PG 40, col. 520
ὡς τοῖς καράβοις (51), οὕτε πτέρυγας, ὡς τοῖς ὀρ-
Διὰ ταῦτα μὲν οὖν τροφῆς καὶ ἐσθῆτος δεόμεθα·
οἰκήσεως δὲ (53), καὶ διὰ ταῦτα μὲν, διʼ ἃ καὶ τρο-
φῆς καὶ ἐσθῆτος (34) ἐδεήθημεν, οὐχ ἤκιστα δὲ καὶ
διὰ τὰς τῶν θηρίων ἀποφυγὰς (55), διὰ δὲ τὰ,
δυσκρασίας τῶν ποιοτήτων καὶ τὴν λύσν τῆς συν-
εχείας τοῦ σώματος (56), ἰατρῶν καὶ θεραπείας ἐν
χρείᾳ κατέστημεν· τῆς δὲ μεταβολῆς κατὰ ποιότητα
γινομένης, ἀνάγκη διὰ τῆς ἀντικειμένης ποιότητος,
εἰς τὸ σύμμετρον ἀγαγεῖν τὴν κατάστασιν τοῦ σώ-
ματος. Οὐ γὰρ, ὡς οἴονταί τινες, τὸ θερμανθὲν σῶμα
καταψύξαι πρόκειται τεῖς ἰατροῖς, ἀλλʼ εἰς τὸ εὖ-
κρατον μεταστῆσαι (57). 1) Εἰ γὰρ καταψύξειαν.
εἰς τὴν ἐναντίαν περιίσταται νόεον (58) ἡ διάθεσις.
Χρεία τοίνυν ἀνθρώπῳ τροφῆς μὲν καὶ ποτεῦ, διὰ
τὰς κενώσεις καὶ διαφορήσεις· ἐσθῆτος δὲ, διὰ τὸ
μηδεμίαν ἔχειν ἐκ φύσεως ἰσχυρὰν περιβολήν· οἴκου
δὲ, διά τε τὰς δυσκρασίας (59) τοῦ περιέχοντος καὶ
διὰ τὰ θηρία· θεραπείας δὲ, διὰ τὰς μεταβολὰς τῶν
ποιοτήτων καὶ τὴν αἴσθησιν τὴν ἐνδοθεῖσαν (60) τῷ
σώματι. Εἰ γὰρ μὴ προσῆν ἡμῖν αἴσθησις (61),
οὐτʼ ἐν ἠλγοῦμεν, οὐτʼ ἂν θεραπείας ἐδεήθημεν μὴ
ἀλγοῦντες, καὶ διεφθάρημεν (β2) ἄν, ἐν ἀγνωσίφ
τοῦ κακοῦ (63) τὸ πάθος οὐκ ἰώμενοι. Διὰ δὲ τὰς
τέχνας καὶ ἐπιστήμας καὶ τὰς ἀπὸ τούτων χρείας,
ἀλλήλων δεόμεθα. Διὰ δὲ τὸ (β4) δεῖσθαι ἀλλήλων,
εἰς ταυτὸ πολλοὶ συνελθόντες, κοινωνοῦμεν ἀλλήλοις
κατὰ τὰς τοῦ βίου χρείας (65) ἐν τοῖς συναλλάγμα-
V A. IECT. ET AνuAυν.
οχήν. Comnposiionis, Vall. Mox idem lo o δέ lnhet
γάρ.
(7) Θερμανθέν... μεταστῆσα. Θερμαθὲν...
καταστῆσαι, A. 5.
(58) Περσταται νόσον. Περιστᾷ νόσον, A. 1, 2.
Perducetur, Vall. Equidem coqicieiam, περιίστατο
ἄν, ant περιίσταιτο ἂν νόσον.
(59) Διά τε τὰς δυσκρασίας. Τε abes, D. 1. Τὴ
XρtEχον modo aerem, tuodo cælum notat, quæ vo-
cabula interdum etiam adduntur. Lircumfusi aeris,
VaI.
(6) ὴν ἐνδοθεσαν. Porte, τὴν ἐντεθεῖσαν.
Sensum autem h. I. dicit cum, quo dulores ex affe-
ctis corporis memhris percipimus.
(61) μῖν ἡ αἴσθησις. Ὡ abes, D. 1, A. 1, 2,
3. Articulus hoc quidem loco abesse et adcsse po-
test.
(62) Ἐδεήθημεν· μὸ ἀλγοῦντες δὲ διιεφάρn-
μεν. Ἐδεήθημεν μὴ ἀλγοῦντες, καὶ διεφθάρημεν,
IΟ, 1. 2, 3. Ia quoque Vall. vletur legisse.
(β3) Τοῦ κακοῦ, h. e. τῆς νόσου. Mox deest οὐκ,
M. 1, A. 3.
(64) Χρείας, ἀλλήλων δεόμεθα· διὰ δὲ τd.
Χρείας ἀλλήλων ἐδεήθημεν καὶ δεόμεθα· διὰ δὲ τό,
I. 1. Ἀλλήλων abes, Con.
(65) ὰς τοῦ βωυ χρείας. a D. 1, Α. 2. Sed,
τὰς ἐν τῷ βίῳ χρείας, A. 1, et arg. Au. Συναλ-
λάγματα sunt omnis genctis commetua, quæ inter-
Διὰ ταῦτα μὲν οὖν τροφῆς καὶ ἐσθῆτος δεόμεθα·
οἰκήσεως δὲ (53), καὶ διὰ ταῦτα μὲν, διʼ ἃ καὶ τρο-
φῆς καὶ ἐσθῆτος (34) ἐδεήθημεν, οὐχ ἤκιστα δὲ καὶ
διὰ τὰς τῶν θηρίων ἀποφυγὰς (55), διὰ δὲ τὰ,
δυσκρασίας τῶν ποιοτήτων καὶ τὴν λύσν τῆς συν-
εχείας τοῦ σώματος (56), ἰατρῶν καὶ θεραπείας ἐν
χρείᾳ κατέστημεν· τῆς δὲ μεταβολῆς κατὰ ποιότητα
γινομένης, ἀνάγκη διὰ τῆς ἀντικειμένης ποιότητος,
εἰς τὸ σύμμετρον ἀγαγεῖν τὴν κατάστασιν τοῦ σώ-
ματος. Οὐ γὰρ, ὡς οἴονταί τινες, τὸ θερμανθὲν σῶμα
καταψύξαι πρόκειται τεῖς ἰατροῖς, ἀλλʼ εἰς τὸ εὖ-
κρατον μεταστῆσαι (57). 1) Εἰ γὰρ καταψύξειαν.
εἰς τὴν ἐναντίαν περιίσταται νόεον (58) ἡ διάθεσις.
Χρεία τοίνυν ἀνθρώπῳ τροφῆς μὲν καὶ ποτεῦ, διὰ
τὰς κενώσεις καὶ διαφορήσεις· ἐσθῆτος δὲ, διὰ τὸ
μηδεμίαν ἔχειν ἐκ φύσεως ἰσχυρὰν περιβολήν· οἴκου
δὲ, διά τε τὰς δυσκρασίας (59) τοῦ περιέχοντος καὶ
διὰ τὰ θηρία· θεραπείας δὲ, διὰ τὰς μεταβολὰς τῶν
ποιοτήτων καὶ τὴν αἴσθησιν τὴν ἐνδοθεῖσαν (60) τῷ
σώματι. Εἰ γὰρ μὴ προσῆν ἡμῖν αἴσθησις (61),
οὐτʼ ἐν ἠλγοῦμεν, οὐτʼ ἂν θεραπείας ἐδεήθημεν μὴ
ἀλγοῦντες, καὶ διεφθάρημεν (β2) ἄν, ἐν ἀγνωσίφ
τοῦ κακοῦ (63) τὸ πάθος οὐκ ἰώμενοι. Διὰ δὲ τὰς
τέχνας καὶ ἐπιστήμας καὶ τὰς ἀπὸ τούτων χρείας,
ἀλλήλων δεόμεθα. Διὰ δὲ τὸ (β4) δεῖσθαι ἀλλήλων,
εἰς ταυτὸ πολλοὶ συνελθόντες, κοινωνοῦμεν ἀλλήλοις
κατὰ τὰς τοῦ βίου χρείας (65) ἐν τοῖς συναλλάγμα-
V A. IECT. ET AνuAυν.
οχήν. Comnposiionis, Vall. Mox idem lo o δέ lnhet
γάρ.
(7) Θερμανθέν... μεταστῆσα. Θερμαθὲν...
καταστῆσαι, A. 5.
(58) Περσταται νόσον. Περιστᾷ νόσον, A. 1, 2.
Perducetur, Vall. Equidem coqicieiam, περιίστατο
ἄν, ant περιίσταιτο ἂν νόσον.
(59) Διά τε τὰς δυσκρασίας. Τε abes, D. 1. Τὴ
XρtEχον modo aerem, tuodo cælum notat, quæ vo-
cabula interdum etiam adduntur. Lircumfusi aeris,
VaI.
(6) ὴν ἐνδοθεσαν. Porte, τὴν ἐντεθεῖσαν.
Sensum autem h. I. dicit cum, quo dulores ex affe-
ctis corporis memhris percipimus.
(61) μῖν ἡ αἴσθησις. Ὡ abes, D. 1, A. 1, 2,
3. Articulus hoc quidem loco abesse et adcsse po-
test.
(62) Ἐδεήθημεν· μὸ ἀλγοῦντες δὲ διιεφάρn-
μεν. Ἐδεήθημεν μὴ ἀλγοῦντες, καὶ διεφθάρημεν,
IΟ, 1. 2, 3. Ia quoque Vall. vletur legisse.
(β3) Τοῦ κακοῦ, h. e. τῆς νόσου. Mox deest οὐκ,
M. 1, A. 3.
(64) Χρείας, ἀλλήλων δεόμεθα· διὰ δὲ τd.
Χρείας ἀλλήλων ἐδεήθημεν καὶ δεόμεθα· διὰ δὲ τό,
I. 1. Ἀλλήλων abes, Con.
(65) ὰς τοῦ βωυ χρείας. a D. 1, Α. 2. Sed,
τὰς ἐν τῷ βίῳ χρείας, A. 1, et arg. Au. Συναλ-
λάγματα sunt omnis genctis commetua, quæ inter-