PG 39, col. 1780
γινώσκειν, φανεροῦ ὅν-
qui, mandats ejus non
τος ἐκ τοῦ προκειμέ-
servans, eum se habere
νου. Φησὶ γάρ· Ἐν τού-
confirmat. Utraque enim
τῳ γινώσκομεν, τουτ-
hæc significantia ex præ-
έστιν, ἐπιστάμεθα, ὅτι
sentibus indicatur. Ait
ἐγνώκαμεν αὐτὐν. ἐνω-
enim: f hoc scimus,
θέντεςαὐτῷ καὶ τηροῦντες
hoc est, notitiam habe-
αὐτοῦ τὰςἐντολάς. Ὁγὰρ
mus, et seqnitur, quo-
μὴ τηρῶν αὐτὰς, φανερός
nlam cognovimtus eutuuε,
ἐστιν ἔξω τῆς γνώσεως
id est, nniti et adhæren-
τυγχάνων.
tes ei, et ejus mandata
servantes. Nam qui non se vat ea, palam est
quod a scientia Dei videtur extraneus.
Sic enim sacerdotes llii Hli nescicrunt Dominum,
nequaquam mandata ejus servantes, licet haberent
simplicem ejus comprehensionem, cum sacerdotes
essent ¹⁹, His ita manifestatis, qui vult scientiam
habere Dei, vacet ab omnibus, per quæ minime
mandata Dei servantur. Hæc enim sunt nequitiæ
materialesque passiones. Sicut enim, nesciens pec-
catum Jesus neque operatio iniquitatis, pleni udini
non frandatur (4), cum sit sapientia et veitas Dei,
ita, nesciens judicii diem, non minuitur; quia ne-
que, quando dicitur Deus in Scripturis sanctis otli-
visci et pœnitere et irasci, divinitate uiuuitur. Quo
enim modo illa panduntur, eodem et quod dictum
est de judicii ignoratione res obliviscitur (5): sicut
enim, cum Deus solus sit sapiens et scientiam ha-
beat omnlum, oblivio passibilis et pœnitentia aut ali-
quid hujusmodi in eo nequaquam exsistit, cum uti-
tem cognoscentes Deum, magis autem coguiti a eς gue de co dispensa viæ (6) dicantur. Ita ergo sa-
pientia et veritate Dei ignorantiam non recipiene,
propter quammdam utilitatem horum, et diem judicii
diciuur ignorare, cduorum singula aperte monstra-
buutur, cum de his fuerit dicendi propositum.
Vrnns. 5. « Qui custodit verbum ejus, vere in hoc
charitas Dei perfecta est. » Et reliqua.
Qui vere, ex tota anima et ex toto corde diligit
Deum, ejus imperii verba custodit, et re ipsa co-
guoscitur dilectionem Dei habere, ex qua reproba-
tur hæc æodo causa. Qui Deus cum qjus servantur
verba diligitur (7), et probatur eum habere, qui
ejus cognoscitur mandata servare. Quod vero di-
Iectio causa est ejus servandi mandata, manifesta-
tur ex eo, quod dictum est : « Si quis me diligit,
mea mandata servabit ¹, » et ex illo: « Si quis di-
ligit, verbum meum custodit, et Pater meus diliget
eum I. » His itaque consonauter dicendum est,
legem et prophetas pendere per mandata dIectio-
dum amunino mentiatur, nis , Quia vero c diverso sententia ad nos con-
Joan. , 12. ʼLuc. Xn,27. 1 IPtr. n, 22. ⁴ Hebr. ν,15. s oν. XoX, 16; Eccte. V, 5. Gat. iν 9-
Matth. X, 25. ⁵⁶ IΠeg. , 22 εqq.
Joan. αιν, 15. ibid.-
(5) Locus ita restituendus: Quo eai mοάo ille
ctum est, res obl isctur ( Densl.
(6) Legendum, dispensalre (οίκονομικῶς).
()Eæ cua reprobatur..
.. dligiur. IIær, ut le-
eqIitdem : ex qua re probatur hæc moίo cuasa, qutd
dDeus, cum eus scrvan ur veba, dfrrur.
qui, mandats ejus non
τος ἐκ τοῦ προκειμέ-
servans, eum se habere
νου. Φησὶ γάρ· Ἐν τού-
confirmat. Utraque enim
τῳ γινώσκομεν, τουτ-
hæc significantia ex præ-
έστιν, ἐπιστάμεθα, ὅτι
sentibus indicatur. Ait
ἐγνώκαμεν αὐτὐν. ἐνω-
enim: f hoc scimus,
θέντεςαὐτῷ καὶ τηροῦντες
hoc est, notitiam habe-
αὐτοῦ τὰςἐντολάς. Ὁγὰρ
mus, et seqnitur, quo-
μὴ τηρῶν αὐτὰς, φανερός
nlam cognovimtus eutuuε,
ἐστιν ἔξω τῆς γνώσεως
id est, nniti et adhæren-
τυγχάνων.
tes ei, et ejus mandata
servantes. Nam qui non se vat ea, palam est
quod a scientia Dei videtur extraneus.
Sic enim sacerdotes llii Hli nescicrunt Dominum,
nequaquam mandata ejus servantes, licet haberent
simplicem ejus comprehensionem, cum sacerdotes
essent ¹⁹, His ita manifestatis, qui vult scientiam
habere Dei, vacet ab omnibus, per quæ minime
mandata Dei servantur. Hæc enim sunt nequitiæ
materialesque passiones. Sicut enim, nesciens pec-
catum Jesus neque operatio iniquitatis, pleni udini
non frandatur (4), cum sit sapientia et veitas Dei,
ita, nesciens judicii diem, non minuitur; quia ne-
que, quando dicitur Deus in Scripturis sanctis otli-
visci et pœnitere et irasci, divinitate uiuuitur. Quo
enim modo illa panduntur, eodem et quod dictum
est de judicii ignoratione res obliviscitur (5): sicut
enim, cum Deus solus sit sapiens et scientiam ha-
beat omnlum, oblivio passibilis et pœnitentia aut ali-
quid hujusmodi in eo nequaquam exsistit, cum uti-
tem cognoscentes Deum, magis autem coguiti a eς gue de co dispensa viæ (6) dicantur. Ita ergo sa-
pientia et veritate Dei ignorantiam non recipiene,
propter quammdam utilitatem horum, et diem judicii
diciuur ignorare, cduorum singula aperte monstra-
buutur, cum de his fuerit dicendi propositum.
Vrnns. 5. « Qui custodit verbum ejus, vere in hoc
charitas Dei perfecta est. » Et reliqua.
Qui vere, ex tota anima et ex toto corde diligit
Deum, ejus imperii verba custodit, et re ipsa co-
guoscitur dilectionem Dei habere, ex qua reproba-
tur hæc æodo causa. Qui Deus cum qjus servantur
verba diligitur (7), et probatur eum habere, qui
ejus cognoscitur mandata servare. Quod vero di-
Iectio causa est ejus servandi mandata, manifesta-
tur ex eo, quod dictum est : « Si quis me diligit,
mea mandata servabit ¹, » et ex illo: « Si quis di-
ligit, verbum meum custodit, et Pater meus diliget
eum I. » His itaque consonauter dicendum est,
legem et prophetas pendere per mandata dIectio-
dum amunino mentiatur, nis , Quia vero c diverso sententia ad nos con-
Joan. , 12. ʼLuc. Xn,27. 1 IPtr. n, 22. ⁴ Hebr. ν,15. s oν. XoX, 16; Eccte. V, 5. Gat. iν 9-
Matth. X, 25. ⁵⁶ IΠeg. , 22 εqq.
Joan. αιν, 15. ibid.-
(5) Locus ita restituendus: Quo eai mοάo ille
ctum est, res obl isctur ( Densl.
(6) Legendum, dispensalre (οίκονομικῶς).
()Eæ cua reprobatur..
.. dligiur. IIær, ut le-
eqIitdem : ex qua re probatur hæc moίo cuasa, qutd
dDeus, cum eus scrvan ur veba, dfrrur.