PG 40, col. 164
A'.
ὶιιιλία ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶνγ Εὐαγγελίου, είς τὸν·
⁷ ’ πλούσιον καὶ εις τὸν Λὰζὶιρον.
Οὐ τοῖς ἀποφατικοίς καὶ δογματικοῖς μόνον Θεσπί-
Latow ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ Σωτὴρ παιδεύει τοὺς ἀνθρὼ-
ους, ὥστε μισεῖν κακίαν καὶ ἀγαπᾷν ἀρετήν· ἀλλὰ
tt τοῖς ἐναργέσι τῶν ὑποδειγμάτων, σαφῆ παραδί-
υσι τὰτῆς ἀγαθῆς πολιτείας μαθήματα, ἔργοις ὁμοῦ
ιὶ λόγοις προσϐιϐάζων ἡμᾶς τῇ καταλήψει τῆς ἀγα-
fi; καὶ φιλοθέου ζωῆς. Οὕτω τοι καὶ νῦν πολλαχοῦ
ροειρηκὼς ἡμῖν, διά τε προφητικῶν καὶ εὐαγγελι-
ὧν στομάτων, ού μὴν ἀλλὰ καὶ διὰ οἰκείας φωνῆς,
τοστρέφεσθαι μὲν τὸν ὑπερήφανον καὶ ὑψαύχενα
λοῦτον, ἀγαπᾷν δὲ γνώμην φιλάνθρωπον, καὶ τὴν
ετὰ δικαιοσύνης πενίαν, ἵνα τὴν τοῦ καλοῦ συμϐου-
γν βεϐαιοτέραν ἐργάσηται, τεκμηριοῖ τὸν λόγον
ρακτικοῖς ὑποδείγμασι, καὶ γράφει τῇ διηγήσει τὸν
λούσιον καὶ τὸν πένητα’ καὶ τοῦ μὲν τὴν φιλότιμον
σόλαυσινο τοῦ δὲ, τὴν τεθλιμμένην ζωὴν ὑποδεί-
mat, καὶ τὸ τέλος ἀμφοτέρων τοῦ βίου είςό τι
κτέληξεν· ἴνα τοῖς ἀλλοτρίοις ἐπιτηδεύμασι σκεψά-
μενοι τὴν ἀλήθειαν, σώφρονες γενώμεθα τῶν ίδίων
βίων κριταί.
Ἄνθρωπος ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκπο πορ-
ύραν καὶ βύσσον. Διὰ δύο συντόμων ὀνομάτων, ὁ
ιγος σκώπτει καὶ⁹ κωμῳδεί τὴν πλαδῶσαν καὶ ἄμε-
›ον τῶν κακῶς πλουτούντων διάχυσιν. Τῆς μὲν γὰρ
ορφύρας τὺ χρῶμα, πολυδάπανον καὶ περίεργον·
ς δὲ βύσσου, οὐκ ἀναγκαία ἡ χρῆσις. Τῶν δὲ τὴν·
ιπολίτευτον ζωὴν αἱρουμένων καὶ ἀπερίεργον, οἰ-
(ι’) Exemplis in rebus positis, πρακτικοῖς ὐπο-
πυ-ιμ
ὶιιιλία ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶνγ Εὐαγγελίου, είς τὸν·
⁷ ’ πλούσιον καὶ εις τὸν Λὰζὶιρον.
Οὐ τοῖς ἀποφατικοίς καὶ δογματικοῖς μόνον Θεσπί-
Latow ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ Σωτὴρ παιδεύει τοὺς ἀνθρὼ-
ους, ὥστε μισεῖν κακίαν καὶ ἀγαπᾷν ἀρετήν· ἀλλὰ
tt τοῖς ἐναργέσι τῶν ὑποδειγμάτων, σαφῆ παραδί-
υσι τὰτῆς ἀγαθῆς πολιτείας μαθήματα, ἔργοις ὁμοῦ
ιὶ λόγοις προσϐιϐάζων ἡμᾶς τῇ καταλήψει τῆς ἀγα-
fi; καὶ φιλοθέου ζωῆς. Οὕτω τοι καὶ νῦν πολλαχοῦ
ροειρηκὼς ἡμῖν, διά τε προφητικῶν καὶ εὐαγγελι-
ὧν στομάτων, ού μὴν ἀλλὰ καὶ διὰ οἰκείας φωνῆς,
τοστρέφεσθαι μὲν τὸν ὑπερήφανον καὶ ὑψαύχενα
λοῦτον, ἀγαπᾷν δὲ γνώμην φιλάνθρωπον, καὶ τὴν
ετὰ δικαιοσύνης πενίαν, ἵνα τὴν τοῦ καλοῦ συμϐου-
γν βεϐαιοτέραν ἐργάσηται, τεκμηριοῖ τὸν λόγον
ρακτικοῖς ὑποδείγμασι, καὶ γράφει τῇ διηγήσει τὸν
λούσιον καὶ τὸν πένητα’ καὶ τοῦ μὲν τὴν φιλότιμον
σόλαυσινο τοῦ δὲ, τὴν τεθλιμμένην ζωὴν ὑποδεί-
mat, καὶ τὸ τέλος ἀμφοτέρων τοῦ βίου είςό τι
κτέληξεν· ἴνα τοῖς ἀλλοτρίοις ἐπιτηδεύμασι σκεψά-
μενοι τὴν ἀλήθειαν, σώφρονες γενώμεθα τῶν ίδίων
βίων κριταί.
Ἄνθρωπος ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκπο πορ-
ύραν καὶ βύσσον. Διὰ δύο συντόμων ὀνομάτων, ὁ
ιγος σκώπτει καὶ⁹ κωμῳδεί τὴν πλαδῶσαν καὶ ἄμε-
›ον τῶν κακῶς πλουτούντων διάχυσιν. Τῆς μὲν γὰρ
ορφύρας τὺ χρῶμα, πολυδάπανον καὶ περίεργον·
ς δὲ βύσσου, οὐκ ἀναγκαία ἡ χρῆσις. Τῶν δὲ τὴν·
ιπολίτευτον ζωὴν αἱρουμένων καὶ ἀπερίεργον, οἰ-
(ι’) Exemplis in rebus positis, πρακτικοῖς ὐπο-
πυ-ιμ