PG 36, col. 316
ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀπεθάνομεν, οὕτως ἓν τῷ Χριστῷ ζή-
σωμεν, Χριστῷ καὶ συγγεννώμενοι (95), καὶ συσταυο
ρούμενοι, καὶ συνθαπτόμενοι (96), καὶ συνανιστά-
μενοι, Δεῖ γάρ με παθεῖν τὴν καλὴν ἀντιστροφήν ·
καὶ ὥσπερ ἑκ τῶν χρηστοτὶρων, ἦλθε τὰ λυπηρὰ,
οὕτως ἐκ τῶν λυπηρῶν, ἒπανελθεϊν τὰ χρηστότερα.
Οὖ γὰρ ὲκπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσ-
σεν ἡ χάρις· καὶ εἱ ἡ γεῦσις κατέκρινε, πόσῳ
μᾶλλον τὸ Χριστὸν παθεῖν ἐδικαίωσεν, Τοιγαροῦν
ἑορτάζωμεν, μὴ πανηγυρικῶς, ἀλλὰ θεϊκῶς ’ μὴ
κόσμικῶς, αλλ’ ὑπερκοσμίως ⁸ ’μὴ τὰ ἡμέτερα,
τὰ τοῦ ἡμετέρου, μᾶλλον δὲτὰ τοῦ Δεσπότου⁶ μὴ
τὰ τῆς ἀσθενείας, ἀλλὰ τὰ τῆς ἰατρείας ο μὴ τὰ τῆς
πλάσεως, ἄλλα τὰ τῆς ἆναπΛάσεως.
Ε⁹. ’Ἔσται δὲ τοῦτο πῶς ; Μὴ πρόθυρα στεφανώ-
σωμεν, μὴ χοροὺς συστησώμεθα, μὴ κοσμήσωμεν
ἀγυιὰς, μή ὀφθαλμὸν ἑστιὰσωμεν, μὴ ἀκοὴν καταυ-
λήσωμεν, μὴ ὄσφρησιν ἑκθηλύνωμεν, μὴ γεῦσιν κα-
ταπορνεύσωμεν, μὴ άσρῇ χαρισώμεθα, ταῖς προχεί-
ροις εἷς κακίαν ὁδοῖς, καὶ εἰσόδοις τῆς ἁμαρτίας, μὴ
ἐσθῆτι μαλακισθῶμεν, ἁπαλῇ τε καὶ περιρῤεούσῃ,
καὶ ἧς τὸ κάλλιστον ἀχρηστία, μὴ λίθων διαυγείαις
μὴ χρυσόὗ περιλὰμψεσι, μὴ χρωμάτων σοφίσμασι
ψευδομένων τὸ ⁷φυσικὸν κάλλος, κατὰ τῆς εἰκόνος
ἐξευρημένων ' μὴ κώμοις καὶ μέθαις, οἷς κοίτας
καὶ ἀσελγείας οἶδα συνεζευγμένας ⁸ ἓπειδὴ κακῶν
διδασκάλων κατὰ τὰ μαθήματα, μᾶλλον δὲ πυνηρῶν
σπερμάτων πονηρᾶ τὰ γεώργια. Μὴ στιϐάδας ὑψηλὰς
πηξώμεθα σκηνοποιουντες τῇ γαστρὶ τὰ τῆς θρύ-
ψεως. Μὴ τιμήσωμεν οἴνων τοὺς ἀνθοσμίας, ὀψο-
ποιῶν μαγγανείας, μύρων πολυτελείας. Μὴ γῆ καὶ
θάλασσα τὴν τιμίαν ἡμῖν κόπρον δωροφορείτωσαν ⁸
οὕτω γὰρ ὶγὼ τιμᾷν οἶδα τρυφήν. Μὴ ἄλλος ἄλλον
ἀκρασίᾳ νικᾷν σπουδάζωμεν. Ἀκρασία γὰρ ὶμοὶ,
πᾶν τὸ περιττὸν καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν · καὶ ταῦτα
πεινώντων ἄλλων καὶ δεομένων, τών ὶκ τοῦ αὐτοῦ
πηλοῦ τε καὶ κράματος.
ς’. Ἀλλὰ ταῦτα μὶν ’Ἕλλησι παρῶμεν, καὶ Ἑλ-
ληνικοϊς κόμποις, καὶ παεηγύρεσιν · οἶ και Osci»;
ὀνομάζουσι (97) κνίσσαις χαίροντας, καὶ ἀκολούθως
τὸ θετον τῇ γαστρὶ θεραπεύουσι, πονηροὶ πονηρῶν
δαιμόνων, καὶ πλάσται, καὶ μυσταγωγοὶ, καὶ μό-
σται (98) τυγχάνοντες. Ἡμεῖς δὲ, οἷς Λόγος τὸ προσ-
κυνούμενον, κᾶν τι δέῃ (99) τρυφᾷν, ιν λόγῳ (1)
(97) Ὀνομάζουσι. _Or. 1, νομίζουσι, ε Deus arbi-
trantur nidore sacrificiorum delectari. ι
(98) Μυσταγωγοι καὶ μύσται. ε Erroris ac daemo-
num doctores et discipuli. ι
ν (99) Δίῃ Quatuor Regg., octo Colb., Chrys.,
οεοι ,
(1) Ἐν λόγῳ Coisl. l, ιν λόγοις.
σωμεν, Χριστῷ καὶ συγγεννώμενοι (95), καὶ συσταυο
ρούμενοι, καὶ συνθαπτόμενοι (96), καὶ συνανιστά-
μενοι, Δεῖ γάρ με παθεῖν τὴν καλὴν ἀντιστροφήν ·
καὶ ὥσπερ ἑκ τῶν χρηστοτὶρων, ἦλθε τὰ λυπηρὰ,
οὕτως ἐκ τῶν λυπηρῶν, ἒπανελθεϊν τὰ χρηστότερα.
Οὖ γὰρ ὲκπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσ-
σεν ἡ χάρις· καὶ εἱ ἡ γεῦσις κατέκρινε, πόσῳ
μᾶλλον τὸ Χριστὸν παθεῖν ἐδικαίωσεν, Τοιγαροῦν
ἑορτάζωμεν, μὴ πανηγυρικῶς, ἀλλὰ θεϊκῶς ’ μὴ
κόσμικῶς, αλλ’ ὑπερκοσμίως ⁸ ’μὴ τὰ ἡμέτερα,
τὰ τοῦ ἡμετέρου, μᾶλλον δὲτὰ τοῦ Δεσπότου⁶ μὴ
τὰ τῆς ἀσθενείας, ἀλλὰ τὰ τῆς ἰατρείας ο μὴ τὰ τῆς
πλάσεως, ἄλλα τὰ τῆς ἆναπΛάσεως.
Ε⁹. ’Ἔσται δὲ τοῦτο πῶς ; Μὴ πρόθυρα στεφανώ-
σωμεν, μὴ χοροὺς συστησώμεθα, μὴ κοσμήσωμεν
ἀγυιὰς, μή ὀφθαλμὸν ἑστιὰσωμεν, μὴ ἀκοὴν καταυ-
λήσωμεν, μὴ ὄσφρησιν ἑκθηλύνωμεν, μὴ γεῦσιν κα-
ταπορνεύσωμεν, μὴ άσρῇ χαρισώμεθα, ταῖς προχεί-
ροις εἷς κακίαν ὁδοῖς, καὶ εἰσόδοις τῆς ἁμαρτίας, μὴ
ἐσθῆτι μαλακισθῶμεν, ἁπαλῇ τε καὶ περιρῤεούσῃ,
καὶ ἧς τὸ κάλλιστον ἀχρηστία, μὴ λίθων διαυγείαις
μὴ χρυσόὗ περιλὰμψεσι, μὴ χρωμάτων σοφίσμασι
ψευδομένων τὸ ⁷φυσικὸν κάλλος, κατὰ τῆς εἰκόνος
ἐξευρημένων ' μὴ κώμοις καὶ μέθαις, οἷς κοίτας
καὶ ἀσελγείας οἶδα συνεζευγμένας ⁸ ἓπειδὴ κακῶν
διδασκάλων κατὰ τὰ μαθήματα, μᾶλλον δὲ πυνηρῶν
σπερμάτων πονηρᾶ τὰ γεώργια. Μὴ στιϐάδας ὑψηλὰς
πηξώμεθα σκηνοποιουντες τῇ γαστρὶ τὰ τῆς θρύ-
ψεως. Μὴ τιμήσωμεν οἴνων τοὺς ἀνθοσμίας, ὀψο-
ποιῶν μαγγανείας, μύρων πολυτελείας. Μὴ γῆ καὶ
θάλασσα τὴν τιμίαν ἡμῖν κόπρον δωροφορείτωσαν ⁸
οὕτω γὰρ ὶγὼ τιμᾷν οἶδα τρυφήν. Μὴ ἄλλος ἄλλον
ἀκρασίᾳ νικᾷν σπουδάζωμεν. Ἀκρασία γὰρ ὶμοὶ,
πᾶν τὸ περιττὸν καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν · καὶ ταῦτα
πεινώντων ἄλλων καὶ δεομένων, τών ὶκ τοῦ αὐτοῦ
πηλοῦ τε καὶ κράματος.
ς’. Ἀλλὰ ταῦτα μὶν ’Ἕλλησι παρῶμεν, καὶ Ἑλ-
ληνικοϊς κόμποις, καὶ παεηγύρεσιν · οἶ και Osci»;
ὀνομάζουσι (97) κνίσσαις χαίροντας, καὶ ἀκολούθως
τὸ θετον τῇ γαστρὶ θεραπεύουσι, πονηροὶ πονηρῶν
δαιμόνων, καὶ πλάσται, καὶ μυσταγωγοὶ, καὶ μό-
σται (98) τυγχάνοντες. Ἡμεῖς δὲ, οἷς Λόγος τὸ προσ-
κυνούμενον, κᾶν τι δέῃ (99) τρυφᾷν, ιν λόγῳ (1)
(97) Ὀνομάζουσι. _Or. 1, νομίζουσι, ε Deus arbi-
trantur nidore sacrificiorum delectari. ι
(98) Μυσταγωγοι καὶ μύσται. ε Erroris ac daemo-
num doctores et discipuli. ι
ν (99) Δίῃ Quatuor Regg., octo Colb., Chrys.,
οεοι ,
(1) Ἐν λόγῳ Coisl. l, ιν λόγοις.