PG 45, col. 1319
lere non didicimus. Nam sicut imperfectum em-
bryonem .nemo hominem diceret, sed inchoatam
vim quamdam si quando ad hominis nativitatem de.
venerit, quandiu tamen imperfectus est, nondum
esse hominem; sic eum qui totius mysterii veram
orthodoxamque fortnam non exceperit, hunc esse
Christianum doctrina nostra non agnoscit. Namque
et Judaeos audire est Deum, et quidem nostrum,
confitentes. Concedit quippe illis in Evangelio Πο-
minus, quod non alium existiment Deum, nisi Uni-
ιςεηὶιὶ Patrem, Quem vos, inquit, Deum vestrum
dicitis ’. Num ergo Christianorum nomine nuncu-
pandi sunt Judmi, propterea quod adoratum a no- θ
his Deum ipsi quoque se fatentur colere? Scio et
Manichazos nomen Christi celebrare. Quid igitur?
Num qui venerabile his quoque habetur adoratum a
nobis nomen, idcirco hos etiam in Christianorum
numero habebimus? Sic et ille, qui Patrem quidem
confitetur, Filiumque admittit, Spiritus tamen
abolet maiestatem, [idem negavit, et est infideli de-
terior ”, Christianique nomen mentitur. Perfectum
esse hominem Deijubet Apostolus. Perfectio autem
erit in communi quidem homine, si absolutam qua-
qneversus naturam habuerit; nam rationalem esse
oportet, mentis scientiaeque capacem, vita: cumpoo
tem, statura erectum, risibilem, latis unguibus prc-
dttum. Quod si quis hominem nominet, quin dicta
naturae indicia prastare queat, frustra eum hac ho-
norat appellatione. Ita etiam Christianus, fidein
Patrem ct Filium ac Spiritum sanctum distinguitur:
haec forma est ejus qui veritatis mysterio conforma-
tus fuerit. Quod si aliter forma se habeat, haud
agnoscam diflormis rei naturam : confusio est po-
tius tigurae,et naturalis formae alteratio etindicativoo
rum humanitatis signorum perversio, cum ad
fidei dogma Spiritus sanctus non simul recipitur.
Verax est enim Ecclesiasta: dictum : Non est hic
homo vivens, sed ossa, ut ipse ait. in ventre prae-
gnantis η. Nam quomodo confitebitur Christum,
nisi chrisma cum uncto simul intelligat? ι Hunc, ι
inquit Scriptura, ι unxit Deus Spiritu sancto. ι’»
γὰρ ὁμολογήσει Χριστὸν, ὁ μὴ συνεπινοῶν τῷ χρισθέντι τὸ χρίσμα;
Θεὸς ὲν Πνεύματι ἁγίῳ. ι
t6. ‘Dicant ergo nobis qui Spiritus gloriam ab-
olent, et in ordine subditarum naturarum collocant,
cuiusnam rci symbolum unctio sit. Nonne regni?
Quid porro? Nonne propria natura regem esse
credunt Unigenitum? Sine dubio non negabunt,
qui certe Iudaico vclo cor obvolutum non habeant.
Si ergo Filius Deus naturaliter est, regni vero sym-
bolum chrisma, quidnam, oro, tibi consectanea
ratio demonstrat? Nempe chrisma non esse alie-
num ab eo qui naturaliter rex est: neque uti
peregrinum ct extraneum cum sancta Trinitate
' Joan. vm , ll.
¹⁰ ll Tim. tu, 17. ίί Eccl. XI, 5. " Act. ι, 38.
bryonem .nemo hominem diceret, sed inchoatam
vim quamdam si quando ad hominis nativitatem de.
venerit, quandiu tamen imperfectus est, nondum
esse hominem; sic eum qui totius mysterii veram
orthodoxamque fortnam non exceperit, hunc esse
Christianum doctrina nostra non agnoscit. Namque
et Judaeos audire est Deum, et quidem nostrum,
confitentes. Concedit quippe illis in Evangelio Πο-
minus, quod non alium existiment Deum, nisi Uni-
ιςεηὶιὶ Patrem, Quem vos, inquit, Deum vestrum
dicitis ’. Num ergo Christianorum nomine nuncu-
pandi sunt Judmi, propterea quod adoratum a no- θ
his Deum ipsi quoque se fatentur colere? Scio et
Manichazos nomen Christi celebrare. Quid igitur?
Num qui venerabile his quoque habetur adoratum a
nobis nomen, idcirco hos etiam in Christianorum
numero habebimus? Sic et ille, qui Patrem quidem
confitetur, Filiumque admittit, Spiritus tamen
abolet maiestatem, [idem negavit, et est infideli de-
terior ”, Christianique nomen mentitur. Perfectum
esse hominem Deijubet Apostolus. Perfectio autem
erit in communi quidem homine, si absolutam qua-
qneversus naturam habuerit; nam rationalem esse
oportet, mentis scientiaeque capacem, vita: cumpoo
tem, statura erectum, risibilem, latis unguibus prc-
dttum. Quod si quis hominem nominet, quin dicta
naturae indicia prastare queat, frustra eum hac ho-
norat appellatione. Ita etiam Christianus, fidein
Patrem ct Filium ac Spiritum sanctum distinguitur:
haec forma est ejus qui veritatis mysterio conforma-
tus fuerit. Quod si aliter forma se habeat, haud
agnoscam diflormis rei naturam : confusio est po-
tius tigurae,et naturalis formae alteratio etindicativoo
rum humanitatis signorum perversio, cum ad
fidei dogma Spiritus sanctus non simul recipitur.
Verax est enim Ecclesiasta: dictum : Non est hic
homo vivens, sed ossa, ut ipse ait. in ventre prae-
gnantis η. Nam quomodo confitebitur Christum,
nisi chrisma cum uncto simul intelligat? ι Hunc, ι
inquit Scriptura, ι unxit Deus Spiritu sancto. ι’»
γὰρ ὁμολογήσει Χριστὸν, ὁ μὴ συνεπινοῶν τῷ χρισθέντι τὸ χρίσμα;
Θεὸς ὲν Πνεύματι ἁγίῳ. ι
t6. ‘Dicant ergo nobis qui Spiritus gloriam ab-
olent, et in ordine subditarum naturarum collocant,
cuiusnam rci symbolum unctio sit. Nonne regni?
Quid porro? Nonne propria natura regem esse
credunt Unigenitum? Sine dubio non negabunt,
qui certe Iudaico vclo cor obvolutum non habeant.
Si ergo Filius Deus naturaliter est, regni vero sym-
bolum chrisma, quidnam, oro, tibi consectanea
ratio demonstrat? Nempe chrisma non esse alie-
num ab eo qui naturaliter rex est: neque uti
peregrinum ct extraneum cum sancta Trinitate
' Joan. vm , ll.
¹⁰ ll Tim. tu, 17. ίί Eccl. XI, 5. " Act. ι, 38.