PG 42, col. 186
lens, secundum a Petro dignitatis locum obtinebat,
utpote illius adjutor, sed eidem tamen subjectus, et
ad ipsum de causis ecclesiasticis referens. ilic enim.
mos est Alexandrinorum archiepiscoporum, ut per
totam Egyptnm ac Thebaidem , Mareotidem, Li-
byam, Ammoniacam, Mareotidem et Pentapolim ο
ecclesiastica negotia administrent. Ergo omnes illi
ob Christi nomen in custodiam dati ditt in vinculis
detenti sunt; ante quos nonnulli eadem de causa.
vincti martyrium obierunt, ac praemium morte con-
secuti sunt; cum interim isti tanquam primarii ac
praestantiores in posterum reservati essent.
li. Cumque nonnulli martyrium feliciter subiis-
sent, alii vero ab eodem excidissent, et nefariam
idolorum superstitionemadmisissent, adeo ut vi ac
necessitate sacrificarent, iidem post lapsum et sa-
criflcia ad confessores et martyres accesserunt, ut
poenitentia misericordiam obtinerent. Quorum alii
milites erant, alii ex variis clericorum ordinibus,
presbyteris, diaconis, ac reliquis aliis. liinc non
minima inter martyres commotio ac dissensio est
exorta, negantibus aliis eos, qui semel lapsi essent,
ac Christum abnegassent, nec fortitudinem ac con-
stantiam retinuissent, aut certamen obiissent, reci-
piendos ad paenitentiam esse : ne forte reliqui ob-
celerrime impetratam ab iis indulgentiam minore
poenarum metu, abripi sese paterentur, ac Deum
negarent, exsecrandisque se gentilium sacris poi-
luerent. Et erat quod ab ejusmodi confessoribus
dicebatur a ratione non alienum. Hi erant 718
Meletius, et Peleus, aliique complures martyres,
et confessores, quos divini honoris studio ac zelo
inflammatos, cum haec dicerent, fuisse non dubium
est. Auctores porro iidem erant, ut secundum per-
secutionem, postjustum aliquod temporis spatium,
pace constituta, pccnitentiaa illis locus indulgeretur,
si quidem vere illam et ex animo susciperent, atque
ejus fructus exhiberem : nec ita tamen, ut eclericis
unusquisque pristinum in ordinem restitueretur,
(52) Παραπεσόντες οὖν καὶ θύσαντες. Tametsi
impetrandae poenitentiae causa ad martyres id-
circo confugisse videri possint, quod iidem illi‘
episcopi forent, ad quibus id obtineri‘debuit : nihilo-
minus vetereln ad ritum fortassis istud pertinet ;
quoniapsos ad martyres adiisse scimus, ut ab iis
libellos ac, litteras ad antistites peterent, quorum
beneflcio in integrum restituerentur. De 'quibns
frequens est apud'Cyprianum, Tertull. ac ca'tcros
mentio. ’
(5s) μὴν tyrr ἕκαστος δεξιωθῇ, Clerici post
paenitentiam publicam ad communionem iaicam
nonnunquam redacti. Alias honore ac dignitate salva,
ab omnifunctione duntaxat ct adminisfi-atione sub;
utpote illius adjutor, sed eidem tamen subjectus, et
ad ipsum de causis ecclesiasticis referens. ilic enim.
mos est Alexandrinorum archiepiscoporum, ut per
totam Egyptnm ac Thebaidem , Mareotidem, Li-
byam, Ammoniacam, Mareotidem et Pentapolim ο
ecclesiastica negotia administrent. Ergo omnes illi
ob Christi nomen in custodiam dati ditt in vinculis
detenti sunt; ante quos nonnulli eadem de causa.
vincti martyrium obierunt, ac praemium morte con-
secuti sunt; cum interim isti tanquam primarii ac
praestantiores in posterum reservati essent.
li. Cumque nonnulli martyrium feliciter subiis-
sent, alii vero ab eodem excidissent, et nefariam
idolorum superstitionemadmisissent, adeo ut vi ac
necessitate sacrificarent, iidem post lapsum et sa-
criflcia ad confessores et martyres accesserunt, ut
poenitentia misericordiam obtinerent. Quorum alii
milites erant, alii ex variis clericorum ordinibus,
presbyteris, diaconis, ac reliquis aliis. liinc non
minima inter martyres commotio ac dissensio est
exorta, negantibus aliis eos, qui semel lapsi essent,
ac Christum abnegassent, nec fortitudinem ac con-
stantiam retinuissent, aut certamen obiissent, reci-
piendos ad paenitentiam esse : ne forte reliqui ob-
celerrime impetratam ab iis indulgentiam minore
poenarum metu, abripi sese paterentur, ac Deum
negarent, exsecrandisque se gentilium sacris poi-
luerent. Et erat quod ab ejusmodi confessoribus
dicebatur a ratione non alienum. Hi erant 718
Meletius, et Peleus, aliique complures martyres,
et confessores, quos divini honoris studio ac zelo
inflammatos, cum haec dicerent, fuisse non dubium
est. Auctores porro iidem erant, ut secundum per-
secutionem, postjustum aliquod temporis spatium,
pace constituta, pccnitentiaa illis locus indulgeretur,
si quidem vere illam et ex animo susciperent, atque
ejus fructus exhiberem : nec ita tamen, ut eclericis
unusquisque pristinum in ordinem restitueretur,
(52) Παραπεσόντες οὖν καὶ θύσαντες. Tametsi
impetrandae poenitentiae causa ad martyres id-
circo confugisse videri possint, quod iidem illi‘
episcopi forent, ad quibus id obtineri‘debuit : nihilo-
minus vetereln ad ritum fortassis istud pertinet ;
quoniapsos ad martyres adiisse scimus, ut ab iis
libellos ac, litteras ad antistites peterent, quorum
beneflcio in integrum restituerentur. De 'quibns
frequens est apud'Cyprianum, Tertull. ac ca'tcros
mentio. ’
(5s) μὴν tyrr ἕκαστος δεξιωθῇ, Clerici post
paenitentiam publicam ad communionem iaicam
nonnunquam redacti. Alias honore ac dignitate salva,
ab omnifunctione duntaxat ct adminisfi-atione sub;