PG 36, col. 517
έλευθερίαν διδόασιν, ὁμοτιμον ἐκ τοῦ λουτροῦ, ναὶ ὡς
αὐτῶν ἕνα δεχόμενοι καὶ τοῦτο ἐστιν αὐτοῖς τῆς τε·
λετῆς (54) τὸ τερπνότατον, ἡ ταχίστη τῶν λυπούνοι
των ἀπαλλαγὴ καὶ κατάλυσις, Τότε τοίνυν εγὼ τὸν
ἐμὸν (58) καὶ μέγαν Βασίλειον, οὔκ αὐτὸς δι’ αἰδοῦς
ἦγον μόνον (56), τό τε τοῦ ἤθους στάσιμον καθορῶν,
καὶ τὸ ἐν λόγοις ’καίριον, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους ’ἐπει-
θον ὁμοιως ἔχειν, ὅσοι τῶν νέων ἂγνοοῦντες τὸν ἂν-
δρα ἒτύγχανον. Τοῖς γὰρ πολλοῖς εὐθὺς αἰδέσιμος ἧν,
ἀκοῇ προκατειλημμένος (57). Ἐξ οὗ τί γίνεται ς Μό-
νος σχεδὸν τῶν ἐπιδημούντων, τὸν κοινὸν διέφυ-
γε νόμον, κρείττονος ἢ κατὰ νέηλυν ἀξιωθεὶς τῆς (59)
τιμῆς.
quibus non perinde cognitus erat, ut idem facerent, persuadebam. Nam apud multos statim in ve-
neratione erat, ut qui fama et auditione jam eum praecepissent. Ex quo quid contigit? Ipse solus fere
ex omnibus, qui studiorum causa Athenas veniebant, communi lege solutus est, majorem utique ho-
norem, quam tironis conditio ferre videbatur, consecutus. ι
lZ'. Τοῦτο ὑμῖν τῆς φιλίας προοίμιον· έντεῦθεν ὁ
τῆς συναφείας σπινθήρ· οὕτως ἐπ’ ἀλλήλοις έτρώθη-
μεν. ’Ἐπειτα συνηνέχθη τι xai10t0310v' οὐδὲγὰρ
τοῦτο παραλιπεῖν ἄξιον. Οὐχ ἁπλοόν γένος εὕρισκω
τοὺς Ἀρμενίους, ἀλλὰ καὶ λίαν κρυπτάν τι καὶ ὕφ-
αλον. Τότε τοίνυν τῶν ἐκ πλείονος αὒτῷ συνήθων καὶ
φίλων τινὲς, ἔτ’ ἐκ τοῦ πατρὸς (60) καὶ τῆς ἄνωθεν
ἑταιρίας (καὶ γὰρ ἐκείνης τῆς διατριϐῆς ὀντες
έτύγχανον), προσιὸντες αὐτῷ μετὰ φιλικοῦ πλάσμαι·
τος (φθόνος δὲ ἦν, οὐκ εὔνοια τὸ προσάγον), ἐπηρώ-
των τε αώτὸν, φιλονείκως μᾶλλον ἡ λογικῶς, καὶ
ὑποκλίνειν ἑαυτοῖς ἐπειρῶντο διὰ τῆς πρώτης ἑπι-
χειρήσεως, τήν νε ἄνωθεν τοῦ ἀνδρὸς εὐφυΐαν εἰδότες,
καὶ τὴν τότε τιμὴν εὖ φέροντες. Δεινὸν (61) γὰρ εἴ·
ναι, εἰ προειληφότες τοὺς τρίϐωνας, καὶ (62) λαρυγ-
γίζειν (63) προμελετήσαντες, μὴ πλέον ἔχοιεν τοῦ
ξένου τε καὶ νεήλυδος. Ἐγὼ δὲ ὁ φιλοθήναιος καὶ
μάταιος (οὗ γὰρ ᾖσθομην τοῦ φθὸνου, πιστεύων τῷ
πλάσματι), ἢδη κλινομένων αὐτῶν, καὶτὰ νῶτα με-
ταϐαλλὸντων (καὶ γὰρ ἐζηλοτύπουν τὸ τῶν Ἀθηνῶν
κλέος έν ἐκείνοις καταλυθῆναι, καὶ τάχιστα περιφρο-
νηθῆναι), ὑπήρειδόν τε τοὺς νεανίας ἐπανάγων τὸν
λόγον, καὶ τὴν παρ’ ἐμαυτοῦ ῥοπήν χαριζόμενος (δύ-
ναται δὲ καὶ ἡ μικρὰ προσθὴκη τί) πᾶν ἐν τοιούτοις),
’ίσας ὑσμίνῃ (64) τὰς κεφαλὰς, τὸ τοῦ λόγου κατ-ἓ
έστησα, Ὠς δὲ τὸ τῆς διαλέξεως ἔγνων ἀπόρρητον,
οὐδὲ καθεκτὸν ἔτι τυγχάνον, ἀλλὰ σαφῶς ἤδη παρα-
(ει) Τελξτῆςηδίο Begg. a, c, d, Coisl. 2, Pass.
et Comb. In ed., τελευτῆς, ι fluis, mors. ν
(55) ’ζον Epo'v.'Begg. ε, c, d,,Coisl. 2, Or. 2 et
Pass.‘_add‘unt, σοφόν τε, «ί et' sapientem. ⁷»
(56) Μόνονξ Pass, μόνος.
(57) Προκατειλημμένος. Reg. bm et Pass., προ-
κατειλημμένοις,
(58) Μόνος on-mm. Eadem sic testatur Cyrus
too movoc σ εοον. nauem uc leSIatur La rus
Theodorus ζ Ἀλλ’ ἄχρι δ ταῦτα 7 τοῦ σοφού Βασιῖείου
μάνου φυγόντος-τοὺς, νεηλύδων νόμους’ ς’ Haec usque
ad sapientem Basilium, qui solus tironum lege
liberatus fuit. ι
iberatns fuit. ι
(59) Αξιωθεὶς τῆς, etc. Sic Re“. ε, c, d, Or. 2
αὐτῶν ἕνα δεχόμενοι καὶ τοῦτο ἐστιν αὐτοῖς τῆς τε·
λετῆς (54) τὸ τερπνότατον, ἡ ταχίστη τῶν λυπούνοι
των ἀπαλλαγὴ καὶ κατάλυσις, Τότε τοίνυν εγὼ τὸν
ἐμὸν (58) καὶ μέγαν Βασίλειον, οὔκ αὐτὸς δι’ αἰδοῦς
ἦγον μόνον (56), τό τε τοῦ ἤθους στάσιμον καθορῶν,
καὶ τὸ ἐν λόγοις ’καίριον, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους ’ἐπει-
θον ὁμοιως ἔχειν, ὅσοι τῶν νέων ἂγνοοῦντες τὸν ἂν-
δρα ἒτύγχανον. Τοῖς γὰρ πολλοῖς εὐθὺς αἰδέσιμος ἧν,
ἀκοῇ προκατειλημμένος (57). Ἐξ οὗ τί γίνεται ς Μό-
νος σχεδὸν τῶν ἐπιδημούντων, τὸν κοινὸν διέφυ-
γε νόμον, κρείττονος ἢ κατὰ νέηλυν ἀξιωθεὶς τῆς (59)
τιμῆς.
quibus non perinde cognitus erat, ut idem facerent, persuadebam. Nam apud multos statim in ve-
neratione erat, ut qui fama et auditione jam eum praecepissent. Ex quo quid contigit? Ipse solus fere
ex omnibus, qui studiorum causa Athenas veniebant, communi lege solutus est, majorem utique ho-
norem, quam tironis conditio ferre videbatur, consecutus. ι
lZ'. Τοῦτο ὑμῖν τῆς φιλίας προοίμιον· έντεῦθεν ὁ
τῆς συναφείας σπινθήρ· οὕτως ἐπ’ ἀλλήλοις έτρώθη-
μεν. ’Ἐπειτα συνηνέχθη τι xai10t0310v' οὐδὲγὰρ
τοῦτο παραλιπεῖν ἄξιον. Οὐχ ἁπλοόν γένος εὕρισκω
τοὺς Ἀρμενίους, ἀλλὰ καὶ λίαν κρυπτάν τι καὶ ὕφ-
αλον. Τότε τοίνυν τῶν ἐκ πλείονος αὒτῷ συνήθων καὶ
φίλων τινὲς, ἔτ’ ἐκ τοῦ πατρὸς (60) καὶ τῆς ἄνωθεν
ἑταιρίας (καὶ γὰρ ἐκείνης τῆς διατριϐῆς ὀντες
έτύγχανον), προσιὸντες αὐτῷ μετὰ φιλικοῦ πλάσμαι·
τος (φθόνος δὲ ἦν, οὐκ εὔνοια τὸ προσάγον), ἐπηρώ-
των τε αώτὸν, φιλονείκως μᾶλλον ἡ λογικῶς, καὶ
ὑποκλίνειν ἑαυτοῖς ἐπειρῶντο διὰ τῆς πρώτης ἑπι-
χειρήσεως, τήν νε ἄνωθεν τοῦ ἀνδρὸς εὐφυΐαν εἰδότες,
καὶ τὴν τότε τιμὴν εὖ φέροντες. Δεινὸν (61) γὰρ εἴ·
ναι, εἰ προειληφότες τοὺς τρίϐωνας, καὶ (62) λαρυγ-
γίζειν (63) προμελετήσαντες, μὴ πλέον ἔχοιεν τοῦ
ξένου τε καὶ νεήλυδος. Ἐγὼ δὲ ὁ φιλοθήναιος καὶ
μάταιος (οὗ γὰρ ᾖσθομην τοῦ φθὸνου, πιστεύων τῷ
πλάσματι), ἢδη κλινομένων αὐτῶν, καὶτὰ νῶτα με-
ταϐαλλὸντων (καὶ γὰρ ἐζηλοτύπουν τὸ τῶν Ἀθηνῶν
κλέος έν ἐκείνοις καταλυθῆναι, καὶ τάχιστα περιφρο-
νηθῆναι), ὑπήρειδόν τε τοὺς νεανίας ἐπανάγων τὸν
λόγον, καὶ τὴν παρ’ ἐμαυτοῦ ῥοπήν χαριζόμενος (δύ-
ναται δὲ καὶ ἡ μικρὰ προσθὴκη τί) πᾶν ἐν τοιούτοις),
’ίσας ὑσμίνῃ (64) τὰς κεφαλὰς, τὸ τοῦ λόγου κατ-ἓ
έστησα, Ὠς δὲ τὸ τῆς διαλέξεως ἔγνων ἀπόρρητον,
οὐδὲ καθεκτὸν ἔτι τυγχάνον, ἀλλὰ σαφῶς ἤδη παρα-
(ει) Τελξτῆςηδίο Begg. a, c, d, Coisl. 2, Pass.
et Comb. In ed., τελευτῆς, ι fluis, mors. ν
(55) ’ζον Epo'v.'Begg. ε, c, d,,Coisl. 2, Or. 2 et
Pass.‘_add‘unt, σοφόν τε, «ί et' sapientem. ⁷»
(56) Μόνονξ Pass, μόνος.
(57) Προκατειλημμένος. Reg. bm et Pass., προ-
κατειλημμένοις,
(58) Μόνος on-mm. Eadem sic testatur Cyrus
too movoc σ εοον. nauem uc leSIatur La rus
Theodorus ζ Ἀλλ’ ἄχρι δ ταῦτα 7 τοῦ σοφού Βασιῖείου
μάνου φυγόντος-τοὺς, νεηλύδων νόμους’ ς’ Haec usque
ad sapientem Basilium, qui solus tironum lege
liberatus fuit. ι
iberatns fuit. ι
(59) Αξιωθεὶς τῆς, etc. Sic Re“. ε, c, d, Or. 2