PG 34, col. 390
inopportune neque inutiliter iu ecclesia sua fieri
concessit Deus, coelestia vero et terrena ipsius
mysteria in ecclesia sua fieri concessit Deus et ce-
lebrari jussit. Tertio enim die facta in ecclesia
oblatione levamen doloris, quem a corpore separata
subiit, ab angelo ipsam apprehendente accipit anima
defuncta, quoniam gratiarum actio et oblatio pro
ipsa in ecclesia Dei apparata est , et exinde bonam
spem concipit anima. Per duos enim dies permit-
titur animae, ab angelis sui satellitibus stipatae, in
terra, ubicunque velit, obambulare. Quae corporis
igitur amori mancipata est anima, aliquando do-
mum, a qua separata est, circumvagatur, non-
nunquam sepulchrum, in quo reconditum est cor-
pus ; et ad hunc modum biduum exigit, portus ad
instar cadaver suum quaerens. Pia vero anima ad
locos, in quibus justitiam operari consuevit, abit.
Tertio autem die omnes Christianorum animas ad
coelos adduci jubet, qui die tertio e mortuis re-
surrexit, Christus omnium Deus, ut resurrectionem
ipsius imitatae Deumomnium creaturarum adorent.
Bene igitur morem istum retinet ecclesia, ut obla-
tionem et orationem die tertio pro anima faciat.
Post adoratum igitur Deum ab illo mandatur, ut
diversa amoenaque sanctorum habitacula et para-
disi pulchritudo animae ostendantur. Ista omnia
perdiscit anima sex integris diebus Deum omnium
conditorem admirans et collaudans. Illa omnia vi-
deus anima derepente mutatur et doloris sui,
quem in corpore posita patiebatur, obliviscitur. Sin
vero peccatis obnoxia sit, cum sanctorum volupta-
tes videt, contristari seipsamque condemnare inci-
pit hujusmodi fere verbis usa : Hei mihi ! quanta
in illo mundo laboravi stultitia, in cupiditatibus
vitae occupata. Maximam vitae partem oscitanter
decoxi, neque Deo, uti par erat, servivi, ut et ipsa
gratiam gloriamque istam consequerer. Vae mihi
miserae; adhuc animo meo insidentcurae et [Pag.
260] intempestiva sollicitudo, quibus illo in mundo
distinebar. Quid mihi jam prosunt vineta, quae
plantavi, et oliveta ‘I qualem vero mihi utilitatem
conferet, quem possedi, ager ? Quid demum hic
mihi proderit auri pondus ? aut quale mihi commo-
dum hoc in loco dabunt divitiae ? Aut quamnam
mihi utilitatem afferunt omnes vitae et mundi illius
jucunditates? Hei mihi! frustra laboravi; hei mihi Ι
quod stulte vixerim. Hei mihil exigui temporis
gloriam amavi, aeternam paupertatem obtinui. Hei
mihi l quid passa sum? Vae mihi l quomodo obte.
nebrata sumiNon novi sane. Vae mihi! Nullus mihi
NOTAE.
(8) Vox_haec_in MS_._ vix legi potest;_forsan
ἀνδροῦσθαι legenda est. [Leg ἀνυψοῦσθαι Em'rom.
(9) Lege προσκυνῆσαι.
l0) Lege ακ αιρο ς.
10) Lege ἄκ αιρο ς.
concessit Deus, coelestia vero et terrena ipsius
mysteria in ecclesia sua fieri concessit Deus et ce-
lebrari jussit. Tertio enim die facta in ecclesia
oblatione levamen doloris, quem a corpore separata
subiit, ab angelo ipsam apprehendente accipit anima
defuncta, quoniam gratiarum actio et oblatio pro
ipsa in ecclesia Dei apparata est , et exinde bonam
spem concipit anima. Per duos enim dies permit-
titur animae, ab angelis sui satellitibus stipatae, in
terra, ubicunque velit, obambulare. Quae corporis
igitur amori mancipata est anima, aliquando do-
mum, a qua separata est, circumvagatur, non-
nunquam sepulchrum, in quo reconditum est cor-
pus ; et ad hunc modum biduum exigit, portus ad
instar cadaver suum quaerens. Pia vero anima ad
locos, in quibus justitiam operari consuevit, abit.
Tertio autem die omnes Christianorum animas ad
coelos adduci jubet, qui die tertio e mortuis re-
surrexit, Christus omnium Deus, ut resurrectionem
ipsius imitatae Deumomnium creaturarum adorent.
Bene igitur morem istum retinet ecclesia, ut obla-
tionem et orationem die tertio pro anima faciat.
Post adoratum igitur Deum ab illo mandatur, ut
diversa amoenaque sanctorum habitacula et para-
disi pulchritudo animae ostendantur. Ista omnia
perdiscit anima sex integris diebus Deum omnium
conditorem admirans et collaudans. Illa omnia vi-
deus anima derepente mutatur et doloris sui,
quem in corpore posita patiebatur, obliviscitur. Sin
vero peccatis obnoxia sit, cum sanctorum volupta-
tes videt, contristari seipsamque condemnare inci-
pit hujusmodi fere verbis usa : Hei mihi ! quanta
in illo mundo laboravi stultitia, in cupiditatibus
vitae occupata. Maximam vitae partem oscitanter
decoxi, neque Deo, uti par erat, servivi, ut et ipsa
gratiam gloriamque istam consequerer. Vae mihi
miserae; adhuc animo meo insidentcurae et [Pag.
260] intempestiva sollicitudo, quibus illo in mundo
distinebar. Quid mihi jam prosunt vineta, quae
plantavi, et oliveta ‘I qualem vero mihi utilitatem
conferet, quem possedi, ager ? Quid demum hic
mihi proderit auri pondus ? aut quale mihi commo-
dum hoc in loco dabunt divitiae ? Aut quamnam
mihi utilitatem afferunt omnes vitae et mundi illius
jucunditates? Hei mihi! frustra laboravi; hei mihi Ι
quod stulte vixerim. Hei mihil exigui temporis
gloriam amavi, aeternam paupertatem obtinui. Hei
mihi l quid passa sum? Vae mihi l quomodo obte.
nebrata sumiNon novi sane. Vae mihi! Nullus mihi
NOTAE.
(8) Vox_haec_in MS_._ vix legi potest;_forsan
ἀνδροῦσθαι legenda est. [Leg ἀνυψοῦσθαι Em'rom.
(9) Lege προσκυνῆσαι.
l0) Lege ακ αιρο ς.
10) Lege ἄκ αιρο ς.