσόντες,
Ἥμῖν δ’ ἐγρομένοις ἰθύνετο πάντα κατ’ αἶσαν.
Ἀφθιτε, καρτερόθυμον ἀεὶ βασιλῆα σαώσοις,
Είσαΐοις δ’ ὅτε δή σε λιταζόμενοι καλὲσαιμεν.
ΨΑΛΜΟΣ Κ“.
Δαυΐδου κλυτὸς οὗτος ἐεικοστὸς πελει ὕμνος.
Αῗὶν ἅναξ, ’Ἃ χραντε, τεῷ περὶ κάρτεῖ χαίροι,
Kal σέο γηθήσειεν ἀεὶ κατά θυμὸν ἀρωγῇ.
Οὕνεκά οἱ ψυχῆς κεχαρισμένον ἦδος ἔδωκας,
Εὐχωλὴν δ’ ἐτέλεσσας, ἅλις δ’ ’έλε χείλεσι καρπόν.
Μειλιχίης προύτυψας ἐπ’ εὐλογίης μιν ῗαίνωνο
Στίμμα λίθων γεραρῶν κεφαλὴν ἐστὲψαυ τοῖο·
Ῥηίστην βιοτὴν διζημένῳ ἐγγυάλιξας,
ἸΙμασι μηκεδανοῖσι διηνεκέως βίου ἔλκεῖν·
Κῦδος ἔχει περίπυστον ἀλεξικάκῳ σέθεν ἀλκῇ·
Καί οὶ ὑπερτερίην, καί τι πλέον εὖχος ὀρέξοις.
Πάντοτ’ ἀτὲρμαντυν καὶ ἀγήραον ὄλϐον ὄπαζοις.
Χάρματι δ’ εὐφραίνοιτο τεῷ, Μάκαρ, ἀμφὶ προσώπῳ.
Ἐλπωρὴν ἀνέθηκε Θεῷ γεραρώτερος ἐσσὴν,
’Υψίστου δ’ ἐλέῳ πολυθαρσέας ἠρσιε πέζας.
’Λντιϐίοις ἃμα πᾶσι τεὴν ἐπὶ χεῖρα κορύσσοις,
Δεξιτερή σέο πάντας ἀπεχθαίροντας ἐφεύροι.
Σεῖο καταφλεχθεῖν ὑπ’ ὄμμασιν ἴσα καμίνῳ.
Ἐν δὲ γε τῷ πνρόεντι κότῳ σύμπαντας ἀτύζοις,
Καί σφεας ὀλλυμένους δηλήσεται ἀναμάτη φλόξ.
Πάντα μάλ’ ἐξολέσειας ἑῆς ἀπὸ καρπὸν ἀρούρης,
Καὶ σπόρον αἰνοτόκον μεροπηίδος ἔκτοθι φύτλης
Οὕνεκά σοι βρίσαντες ἔπ’ ἄλγεα μυρία θέντο⁸
mmet; ἐν στέρνοισιν ἐπεφράσαντο νόημα.
Ἀντιϐίων τρέψειας ἐλεγχὲα νῶτον ἀκωκῆς·
Εῗκελον ὢν μεθὲηκας ἒήν τελέσειας ὀπωπήν.
Ἀλλ’ ἐπιθαρσήσας σθένεΐ μεγαλίζεο, Ποιμήν.
Αὐτὰρ ἐγὼ ato κάρτος ἀοίδιμον ὑμνοπολεόσω.
ΨΑΛΜΟΣ ΚΑ’.
Πρῶτον Δαυῖδος καὶ ἐεικοστον μελος’
’ῌσεν δ’ ὶῷας ἀντιλήψεως ὅπερ.
Δίρκεο, τίπτε, Μάκαρ, μὲ, Μάκαρ, κατᾶ πάμπαν
[ἔλειπες ;
Τῆλᾶ μευ ἀμπλακίης ἔπεα ζωῆς ἀπερύκοις.
[Ιᾶσαν ἀναπλήσειε τεὴν θεοτερπέα βουλήν.
Σεῖο φερεζώῳ κραδίην κεχαρησόμεθ’ ἀλκῇ·
Ἀθανάτῳ πίσυνοι μεγαλαυχὲες ἐσσόμεθ’ αἷεί.
Πάντα τεῶν πλήσειεν ἐναίσιμα δῶρα λιτάων·
Νῦν ἐδάην ὡς χριστὸν ἑὸν Θεὸς ἐξεσάωσε’
Καί οἱ ἀπ’ οὐρανόθεν μεμαὼς καλέοντος ἀκούσει.
Κλεινὸν δεξιτερῆς σφετέρης περὶ κάρτεϊ φέγγος.
Οἳδε μὲν οὗν ’ίπποισι καὶ ἅρμασιν ἐμϐεϐαῶτες,
Ἡμεῖς δ’ Ἀθανάτῳ πίσυνοι μεγαλιζόμεθ’ αἰεί.
Οἳδε πόδας πεπέδηντο, λάθον δ’ ἔκπαγλα πεσόντες,
Ἥμῖν δ’ ἐγρομένοις ἰθύνετο πάντα κατ’ αἶσαν.
Ἀφθιτε, καρτερόθυμον ἀεὶ βασιλῆα σαώσοις,
Είσαΐοις δ’ ὅτε δή σε λιταζόμενοι καλὲσαιμεν.
ΨΑΛΜΟΣ Κ“.
Δαυΐδου κλυτὸς οὗτος ἐεικοστὸς πελει ὕμνος.
Αῗὶν ἅναξ, ’Ἃ χραντε, τεῷ περὶ κάρτεῖ χαίροι,
Kal σέο γηθήσειεν ἀεὶ κατά θυμὸν ἀρωγῇ.
Οὕνεκά οἱ ψυχῆς κεχαρισμένον ἦδος ἔδωκας,
Εὐχωλὴν δ’ ἐτέλεσσας, ἅλις δ’ ’έλε χείλεσι καρπόν.
Μειλιχίης προύτυψας ἐπ’ εὐλογίης μιν ῗαίνωνο
Στίμμα λίθων γεραρῶν κεφαλὴν ἐστὲψαυ τοῖο·
Ῥηίστην βιοτὴν διζημένῳ ἐγγυάλιξας,
ἸΙμασι μηκεδανοῖσι διηνεκέως βίου ἔλκεῖν·
Κῦδος ἔχει περίπυστον ἀλεξικάκῳ σέθεν ἀλκῇ·
Καί οὶ ὑπερτερίην, καί τι πλέον εὖχος ὀρέξοις.
Πάντοτ’ ἀτὲρμαντυν καὶ ἀγήραον ὄλϐον ὄπαζοις.
Χάρματι δ’ εὐφραίνοιτο τεῷ, Μάκαρ, ἀμφὶ προσώπῳ.
Ἐλπωρὴν ἀνέθηκε Θεῷ γεραρώτερος ἐσσὴν,
’Υψίστου δ’ ἐλέῳ πολυθαρσέας ἠρσιε πέζας.
’Λντιϐίοις ἃμα πᾶσι τεὴν ἐπὶ χεῖρα κορύσσοις,
Δεξιτερή σέο πάντας ἀπεχθαίροντας ἐφεύροι.
Σεῖο καταφλεχθεῖν ὑπ’ ὄμμασιν ἴσα καμίνῳ.
Ἐν δὲ γε τῷ πνρόεντι κότῳ σύμπαντας ἀτύζοις,
Καί σφεας ὀλλυμένους δηλήσεται ἀναμάτη φλόξ.
Πάντα μάλ’ ἐξολέσειας ἑῆς ἀπὸ καρπὸν ἀρούρης,
Καὶ σπόρον αἰνοτόκον μεροπηίδος ἔκτοθι φύτλης
Οὕνεκά σοι βρίσαντες ἔπ’ ἄλγεα μυρία θέντο⁸
mmet; ἐν στέρνοισιν ἐπεφράσαντο νόημα.
Ἀντιϐίων τρέψειας ἐλεγχὲα νῶτον ἀκωκῆς·
Εῗκελον ὢν μεθὲηκας ἒήν τελέσειας ὀπωπήν.
Ἀλλ’ ἐπιθαρσήσας σθένεΐ μεγαλίζεο, Ποιμήν.
Αὐτὰρ ἐγὼ ato κάρτος ἀοίδιμον ὑμνοπολεόσω.
ΨΑΛΜΟΣ ΚΑ’.
Πρῶτον Δαυῖδος καὶ ἐεικοστον μελος’
’ῌσεν δ’ ὶῷας ἀντιλήψεως ὅπερ.
Δίρκεο, τίπτε, Μάκαρ, μὲ, Μάκαρ, κατᾶ πάμπαν
[ἔλειπες ;
Τῆλᾶ μευ ἀμπλακίης ἔπεα ζωῆς ἀπερύκοις.