PG 44, col. 613
πότε οὐκ ἐπάγεις τὸν“ἔλεον; οὐχ ὁρᾷς τῆς ἀνθρωπί-
νης ζωῆς τδ ὠκύμορον; ῐιρόλαϐε τῇ ἐπιστροφῇ τῆς
ψυχῆς μου τὸ ἀναγκαῖον τῆς ζωῆς ἡμῶν· μή ποτε τοῦ
θανάτου ἐπιλαϐόντος ἀργῇ πᾶσα πρὸς θεραπείαν ἐπίο
νοια. υύκέτι γὰρ ἔσται ὲν τῷ θανάτῳ ὁ διὰ τῆς μνήο
μης τοῦ Θεοῦ θεραπεῦσαι δυνάμενος τὴν ὲκ κακίας
αὐτῷ γενομένην νόσον. Διότι ἐπὶ γῆς μὲν ἰσχὺνὴ
ἐξομολόγησις ἔχει’ ὲν δὲ τῷ ᾅδῃ, τοῦτο οὐκ ἐστιν.
Εἶτα ὡς εἰπόντος τινόςο Πῶς καλεῖς ἐπὶ θεραπείαν
τῶν πλημμελημάτων τὸν flecti; ποίῳ τρόπῳ τὸ Θεῖοι
ίλεωσάμενος ; οὕτω φησιν, ὅτι ι Ἐκοττίασα ὲν τῷ στε-
ναγμῷ μου, καὶ⁸ ἐκπλυνῶ τὴν ἐξ ἁμαρτίας στρωμνὴν
ιῷ τῶν δακρύων ὕδατι. ι
dixisset: Quomodo curandis delictis misericordiam imploras? qua ratione numen divinum placasti? ita
dicit, ι Laboravi in gemitu meo, et lacrymarum flumine eluam ex peccato constratum lectum ³³. ι
Διὰ τί ταῦτα ; Ὀτι ὲν θυμῷ, φησιν, ὁ ὀφθαλμός μου
ἐταράχθη, καὶ-διὰ τοῦτο παλαιός τις καὶ ὲρῤυτιῶν
ἐγενόμην, τοῦ θυμοῦ τοῦ παρὰ τῶν ἐχθρῶν μοι ἐγ-
- γενομένου τῇ ψυχῇ τὴν σηπεδόνα ποιήσαντος. Ei δὲ
θυμὴ μόνος τοσοῦτον ἐμποιεῖ φόϐον τῷ δι’ αὐτοῦ
πλημμελήσαντι, πόσῳ μᾶλλον είκός ἐστιν ὲν ἀπο-
γνώσει γενέσθαι τῆς σωζούσης ἐλπίδος, τοὺς μὴ μό·
νον τὰ ἐκ τοῦ θυμοῦ πάθη τῷ ἰδίῳ βίῳ συνεγνωκότας,
ἀλλὰ καὶ ὅσα ἐπιθυμία ἐργάζεται, καὶ πλεονεξία,
καὶ τῦφος, καὶ φιλοτιμία, καὶ φθόνος, καὶ ὁ λοιπὸς
ἑσμὸς τῶν ἀνθρωπίνων κακῶν; Διὰ τοῦτο πρὸς τοὺς
παντοδαποὺς ὲχθροὺς ἀποστρέψας τὸν λόγον, ι Ἀπό- ’
arma,» φησιν, ι ἀπ’ ἐμοῦ, πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν
ἀνομίαν. ι Δείκνυσι δὲ τῷ ἑφεξῆς λόγῳ τὴν ἀγαθὴν
ἐλπίδα τοῦ ὲκ μετανοίας προσγινομένω ἡμῖν κατορ-
θώματος. Εὐθὺς γὰρ ὁμοῦ τε τοὺς ὑπὲρ τῆςμετανοίας
τῷ Θεῷ προσήγαγε λόγους, καὶ είς συναίσθησιν ἐλθὼν
τῆς τοῦ Θεοῦ περὶ αὑτὸν εὐμενείας, δημοσιεύει τὴν
χάριν, καὶ τῇ δωρεᾷ ἑπαγάλλεται, λέγων · «Εἰσήκουσε
Κύριος τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου ⁸ Κύριος τὴν
-προσευχήν μου προσεδέξατο. ι Ὠς ἂν οὖν είς τὸ
διηνεκὲς αὺτῷ τὸ ἀγαθὸν παραμένοι, τὸ ὲκ τῆς με·
τανοίας αὐτῷ προσγενόμενον, καὶ μὴ δευτέρας πάλιν
μετανοίας χρείαν ὀ βίος λάϐοι ’ ἀποστραφῆναι τοὺς
ἑχθροὺς αὐτοῦ δεῖται δι’ αἰσχύνης μαστιγουμένους.
ὐ γὰρ αἰσχυνθεὶς ἐπὶ τῇ τοῦ κακοῦ ὲγχειρήσει, παι-
δαγωγῷ πρὸς τὸ μηκέτι τοῖς αὐτοῖς συνενεχθῆναι τῇ
αἰσχύνῃ χρώμενος, τῆς τῶν ὁμοίων πείρας είς τὸν
ἑφεξῆς χρόνον ἀφέξεται. Αὕτη τῆς ἀγαθῆς ἀναϐάσεως
ήάκολουθία. '0 τέταρτος ψαλμὸς τὸ ἄῦλον ἀγαθὸν
ἀπὸ τοῦ σωματικοῦ καὶ σαρκωδεστέρου διέκρινεν ·
δέ’, τοῦ τοιούτου ἀγαθοῦ τὴν κληρονομίαν ἐπηύξατο ·
ὁέκτος τὸν καιρὸν τῆς κληρονομίας ὑπέδειξε , τῆς
Ὀγδόης μνησθείς· ἡ Ὀγδόη, τὸν τῆς κρίσεως ὲφανέρωσε
φόϐονυ ή κρίσις, τοῖς καθ’ ἡμᾶς ἁμαρτωλοῖς προλα-
ϐεῖν τῇ μετανοίᾳ τὰ. φοϐερὰ συνεϐούλευσεν. Εἶτα, ἡ
μετάνοια, ή κατὰ λόγον τῷ Θεῷ προσαχθείσα, τὸ ἐξ
³³Ρεξιὶ. vt, 7. “ Matth. νη, ‘23.
νης ζωῆς τδ ὠκύμορον; ῐιρόλαϐε τῇ ἐπιστροφῇ τῆς
ψυχῆς μου τὸ ἀναγκαῖον τῆς ζωῆς ἡμῶν· μή ποτε τοῦ
θανάτου ἐπιλαϐόντος ἀργῇ πᾶσα πρὸς θεραπείαν ἐπίο
νοια. υύκέτι γὰρ ἔσται ὲν τῷ θανάτῳ ὁ διὰ τῆς μνήο
μης τοῦ Θεοῦ θεραπεῦσαι δυνάμενος τὴν ὲκ κακίας
αὐτῷ γενομένην νόσον. Διότι ἐπὶ γῆς μὲν ἰσχὺνὴ
ἐξομολόγησις ἔχει’ ὲν δὲ τῷ ᾅδῃ, τοῦτο οὐκ ἐστιν.
Εἶτα ὡς εἰπόντος τινόςο Πῶς καλεῖς ἐπὶ θεραπείαν
τῶν πλημμελημάτων τὸν flecti; ποίῳ τρόπῳ τὸ Θεῖοι
ίλεωσάμενος ; οὕτω φησιν, ὅτι ι Ἐκοττίασα ὲν τῷ στε-
ναγμῷ μου, καὶ⁸ ἐκπλυνῶ τὴν ἐξ ἁμαρτίας στρωμνὴν
ιῷ τῶν δακρύων ὕδατι. ι
dixisset: Quomodo curandis delictis misericordiam imploras? qua ratione numen divinum placasti? ita
dicit, ι Laboravi in gemitu meo, et lacrymarum flumine eluam ex peccato constratum lectum ³³. ι
Διὰ τί ταῦτα ; Ὀτι ὲν θυμῷ, φησιν, ὁ ὀφθαλμός μου
ἐταράχθη, καὶ-διὰ τοῦτο παλαιός τις καὶ ὲρῤυτιῶν
ἐγενόμην, τοῦ θυμοῦ τοῦ παρὰ τῶν ἐχθρῶν μοι ἐγ-
- γενομένου τῇ ψυχῇ τὴν σηπεδόνα ποιήσαντος. Ei δὲ
θυμὴ μόνος τοσοῦτον ἐμποιεῖ φόϐον τῷ δι’ αὐτοῦ
πλημμελήσαντι, πόσῳ μᾶλλον είκός ἐστιν ὲν ἀπο-
γνώσει γενέσθαι τῆς σωζούσης ἐλπίδος, τοὺς μὴ μό·
νον τὰ ἐκ τοῦ θυμοῦ πάθη τῷ ἰδίῳ βίῳ συνεγνωκότας,
ἀλλὰ καὶ ὅσα ἐπιθυμία ἐργάζεται, καὶ πλεονεξία,
καὶ τῦφος, καὶ φιλοτιμία, καὶ φθόνος, καὶ ὁ λοιπὸς
ἑσμὸς τῶν ἀνθρωπίνων κακῶν; Διὰ τοῦτο πρὸς τοὺς
παντοδαποὺς ὲχθροὺς ἀποστρέψας τὸν λόγον, ι Ἀπό- ’
arma,» φησιν, ι ἀπ’ ἐμοῦ, πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν
ἀνομίαν. ι Δείκνυσι δὲ τῷ ἑφεξῆς λόγῳ τὴν ἀγαθὴν
ἐλπίδα τοῦ ὲκ μετανοίας προσγινομένω ἡμῖν κατορ-
θώματος. Εὐθὺς γὰρ ὁμοῦ τε τοὺς ὑπὲρ τῆςμετανοίας
τῷ Θεῷ προσήγαγε λόγους, καὶ είς συναίσθησιν ἐλθὼν
τῆς τοῦ Θεοῦ περὶ αὑτὸν εὐμενείας, δημοσιεύει τὴν
χάριν, καὶ τῇ δωρεᾷ ἑπαγάλλεται, λέγων · «Εἰσήκουσε
Κύριος τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου ⁸ Κύριος τὴν
-προσευχήν μου προσεδέξατο. ι Ὠς ἂν οὖν είς τὸ
διηνεκὲς αὺτῷ τὸ ἀγαθὸν παραμένοι, τὸ ὲκ τῆς με·
τανοίας αὐτῷ προσγενόμενον, καὶ μὴ δευτέρας πάλιν
μετανοίας χρείαν ὀ βίος λάϐοι ’ ἀποστραφῆναι τοὺς
ἑχθροὺς αὐτοῦ δεῖται δι’ αἰσχύνης μαστιγουμένους.
ὐ γὰρ αἰσχυνθεὶς ἐπὶ τῇ τοῦ κακοῦ ὲγχειρήσει, παι-
δαγωγῷ πρὸς τὸ μηκέτι τοῖς αὐτοῖς συνενεχθῆναι τῇ
αἰσχύνῃ χρώμενος, τῆς τῶν ὁμοίων πείρας είς τὸν
ἑφεξῆς χρόνον ἀφέξεται. Αὕτη τῆς ἀγαθῆς ἀναϐάσεως
ήάκολουθία. '0 τέταρτος ψαλμὸς τὸ ἄῦλον ἀγαθὸν
ἀπὸ τοῦ σωματικοῦ καὶ σαρκωδεστέρου διέκρινεν ·
δέ’, τοῦ τοιούτου ἀγαθοῦ τὴν κληρονομίαν ἐπηύξατο ·
ὁέκτος τὸν καιρὸν τῆς κληρονομίας ὑπέδειξε , τῆς
Ὀγδόης μνησθείς· ἡ Ὀγδόη, τὸν τῆς κρίσεως ὲφανέρωσε
φόϐονυ ή κρίσις, τοῖς καθ’ ἡμᾶς ἁμαρτωλοῖς προλα-
ϐεῖν τῇ μετανοίᾳ τὰ. φοϐερὰ συνεϐούλευσεν. Εἶτα, ἡ
μετάνοια, ή κατὰ λόγον τῷ Θεῷ προσαχθείσα, τὸ ἐξ
³³Ρεξιὶ. vt, 7. “ Matth. νη, ‘23.