PG 44, col. 489
αὑτὸν Νάθαν τὸν προφήτην, ἡνίκα εἰσῆλθεν πρὸς Βηρ-
σαϐεέ. ι Τισὶ δὲ τῶν ψαλμῶν ἐστιν ἐπιγραφὴ τὸ
ἑϐραῖκὸν ι άλληλούῖα · ι ἢ δἰς τὸ αὐτὸ, ἢ ἅπαξ ἐπιγρα-
φάμενον, ἐφ’ ἑτέρων δὲ καὶ ὀνόμασί τινων προφητῶν
αὐτῇ τῇ ἐπιγραφῇ κατὰ συζυγίαν συγγράφεται. Οἷον,
ι ἀλληλούῖα Ἀγγαίου, καὶ Ζαχαρίου, καὶ ἀλληλούῖα
Ἰερεμίου, καὶ Ἐςεκιήλ. t Καὶ πάλιν ἓτε ρον ἐπιγραφῆς
εἶδός ἐστιν. ’Ἡ ‹ τοῖς υἱοῖς Κορὲ, ι ἦ ι τῷ Ἰδιθούμ ο t
ἦ ι τῷ Ἀσάφο r ἐνὶ δέ κατ’ ἐξαίρετον ἐπιγέγρα-
πται, ι προσευχὴ τῷ Μωῦσεῖ ἀνθρώπῳ τοῦ Θεοῦ. ι
-ι- ιι ι ι ιΛι ι ι κ 1 , ,\ ν 9 Ι ,
Τῶν δὲ κατὰ μὲν (9) τὴν ἐκκλησιαστικὴν γραφὴν ἑχόν-
των ἐπιγραφὰς, ἃς περιέχουσι, παρ’ Ἑϐραίοις δὲ
ἀνεπιγράφων ὄντων, ταύτην εὕρομεν τὴν διαφοράν ·
τοῖς μὲν γάρ τις ἀριθμὸς τῶν κατὰ τὴν ἑϐδομάδα
ἡμερῶν συσσημαίνεται,ἢ ι μία σαϐϐάτων, ι ἢ r τε·
τράδος σαϐϐάτων ) ἢ ι είς τὴν ἡμέραν τοῦ σαϐϐάτου, ι
ἢ ι πρὸ τοῦ σαϐϐάτου · ι ἄλλοι δὲ ἑτέραν τινὰ (10)
τῶν ἐπιγραφῶν διάνοιαν ἔχουσιν, ἢ καθόλου παρὰ τοῖς
Ἑϐραίοις σεσίγηται.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β’.
Ταύτης δὲ τῆς διαιρέσεως ἑν ταῖς ἐπιγραφαῖς ἡμῖν
τρανωθείσης, χρήσιμον ἂν εἴη πρῶτον μὲν γενικωτέ-
ραν τινὰ τῶν ὁμοίως ἐχόντων τὴν ἑρμηνείαν ποιήσα-
σθαι· εἴθ’ οὕτως δι’ ἀκολούθου πρὸς τὰς φαινομέο
νας διαφορὰς προαγαγεῖν τὴν ἐξέτασιν. Καθόλου
μέν οὖν (11) τῆς ἐπιγραφῆς ὁ λόγος διπλοῦν τὸν
σκοπὸν ἔχει. Ἦ γὰρ πρὸς ἔνδειξιν τοῦ ὑποκει-
μένου προγέγραπται, ὥστε τὸν σκοπὸν τῆς ψαλμ-
ῳδίας προδιδαχθέντας ἡμᾶς, εὐμαθεστέρους γενέσθαι
τῆς ἐν τοῖς ῥητοῖς διανοίας · ἢ πολλάκις, καὶ δι’
ἑαυτῆς τι παιδεύει τὴν ἀκοὴν ἡ ἐπιγραφὴ, τῇ ἐγκειο
μένῃ τοῖς ῥητοῖς διανοίᾳ τῶν κατ’ ἀρετήν τι κατορ-
θουμένων ὑποδεικνύουσα (12) ⁸ μᾶλλον δὲ καθ’ ἑκά-
τερον εἶδος τῆς τῶν ἐπιγραφῶν θεωρίας, εἷς ἐστιν ὁ
σκοπὸς, τὸ πρός τι τῶν ἀγαθῶν καθηγήσασθαι,
κᾶν (15) ἱστορικόν τι δηλοῦσθαι διὰ τῶν εἰρημένων
δοκῇ, κᾶν ψιλόν τι ὄνομα προσγεγραμμένον (14)
τύχῃ. Οὐ γὰρ ἐπὶ τούτῳ μόνῳ ἡ θεία Γραφὴ ταῖς
ἱστορίαις συγκέχρηται, ὥστε ἡμῖν πραγμάτων ἐγ-
γενέσθαι (15) γνῶσιν, δι’ ὧν ἔργα τινὰ καὶ πάθη τῶν
ἀρχαιοτέρων μανθάνομεν, ἀλλ’ ὅπως ἂν διδασκαλίαν
τινὰ πρὸς τὸν κατ’ ἀρετὴν ἡμῖν ὑποδείξειε βίον, τῆς
ἱστορικῆς θεωρίας μεταλαμϐανομένης πρὸς τὴν
ὑψηλοτέραν διάνοιαν. Τούτου τοίνυν ἡμῖν διομολο-
γουμένου, τοῦ δεῖν τοιαύτην περὶ τῶν ἐπιγραφῶν (16)
ἔχειν τὴν ἐννοιαν, ἀκόλουθον ἂν εῐη, καθὼς φθάσαν-
τες εῐπομεν (17), τῶν μὲν ὁμοίως ἐνόντων, γενικωτέ-
(8) 'o add. ed.
(9) Μὲν om. ed.
(1ο) Τινὰ om. ed.
Οὖν om. ed.
(12) Ἐπιδεικνύουσα, ed.
Ρηιιοι. Gn. XLlV. .
σαϐεέ. ι Τισὶ δὲ τῶν ψαλμῶν ἐστιν ἐπιγραφὴ τὸ
ἑϐραῖκὸν ι άλληλούῖα · ι ἢ δἰς τὸ αὐτὸ, ἢ ἅπαξ ἐπιγρα-
φάμενον, ἐφ’ ἑτέρων δὲ καὶ ὀνόμασί τινων προφητῶν
αὐτῇ τῇ ἐπιγραφῇ κατὰ συζυγίαν συγγράφεται. Οἷον,
ι ἀλληλούῖα Ἀγγαίου, καὶ Ζαχαρίου, καὶ ἀλληλούῖα
Ἰερεμίου, καὶ Ἐςεκιήλ. t Καὶ πάλιν ἓτε ρον ἐπιγραφῆς
εἶδός ἐστιν. ’Ἡ ‹ τοῖς υἱοῖς Κορὲ, ι ἦ ι τῷ Ἰδιθούμ ο t
ἦ ι τῷ Ἀσάφο r ἐνὶ δέ κατ’ ἐξαίρετον ἐπιγέγρα-
πται, ι προσευχὴ τῷ Μωῦσεῖ ἀνθρώπῳ τοῦ Θεοῦ. ι
-ι- ιι ι ι ιΛι ι ι κ 1 , ,\ ν 9 Ι ,
Τῶν δὲ κατὰ μὲν (9) τὴν ἐκκλησιαστικὴν γραφὴν ἑχόν-
των ἐπιγραφὰς, ἃς περιέχουσι, παρ’ Ἑϐραίοις δὲ
ἀνεπιγράφων ὄντων, ταύτην εὕρομεν τὴν διαφοράν ·
τοῖς μὲν γάρ τις ἀριθμὸς τῶν κατὰ τὴν ἑϐδομάδα
ἡμερῶν συσσημαίνεται,ἢ ι μία σαϐϐάτων, ι ἢ r τε·
τράδος σαϐϐάτων ) ἢ ι είς τὴν ἡμέραν τοῦ σαϐϐάτου, ι
ἢ ι πρὸ τοῦ σαϐϐάτου · ι ἄλλοι δὲ ἑτέραν τινὰ (10)
τῶν ἐπιγραφῶν διάνοιαν ἔχουσιν, ἢ καθόλου παρὰ τοῖς
Ἑϐραίοις σεσίγηται.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β’.
Ταύτης δὲ τῆς διαιρέσεως ἑν ταῖς ἐπιγραφαῖς ἡμῖν
τρανωθείσης, χρήσιμον ἂν εἴη πρῶτον μὲν γενικωτέ-
ραν τινὰ τῶν ὁμοίως ἐχόντων τὴν ἑρμηνείαν ποιήσα-
σθαι· εἴθ’ οὕτως δι’ ἀκολούθου πρὸς τὰς φαινομέο
νας διαφορὰς προαγαγεῖν τὴν ἐξέτασιν. Καθόλου
μέν οὖν (11) τῆς ἐπιγραφῆς ὁ λόγος διπλοῦν τὸν
σκοπὸν ἔχει. Ἦ γὰρ πρὸς ἔνδειξιν τοῦ ὑποκει-
μένου προγέγραπται, ὥστε τὸν σκοπὸν τῆς ψαλμ-
ῳδίας προδιδαχθέντας ἡμᾶς, εὐμαθεστέρους γενέσθαι
τῆς ἐν τοῖς ῥητοῖς διανοίας · ἢ πολλάκις, καὶ δι’
ἑαυτῆς τι παιδεύει τὴν ἀκοὴν ἡ ἐπιγραφὴ, τῇ ἐγκειο
μένῃ τοῖς ῥητοῖς διανοίᾳ τῶν κατ’ ἀρετήν τι κατορ-
θουμένων ὑποδεικνύουσα (12) ⁸ μᾶλλον δὲ καθ’ ἑκά-
τερον εἶδος τῆς τῶν ἐπιγραφῶν θεωρίας, εἷς ἐστιν ὁ
σκοπὸς, τὸ πρός τι τῶν ἀγαθῶν καθηγήσασθαι,
κᾶν (15) ἱστορικόν τι δηλοῦσθαι διὰ τῶν εἰρημένων
δοκῇ, κᾶν ψιλόν τι ὄνομα προσγεγραμμένον (14)
τύχῃ. Οὐ γὰρ ἐπὶ τούτῳ μόνῳ ἡ θεία Γραφὴ ταῖς
ἱστορίαις συγκέχρηται, ὥστε ἡμῖν πραγμάτων ἐγ-
γενέσθαι (15) γνῶσιν, δι’ ὧν ἔργα τινὰ καὶ πάθη τῶν
ἀρχαιοτέρων μανθάνομεν, ἀλλ’ ὅπως ἂν διδασκαλίαν
τινὰ πρὸς τὸν κατ’ ἀρετὴν ἡμῖν ὑποδείξειε βίον, τῆς
ἱστορικῆς θεωρίας μεταλαμϐανομένης πρὸς τὴν
ὑψηλοτέραν διάνοιαν. Τούτου τοίνυν ἡμῖν διομολο-
γουμένου, τοῦ δεῖν τοιαύτην περὶ τῶν ἐπιγραφῶν (16)
ἔχειν τὴν ἐννοιαν, ἀκόλουθον ἂν εῐη, καθὼς φθάσαν-
τες εῐπομεν (17), τῶν μὲν ὁμοίως ἐνόντων, γενικωτέ-
(8) 'o add. ed.
(9) Μὲν om. ed.
(1ο) Τινὰ om. ed.
Οὖν om. ed.
(12) Ἐπιδεικνύουσα, ed.
Ρηιιοι. Gn. XLlV. .