PG 40, col. 514
sitnam, eamque, qua: ad hominem prmeipue perti—
neat, vitam sequitur, et erit velut. cmlestis, ut Litte-
ris sanctis est proditum δ :Qnalis terrenus, tales
terreni; qualis caelestis, tales caelestes. Est autem
naturae, ratione utentis, hoc caput : fugere et aver-
sari qua: mala sunt; sequi et expetere contraria.
Bonorum porro alia in animi et corporis societate
cernuntur (nam et hzec ad animum, velut utentem
corpore, referuntur), ut virtutes; alia animi ipsius
per se, nec egentis corpore, sunt propria, ut pietas
in Deum et rerum cognitio. Itaque, qui hominis.
ιιιιι homo est, non animal tantum, vitam volunt
degere, virtutes et religionem colunt. Qua: autem
ad virtutes et religionem pertineant, postea perspi-
cietur, cum de anima et corpore disserueritnus.
Cum enim nondum sit cognitum, quaenam vis sit
ιι essentia animi nostri, non convenit de usu ejus
Igere et numere. Hebraei hominem ab initio, neque
JIane mortalem, neque plane immortalem genitum
:sse aiunt, sed veluti in contlnio cadentis et sempi-
,ει-ηαξ naturae esse positum, sic ut, si corporis
ifl‘ectionibus se dederet, sub corporis mutationes
snbjiceretnr; sin animi bona anteponeret, ad immor
Lalitatcm traduceretur. Nam si hominem a primo
)rtu Deus mortalem procreasset. profecto non,
postquam se peccato obstrinxerat, mortis eum
:ondemnasset. Nam mortalem quidem quis mortac
litatis condemnat? Contra, si immortalem, neque
ιιίιιιεηιί egentem fecisset; nihil enim, quod immor-
Iole est, corporeum alimentum desiderat; neque
ita facile poenitentia ductus eum, qui creatus esset
immortalis, continuo mortalem effecisset. Nequa
enim in angelis, qui peccarunt, hoc fecit, sed ut
VAR. LECT. ET ANIMADV.
tum, D. 1 ; ὡς ἄνθρωπον, A._ 2.
97) Ζώοὺ μόνοῇ. Ζῶν-μόνου, D_. ι, aq. 1, 2, 5.
98) Τὸν πὲρι τῆς Τῆς abesl, D. 1.
9m Ἀποδωιιεν. Ἀπ ωσωμεν. Α. 2. Cum
(99) Ἀποδῶμειέί ’Ᾰπὸδώσωμὴβ Α. 2. Cum eum,
qui de anima ἰι corpore est, dicemus sermonem,
Ινιι..
Ἥ) flammeae!eis???" ἒ·
(2) Ἑϐραῖοι 6é.__HIc incipit libri ι. cap. ἓ, cum
indice : Ᾰιι mortalis vel immortalis sit conditus et
de ejus cibo, et cur nudus sit _c_reatus_, et cur homo
[hilomiine opus habent, Con. Mox, ὁμολογούμενον,
(5) (Ἁκοτηουθήσλῃ. Συνακολουθήοῃ, Α. Paulo
ante. ἴνα ἐάν. Α. ὅ. Α ⁸
Α (ᾗ) ξὺν δὲ τὰ τῆς ψυχῆς. Ἂν, loco ὲάν, ι). ι,
(ϐ)⁹ ῖίιιαρτόντα. [Αμαρτῶνταχείῃ. 1. _
(εὖ οέδἾᾶιῑ feceris ’ςτὺὶόθλο οὒὲε ἂι. πέελιγ τροφτῆς
αὐτόν, D. 1. Ιιιῐ πάλιν bis occurrit. (Paulo ante οὖν,
loco αὖ. Μ. 1, et hic, οὐδέν, loco οὐδ’.
(ι) Εὖθέωςιπριηάεν. Εᾳθέωςηιποίει, n. ι, Α... ι,
('9 Εὐθέως ἐποίησεν. Εὑθέωςξποιει, υ. ι, Α. ι,
2, . Istud magis respondet τῳ μετενόησε. Mox
omittit ἐπί Α. 5.
neat, vitam sequitur, et erit velut. cmlestis, ut Litte-
ris sanctis est proditum δ :Qnalis terrenus, tales
terreni; qualis caelestis, tales caelestes. Est autem
naturae, ratione utentis, hoc caput : fugere et aver-
sari qua: mala sunt; sequi et expetere contraria.
Bonorum porro alia in animi et corporis societate
cernuntur (nam et hzec ad animum, velut utentem
corpore, referuntur), ut virtutes; alia animi ipsius
per se, nec egentis corpore, sunt propria, ut pietas
in Deum et rerum cognitio. Itaque, qui hominis.
ιιιιι homo est, non animal tantum, vitam volunt
degere, virtutes et religionem colunt. Qua: autem
ad virtutes et religionem pertineant, postea perspi-
cietur, cum de anima et corpore disserueritnus.
Cum enim nondum sit cognitum, quaenam vis sit
ιι essentia animi nostri, non convenit de usu ejus
Igere et numere. Hebraei hominem ab initio, neque
JIane mortalem, neque plane immortalem genitum
:sse aiunt, sed veluti in contlnio cadentis et sempi-
,ει-ηαξ naturae esse positum, sic ut, si corporis
ifl‘ectionibus se dederet, sub corporis mutationes
snbjiceretnr; sin animi bona anteponeret, ad immor
Lalitatcm traduceretur. Nam si hominem a primo
)rtu Deus mortalem procreasset. profecto non,
postquam se peccato obstrinxerat, mortis eum
:ondemnasset. Nam mortalem quidem quis mortac
litatis condemnat? Contra, si immortalem, neque
ιιίιιιεηιί egentem fecisset; nihil enim, quod immor-
Iole est, corporeum alimentum desiderat; neque
ita facile poenitentia ductus eum, qui creatus esset
immortalis, continuo mortalem effecisset. Nequa
enim in angelis, qui peccarunt, hoc fecit, sed ut
VAR. LECT. ET ANIMADV.
tum, D. 1 ; ὡς ἄνθρωπον, A._ 2.
97) Ζώοὺ μόνοῇ. Ζῶν-μόνου, D_. ι, aq. 1, 2, 5.
98) Τὸν πὲρι τῆς Τῆς abesl, D. 1.
9m Ἀποδωιιεν. Ἀπ ωσωμεν. Α. 2. Cum
(99) Ἀποδῶμειέί ’Ᾰπὸδώσωμὴβ Α. 2. Cum eum,
qui de anima ἰι corpore est, dicemus sermonem,
Ινιι..
Ἥ) flammeae!eis???" ἒ·
(2) Ἑϐραῖοι 6é.__HIc incipit libri ι. cap. ἓ, cum
indice : Ᾰιι mortalis vel immortalis sit conditus et
de ejus cibo, et cur nudus sit _c_reatus_, et cur homo
[hilomiine opus habent, Con. Mox, ὁμολογούμενον,
(5) (Ἁκοτηουθήσλῃ. Συνακολουθήοῃ, Α. Paulo
ante. ἴνα ἐάν. Α. ὅ. Α ⁸
Α (ᾗ) ξὺν δὲ τὰ τῆς ψυχῆς. Ἂν, loco ὲάν, ι). ι,
(ϐ)⁹ ῖίιιαρτόντα. [Αμαρτῶνταχείῃ. 1. _
(εὖ οέδἾᾶιῑ feceris ’ςτὺὶόθλο οὒὲε ἂι. πέελιγ τροφτῆς
αὐτόν, D. 1. Ιιιῐ πάλιν bis occurrit. (Paulo ante οὖν,
loco αὖ. Μ. 1, et hic, οὐδέν, loco οὐδ’.
(ι) Εὖθέωςιπριηάεν. Εᾳθέωςηιποίει, n. ι, Α... ι,
('9 Εὐθέως ἐποίησεν. Εὑθέωςξποιει, υ. ι, Α. ι,
2, . Istud magis respondet τῳ μετενόησε. Mox
omittit ἐπί Α. 5.