PG 41, col. 269
τερον γὰρ τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ὑπάρχει. Ἐγὼ
δὲ περὶ τούτου νομίζω θεσπίσαι-τὸν Κύριον, διὰ τὸ
μέλλειν τινὰς λέγειν, ὲν ἄλλοις ὀνόμασιν ὅρκον προ-
ϐάλλεσθαι. Πρῶτον μὲν οὖν, ὅτι οὗ δεῖ ὀμνύναι οὔτε
αὐτὸν τὸν Κύριον. οὔτε ἄλλον τινὰ ὅρκονο τοῦ γὰρ πο-
νηροῦ ὲστι τὸ ὀμνύναι. Πονηρὸς δὲ ἄρα καὶ ὀ ἐν τῷ
Ἦλξαῒ λαλήσας, τό καταναγκάσας οὐ μόνον ὲν Θεῷ
ὀμνύναι, ἀλλὰ καὶ ὲν ἁλὶ καὶ ἐν ὕδατι, καὶ ἐν αἰθέρι,
καὶ ὲν ἀνέμῳ, καὶ ἐν τῇ γῇ, καὶ ἐν οὐρανῷ. Ἀρκετδν
δὲ ὡς ὲν παρόδῳ διὰ τῶν δύο λόγων πρὸς ἀντίθεσιν
τῆς αὐτοῦ πλάνης ἀντιδότῳ χρῆσθαι τὸν βουλόμενον
ἱατρευϐἦναι. Παρελθὼν δὲ τούτου τὴν ὲρεσχελίαν,
καὶτὸ ὓπουλον ταύτης τῆς αἱρέσεως, ἐφεξῆς ποιήσο-
μαι τῆς ἑϐδόμης αἱρέσεως τὸν ἔλεγχον, τῆς παρὰ
τοῖς αὐτοῖς τότε νομιστευομένης. Καὶ ἔστιν αὕτη.
ac subdola cavillatione praetermissa, ad vn earum,
conferam. Ea est ejusmodi.
ΚΑΤΑ ΗΡΩΑιΑΝοΝ (22).
Ἑϐδόμη αἵρεσιςηιζπὸ ΑἸουΑδιιτσμοῦ, amati; δὲ
τῇ ἀκολουθίᾳ.
A'. Μετὰ ταύτην δὲ καὶ μετὰ ταύτας πάλιν ἑϐδόμη
αἵρεσις ἦν η τῶν Ἦρωδιανῶν καλουμένη. Οὐδὲννδὲι
ἔσχον τι παρηλλαγμένον οὗτοι* ἀλλ’ ὅλοι εἰσὶν Ἰου-
δαῖοι, ἀργοί τε καὶ ὑποκριταί. Ἡρώδην δὲ οὗτοι ἡγοῦν-
το Χριστὸν Κύριον. τὸν ὲν πάσαις Γραφατς νόμου τε
καὶ προφητῶν προσδοκώμενον, νομίσαντες αὐτὸν ei-
ναι τὸν Ἡρώδην Χριστὸν, καὶ ἐπ’ αὐτῷ ἀπατώμενοι,
ἐσεμνύνοντο τῷ Ἡρώδῃ, ὲκ τοῦ ῥητοῦ συναρπασθένο
τις, μετὰ τοῦ καὶ εἰς χάριν τοῦ τότε βασιλέως κενο·
ὼξῆσαι, τοῦ εἰρημένου· Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ
Ἰούδα, οὐδὲ ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως
ὢν ἔλθῃ ᾧ (largissimi. Ὦς δὲ ἔχει τὰ ἄλλα ἀντίγρα-
φα, ἕως ἔλθῃ ᾧ τὰ ἀποκείμενα. Ἐπειδήπερ ὁ Ἠρώ-
δης ,υἱὸς (23) Ἀντιπάτρου ἐτύγχανεν Ἀσκαλωνίτου
τινὸς ῑεροδούλρυ Ἀπόλλωνος τοῦ εἰδώλου. Ob ὁ πατὴρ
τοῦ αὐτοῦ Ἀντιπάτρου Ἡρώδης μὲν ἦν τοῦνομα,
υἱὸς δὲ ἦν οὗτος τοῦ Ἀντίπα. Δίχμάλωτος δὲ ἐλήφθη
Ἰδουμαίων ὀ αὐτὸς Ἀντίπατρος, κάκεῖσε ὲν τῇ Ἰδουο
’μαίᾳ διατρίϐων ἐγέννησε τὸν Ἡρώδην. Τοῦ δὲ πατρὸς
πένητος ὄντος, καὶ μὴ δυναμένου λύτροις ῥύσασθαι
τὸν υἱὸν, λέγω ’δὴ τδνίΔντίπατρον, ἔμεινεν, ἓν πολλῷ
³¹ Exod. xx, ὅ. ² Matth. v, 54 sqq. ³ Gen. nix, Nl-
'_ 22) Κατὰ Ἠρωδιανῶν. Herodianos, quorum in
Evangeliomentio est, alii ab Herode magno, alii ab sime rehitavit.
ejus lilio Herode Antipa nominatos existimant. Prio~
rem sententiam tuetur Epiphanius; qui et Herodia-
norum sectam, ac dogma copiose persequitur. Cum
autem de Herode, deque Herodiauis aceuratissime,
eruditissimeque Serrarius noster peculiari in opere tem ac potentem fuisse scribit, avum autem Anti-
disputaveritineque quidquam ,Α quod eo pertineret,
intactum, indictumque rel'iquerit,'superva'cuum exi;-
stimamus verbum ainpliusullum super ea re facere;
cum ad manum sit_ liber _i_lle, in quo' de Herodis ge-
pere, conditione, deque Herodianis,“ caeteris. quae esset, redimi a patre suo propter ipopiam minime
. hoc loco attigit‘Epiphanius, diligenter explicavit,
δὲ περὶ τούτου νομίζω θεσπίσαι-τὸν Κύριον, διὰ τὸ
μέλλειν τινὰς λέγειν, ὲν ἄλλοις ὀνόμασιν ὅρκον προ-
ϐάλλεσθαι. Πρῶτον μὲν οὖν, ὅτι οὗ δεῖ ὀμνύναι οὔτε
αὐτὸν τὸν Κύριον. οὔτε ἄλλον τινὰ ὅρκονο τοῦ γὰρ πο-
νηροῦ ὲστι τὸ ὀμνύναι. Πονηρὸς δὲ ἄρα καὶ ὀ ἐν τῷ
Ἦλξαῒ λαλήσας, τό καταναγκάσας οὐ μόνον ὲν Θεῷ
ὀμνύναι, ἀλλὰ καὶ ὲν ἁλὶ καὶ ἐν ὕδατι, καὶ ἐν αἰθέρι,
καὶ ὲν ἀνέμῳ, καὶ ἐν τῇ γῇ, καὶ ἐν οὐρανῷ. Ἀρκετδν
δὲ ὡς ὲν παρόδῳ διὰ τῶν δύο λόγων πρὸς ἀντίθεσιν
τῆς αὐτοῦ πλάνης ἀντιδότῳ χρῆσθαι τὸν βουλόμενον
ἱατρευϐἦναι. Παρελθὼν δὲ τούτου τὴν ὲρεσχελίαν,
καὶτὸ ὓπουλον ταύτης τῆς αἱρέσεως, ἐφεξῆς ποιήσο-
μαι τῆς ἑϐδόμης αἱρέσεως τὸν ἔλεγχον, τῆς παρὰ
τοῖς αὐτοῖς τότε νομιστευομένης. Καὶ ἔστιν αὕτη.
ac subdola cavillatione praetermissa, ad vn earum,
conferam. Ea est ejusmodi.
ΚΑΤΑ ΗΡΩΑιΑΝοΝ (22).
Ἑϐδόμη αἵρεσιςηιζπὸ ΑἸουΑδιιτσμοῦ, amati; δὲ
τῇ ἀκολουθίᾳ.
A'. Μετὰ ταύτην δὲ καὶ μετὰ ταύτας πάλιν ἑϐδόμη
αἵρεσις ἦν η τῶν Ἦρωδιανῶν καλουμένη. Οὐδὲννδὲι
ἔσχον τι παρηλλαγμένον οὗτοι* ἀλλ’ ὅλοι εἰσὶν Ἰου-
δαῖοι, ἀργοί τε καὶ ὑποκριταί. Ἡρώδην δὲ οὗτοι ἡγοῦν-
το Χριστὸν Κύριον. τὸν ὲν πάσαις Γραφατς νόμου τε
καὶ προφητῶν προσδοκώμενον, νομίσαντες αὐτὸν ei-
ναι τὸν Ἡρώδην Χριστὸν, καὶ ἐπ’ αὐτῷ ἀπατώμενοι,
ἐσεμνύνοντο τῷ Ἡρώδῃ, ὲκ τοῦ ῥητοῦ συναρπασθένο
τις, μετὰ τοῦ καὶ εἰς χάριν τοῦ τότε βασιλέως κενο·
ὼξῆσαι, τοῦ εἰρημένου· Οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ
Ἰούδα, οὐδὲ ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως
ὢν ἔλθῃ ᾧ (largissimi. Ὦς δὲ ἔχει τὰ ἄλλα ἀντίγρα-
φα, ἕως ἔλθῃ ᾧ τὰ ἀποκείμενα. Ἐπειδήπερ ὁ Ἠρώ-
δης ,υἱὸς (23) Ἀντιπάτρου ἐτύγχανεν Ἀσκαλωνίτου
τινὸς ῑεροδούλρυ Ἀπόλλωνος τοῦ εἰδώλου. Ob ὁ πατὴρ
τοῦ αὐτοῦ Ἀντιπάτρου Ἡρώδης μὲν ἦν τοῦνομα,
υἱὸς δὲ ἦν οὗτος τοῦ Ἀντίπα. Δίχμάλωτος δὲ ἐλήφθη
Ἰδουμαίων ὀ αὐτὸς Ἀντίπατρος, κάκεῖσε ὲν τῇ Ἰδουο
’μαίᾳ διατρίϐων ἐγέννησε τὸν Ἡρώδην. Τοῦ δὲ πατρὸς
πένητος ὄντος, καὶ μὴ δυναμένου λύτροις ῥύσασθαι
τὸν υἱὸν, λέγω ’δὴ τδνίΔντίπατρον, ἔμεινεν, ἓν πολλῷ
³¹ Exod. xx, ὅ. ² Matth. v, 54 sqq. ³ Gen. nix, Nl-
'_ 22) Κατὰ Ἠρωδιανῶν. Herodianos, quorum in
Evangeliomentio est, alii ab Herode magno, alii ab sime rehitavit.
ejus lilio Herode Antipa nominatos existimant. Prio~
rem sententiam tuetur Epiphanius; qui et Herodia-
norum sectam, ac dogma copiose persequitur. Cum
autem de Herode, deque Herodiauis aceuratissime,
eruditissimeque Serrarius noster peculiari in opere tem ac potentem fuisse scribit, avum autem Anti-
disputaveritineque quidquam ,Α quod eo pertineret,
intactum, indictumque rel'iquerit,'superva'cuum exi;-
stimamus verbum ainpliusullum super ea re facere;
cum ad manum sit_ liber _i_lle, in quo' de Herodis ge-
pere, conditione, deque Herodianis,“ caeteris. quae esset, redimi a patre suo propter ipopiam minime
. hoc loco attigit‘Epiphanius, diligenter explicavit,