PG 45, col. 1127
si diceret, carnem factum non fuisse Verbum,
quod in hominum forma et similitudine per servi-
lem habitum cum hominibus conversatum est ’ς
sed divinam quamdam incarnationem Verbo aliin-
git, idque dubio adeo sermone, ut incertum mihi
sit utrum mutationem divinitatis e simplici ejus et
compositionis experte natura in carneam solidita-
tem transformata» intelligat, an potius, manente
in se ipsa divina substantia, aliam quamdam appa-
ruisse dicat incarnationem divinam, in humana: et
divinae naturae confinio positam, quae nec Deus
esset, nec homo, sed ex utroque quodammodo par-
tieiparet; et prout incarnatio est. humanitati
affinis atque cognata exsisteret; prout vero divina
est, longe multo humana: natura: modulum supeo
raret. Verum enimvero substantia huiusmodi Deus
esse non potest. Divinitas enim res est ex sui na-
tura simplex et a compositione prorsus aliena:
a quo autem simplicitas abest, ab eo aeque etiam
divinitatem abesse necessarium prorsus est. Con-
tra vero neque homo esse potest. Homo enim di-
citur qui ex corpore et anima intellectuali como
ponitur; ei autem, in quo haec duo simul conjuncta
non intelliguntur, quomodo hominis nomen con-
veniet? Hominis enim corpus et animam hominis
dicimus, quoad in ipso horum utrumque consideratur. Harum autem duarum rerum concursus
homo etest, et dicitur.
Ill. Quid sit itaque divina incarnatio, quae nec
homo est, neque Deus, quam iu tractatus titulo
comminiscitur auctor. non licet nobis per ea qua:
accurate hactenus indagavimus invenire. Demon-
stratio, inquit, divina-incarnationis ad similitudinem
hominis. Rursus quid sibi vult illud, ad similitu-
dinem hominis ? Divinam, nempe, incarnationem
simili modo, atque humanam constare. Et quan-
donam factum est hoc? In ultimisne diebus? Et
ubi virginitatis mysterium? Neque enim ad simili-
tudinem hominis incarnatus est Dominus, quemad-
modum scriptor noster ait; sed divina potestate,
et Spiritu sancto, quemadmodum in Evangelio
dicitur ⁷. An potius ante sacula‘! Et quomodo rei
non exsistenti quod exsistit assimilatur?Postremus
enim omnium rerum, secundum creationis ordi-
nem, homo est; Dominus vero rex ante saecula.
Ad cujus itaque hominis similitudinem divina illa
incarnatio, si omnia secula praecessit, facta fuerit?
Adami fortasse? At hic nondum exstiterat. An
⁸ Philipp. ιι, 7. ’ Luc. ι, 26, sqq.
alios per contumeliam cognominare solitus esset,
cum ipsum talem esse constaret. Verba Demosthe-Q
nis sunt : Λογογράφους τοίνυν καὶ σοφιστὰς ἀποκαλῶν
τους ἄλλους, *καὶ ὑβρίζειν πειρώμενος αὐτὸς ἐξελεγ-
χθήσεται, τούτοις ὧν ἔνοχος. ’ Wolfius vertit, Cum
autem orationum scriptores. et sophistas alios cogno-
gzine‘t.baltque exagitare studeat, eum ipsum talem Esse
an; α ι .
οιιειαοιι.
/
quod in hominum forma et similitudine per servi-
lem habitum cum hominibus conversatum est ’ς
sed divinam quamdam incarnationem Verbo aliin-
git, idque dubio adeo sermone, ut incertum mihi
sit utrum mutationem divinitatis e simplici ejus et
compositionis experte natura in carneam solidita-
tem transformata» intelligat, an potius, manente
in se ipsa divina substantia, aliam quamdam appa-
ruisse dicat incarnationem divinam, in humana: et
divinae naturae confinio positam, quae nec Deus
esset, nec homo, sed ex utroque quodammodo par-
tieiparet; et prout incarnatio est. humanitati
affinis atque cognata exsisteret; prout vero divina
est, longe multo humana: natura: modulum supeo
raret. Verum enimvero substantia huiusmodi Deus
esse non potest. Divinitas enim res est ex sui na-
tura simplex et a compositione prorsus aliena:
a quo autem simplicitas abest, ab eo aeque etiam
divinitatem abesse necessarium prorsus est. Con-
tra vero neque homo esse potest. Homo enim di-
citur qui ex corpore et anima intellectuali como
ponitur; ei autem, in quo haec duo simul conjuncta
non intelliguntur, quomodo hominis nomen con-
veniet? Hominis enim corpus et animam hominis
dicimus, quoad in ipso horum utrumque consideratur. Harum autem duarum rerum concursus
homo etest, et dicitur.
Ill. Quid sit itaque divina incarnatio, quae nec
homo est, neque Deus, quam iu tractatus titulo
comminiscitur auctor. non licet nobis per ea qua:
accurate hactenus indagavimus invenire. Demon-
stratio, inquit, divina-incarnationis ad similitudinem
hominis. Rursus quid sibi vult illud, ad similitu-
dinem hominis ? Divinam, nempe, incarnationem
simili modo, atque humanam constare. Et quan-
donam factum est hoc? In ultimisne diebus? Et
ubi virginitatis mysterium? Neque enim ad simili-
tudinem hominis incarnatus est Dominus, quemad-
modum scriptor noster ait; sed divina potestate,
et Spiritu sancto, quemadmodum in Evangelio
dicitur ⁷. An potius ante sacula‘! Et quomodo rei
non exsistenti quod exsistit assimilatur?Postremus
enim omnium rerum, secundum creationis ordi-
nem, homo est; Dominus vero rex ante saecula.
Ad cujus itaque hominis similitudinem divina illa
incarnatio, si omnia secula praecessit, facta fuerit?
Adami fortasse? At hic nondum exstiterat. An
⁸ Philipp. ιι, 7. ’ Luc. ι, 26, sqq.
alios per contumeliam cognominare solitus esset,
cum ipsum talem esse constaret. Verba Demosthe-Q
nis sunt : Λογογράφους τοίνυν καὶ σοφιστὰς ἀποκαλῶν
τους ἄλλους, *καὶ ὑβρίζειν πειρώμενος αὐτὸς ἐξελεγ-
χθήσεται, τούτοις ὧν ἔνοχος. ’ Wolfius vertit, Cum
autem orationum scriptores. et sophistas alios cogno-
gzine‘t.baltque exagitare studeat, eum ipsum talem Esse
an; α ι .
οιιειαοιι.
/