PG 44, col. 609
ρενι τὴν περιτομὴν, καὶ τῇ γυναικὶ τὴν ἐπὶ καθα-
ρισμοῦ θυσίαν · οὕτε ἀποϐάλλομεν τὸν νόμον, οὔτε
⁸ταπεινῶς ἑκδεχόμεθα , εἰδότες , ὅτι ἀληθῶς τῇ ὀγδόῃ
γίνεται ἠ ἀληθινὴ περιτομὴ, διὰ τῆς πετρίνης μαχαί-
ρας ἐνεργουμένη. Νοεῖς δὲ πάντως διά τῆς τεμνούσης
τὸ ἀκάθαρτον πέτρας, αὐτὴν τὴν πέτραν ἥτις ἐστὶν
ὁ Χριστὸς , τουτέστι, τῆς ἀληθείας 6 λόγος· καὶ⁵ ὅτι
τότε παύεται ἡ ῥυπῶσα τῶν τοῦ βίου πραγμάτων
ῥύσις, τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς μεταστοιχειωθείσης
πρὸς τὸ θειότερον. Ὠς δ’. ἂν πᾶσι γένοιτο δῆλον
τὸ ἑν τοῖς τοιούτοις νοούμενον, σαφέστερον, ε
ἂν οἷός τε ὦ, τὸν λόγον ἐκθήσομαι. '0 τοῦ βίου τού-
του χρόνος ἑν τῇ πρώτῃ δημιουργία τῆς κτίσεως
διὰ μιᾶς ἑϐδομάδος ἡμερῶν συνεπληρώθη· ἤρξατό τε
γὰρ ἀπο τῆς πρώτης ἡ τῶν ὀντων δημιουργία, καὶ
τῇ ἑϐδόμῃ συγκατέληξε τὸ πέρας τῆς κτίσεως.‹ Ἑγέ-
vero». γὰρ ι ἡμέρα μία, ι φησιν, ἑν τά πρῶτα ἐγένετο·
καὶ οὕτως ὲν τῇ δευτέρᾳ τὰ δεύτερα , καὶ ἀκολούθως
ἕως τῶν ἒξ ἅπαντα. Ἡ δὲ ἑϐδόμη πέρας γενομένη
τῆς κτίσεως, ἑν ἑαυτῇ περιέγραψε τὸν συμπαρεκτει-
νόμενον τῇ κατασκευῇ τοῦ κόσμου χρόνον.
quod interim dum mundus crearetur, transigebatur.
Ὠς τοίνυν οὔτε οὐρανὸς ἑξ ἑκείνου γέγονεν, οὔτε
τι ἕτερον τῶν τοῦ κόσμου μερῶν προσετέθη τοῖς ἑξ
ἀρχῆς γεγονόσιν· ἀλλ’ ἔστη ἐφ’ ἑαυτῆς ήκτί
ἁπροσδεὴς καὶ ἀμείωτος ἑν τοῖς μέτροις ἑαυτῆς δια-
μείνασα · οὕτως οὔτε χρόνος ἄλλος ὑπὸ τὸν τῇ παρα-
σκευῇ τοῦ κόσμου συναναδειχθέντα ἑγένετο· ἀλλά
περιωρίσθη τῇ ἑϐδομάδι τῶν ἡμερῶν ή τοῦ χρόνου
φύσις. Καὶ τούτου χάριν ὅτ’ ἂν ὲκμετρῶμεν ταῖς
ἡμέραις τὸν χρόνον, ἀπὸ τῆς μιᾶς ἀρχόμενοι καὶ τῇ
ἑϐδόμῃ τὸν ἀριθμὸν κατακλείοντες· πάλιν ἐπὶ τὴν
μίαν ἀναποδίζομεν, ἀεὶ¹ διά τοῦ κύκλου τῶν ἑϐδομά-
δων ἀναμετροῦντες ὅλον τὸ τοῦ χρόνου διάστημα·
ῑως ἂν παρελθόντων τῶν κινουμένων, καὶ παυσαμέ‹
νης ποτὲ τῆς ροὡδους κινήσεως, καθώς φησιν 6 Ἀπό-
στολος, ἔλθῃ τὰ μηκέτι σαλευόμενα, ὧν μεταϐολὴ
ἀλλοίωσις οὐκέτι ἅπτεται , ἐν τοῖς αὐτοῖς ὠσαύ
ἀεὶ πρὸς τοὺς ἐφεξῆς αἰῶνας διαμενούσης ἐκείνης
κτίσεως, ὲν γίνεται ἡ ἀληθινὴ περιτομὴ τῆς
θρωπίνης φύσεως ἑν τῇ τῆς σωματικῆς ζωῆς περι
ρέσει, καὶ τὸ ἀληθινὸν καθάρσιον τοῦ ἀληθινοῦ ρύπ
Ῥύπος δὲ ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία, ἡ συναποτικτομι
τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει (ὅτι ι έν ἁμαρτίαις ἑκίσσησέ
ἡ μήτηρ μου ι ), ἥν 6 τὸν καθαρισμὸν τῶν ἀμαρτγ
ἡμῶν ποιησάμενος, τότε εἱς τὸ πᾶν ἑκκαθαίέ
ἐξαναλίσκων ἑκ τῆς τῶν ὅντων φύσεως πᾶν ὅσον
ματῶδές τε καὶ ῥυπαρὸν καὶ ἀκρόὸυστον. Καὶ οἳ
δεχόμεθα τὸν περὶ τῆς Ὀγδόης νόμον,τδν καθαίρο·
τε καὶ περιτέμνοντα· διότι τοῦ ἑϐδοματικοῦ παυ
μένου χρόνου, ἐνστήσεται ἡμέρα ὀγδόη μετά²
ὲδδόμην· ὀγδόη μὲν λεγομένη , ὅτι μετά τὴν ἑΰδόι.
“ Romnm, Η. ⁸⁸ lCor. x, 4. ’⁸ Gen. ι, 5.
ρισμοῦ θυσίαν · οὕτε ἀποϐάλλομεν τὸν νόμον, οὔτε
⁸ταπεινῶς ἑκδεχόμεθα , εἰδότες , ὅτι ἀληθῶς τῇ ὀγδόῃ
γίνεται ἠ ἀληθινὴ περιτομὴ, διὰ τῆς πετρίνης μαχαί-
ρας ἐνεργουμένη. Νοεῖς δὲ πάντως διά τῆς τεμνούσης
τὸ ἀκάθαρτον πέτρας, αὐτὴν τὴν πέτραν ἥτις ἐστὶν
ὁ Χριστὸς , τουτέστι, τῆς ἀληθείας 6 λόγος· καὶ⁵ ὅτι
τότε παύεται ἡ ῥυπῶσα τῶν τοῦ βίου πραγμάτων
ῥύσις, τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς μεταστοιχειωθείσης
πρὸς τὸ θειότερον. Ὠς δ’. ἂν πᾶσι γένοιτο δῆλον
τὸ ἑν τοῖς τοιούτοις νοούμενον, σαφέστερον, ε
ἂν οἷός τε ὦ, τὸν λόγον ἐκθήσομαι. '0 τοῦ βίου τού-
του χρόνος ἑν τῇ πρώτῃ δημιουργία τῆς κτίσεως
διὰ μιᾶς ἑϐδομάδος ἡμερῶν συνεπληρώθη· ἤρξατό τε
γὰρ ἀπο τῆς πρώτης ἡ τῶν ὀντων δημιουργία, καὶ
τῇ ἑϐδόμῃ συγκατέληξε τὸ πέρας τῆς κτίσεως.‹ Ἑγέ-
vero». γὰρ ι ἡμέρα μία, ι φησιν, ἑν τά πρῶτα ἐγένετο·
καὶ οὕτως ὲν τῇ δευτέρᾳ τὰ δεύτερα , καὶ ἀκολούθως
ἕως τῶν ἒξ ἅπαντα. Ἡ δὲ ἑϐδόμη πέρας γενομένη
τῆς κτίσεως, ἑν ἑαυτῇ περιέγραψε τὸν συμπαρεκτει-
νόμενον τῇ κατασκευῇ τοῦ κόσμου χρόνον.
quod interim dum mundus crearetur, transigebatur.
Ὠς τοίνυν οὔτε οὐρανὸς ἑξ ἑκείνου γέγονεν, οὔτε
τι ἕτερον τῶν τοῦ κόσμου μερῶν προσετέθη τοῖς ἑξ
ἀρχῆς γεγονόσιν· ἀλλ’ ἔστη ἐφ’ ἑαυτῆς ήκτί
ἁπροσδεὴς καὶ ἀμείωτος ἑν τοῖς μέτροις ἑαυτῆς δια-
μείνασα · οὕτως οὔτε χρόνος ἄλλος ὑπὸ τὸν τῇ παρα-
σκευῇ τοῦ κόσμου συναναδειχθέντα ἑγένετο· ἀλλά
περιωρίσθη τῇ ἑϐδομάδι τῶν ἡμερῶν ή τοῦ χρόνου
φύσις. Καὶ τούτου χάριν ὅτ’ ἂν ὲκμετρῶμεν ταῖς
ἡμέραις τὸν χρόνον, ἀπὸ τῆς μιᾶς ἀρχόμενοι καὶ τῇ
ἑϐδόμῃ τὸν ἀριθμὸν κατακλείοντες· πάλιν ἐπὶ τὴν
μίαν ἀναποδίζομεν, ἀεὶ¹ διά τοῦ κύκλου τῶν ἑϐδομά-
δων ἀναμετροῦντες ὅλον τὸ τοῦ χρόνου διάστημα·
ῑως ἂν παρελθόντων τῶν κινουμένων, καὶ παυσαμέ‹
νης ποτὲ τῆς ροὡδους κινήσεως, καθώς φησιν 6 Ἀπό-
στολος, ἔλθῃ τὰ μηκέτι σαλευόμενα, ὧν μεταϐολὴ
ἀλλοίωσις οὐκέτι ἅπτεται , ἐν τοῖς αὐτοῖς ὠσαύ
ἀεὶ πρὸς τοὺς ἐφεξῆς αἰῶνας διαμενούσης ἐκείνης
κτίσεως, ὲν γίνεται ἡ ἀληθινὴ περιτομὴ τῆς
θρωπίνης φύσεως ἑν τῇ τῆς σωματικῆς ζωῆς περι
ρέσει, καὶ τὸ ἀληθινὸν καθάρσιον τοῦ ἀληθινοῦ ρύπ
Ῥύπος δὲ ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία, ἡ συναποτικτομι
τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει (ὅτι ι έν ἁμαρτίαις ἑκίσσησέ
ἡ μήτηρ μου ι ), ἥν 6 τὸν καθαρισμὸν τῶν ἀμαρτγ
ἡμῶν ποιησάμενος, τότε εἱς τὸ πᾶν ἑκκαθαίέ
ἐξαναλίσκων ἑκ τῆς τῶν ὅντων φύσεως πᾶν ὅσον
ματῶδές τε καὶ ῥυπαρὸν καὶ ἀκρόὸυστον. Καὶ οἳ
δεχόμεθα τὸν περὶ τῆς Ὀγδόης νόμον,τδν καθαίρο·
τε καὶ περιτέμνοντα· διότι τοῦ ἑϐδοματικοῦ παυ
μένου χρόνου, ἐνστήσεται ἡμέρα ὀγδόη μετά²
ὲδδόμην· ὀγδόη μὲν λεγομένη , ὅτι μετά τὴν ἑΰδόι.
“ Romnm, Η. ⁸⁸ lCor. x, 4. ’⁸ Gen. ι, 5.